124: Küremizi muhafaza eden, câzibe-i mânevi-i Kur'andır
Câzibe-i Umûmiyeden Ziyâde, Küremizi Muhafaza Eden, Câzibe-i Mânevi-i Kur'an'dır.1
Arzımızı senevi, yevmî dâiresinde şu hayt-ı semavîdir tutmuşda döndürüyor. Küreye ağır basmış, hem dahi ona binmiş, bırakmıyor isyanı.
Şerîat, arşdan indi, beşerden de çıkardı nurânî bir ibadet. İbadetten beş namaz başlarında ezanlar, namaz ile ezanı.
Dâne dâne olmuştur bir birine muttasıl, hem âlem-i gayb ile, hem de arş-ı a'zamla insan ile zemini bağlatmış da tutturmuş o beş hayt-ı nûrânî.
Başı evkat-ı hamse, nihayeti arş ve gayb. Aynı zamanda olmuş râbıta-i ittisal-i şehâdeti, gayb ile, zemin ile insanı, insanla asumanı.
Bu beşler, bu küreye; beş kemer, hem tek kemer, hem ayrı, hem muttasıl, hem kemerde.... hem gömlek. İki kutbu iki el üryan, yoktur sükkânı.
Bir ân-ı vahidde beşi birdir, beraber. Ziyâ-i şemse benzer, hem de ayrı ayrılar. Kavs-ı kuzeh misâli o nûrânî elvanı.
Bir nokta-i vâhidede hem arş ile bağlanır. Hem küreyi bağlıyor, hayat verir, döndürür. Ger.gömleği yırtılsa küre-i sergerdâni.
Veya ipi bir kopsa, seyreyle günbürtüyü.2 Zulmet, soğuğu basar, o da incimâd eder. O vakit mevti geliyor, kıyameti kopuyor, dehhâş zelzele-i cihânî.