125: Biz benî Ademi Mükerrem kıldık [İsra:70]
1وَ لَقَدْ كَرَّمْنَا بَنىِ آدَمَ
Biri dedi: Nedendir haml-i emanet olan mertebe-i azîme yalnız insan oğlu onunla tekrîm edilmiş onunla halîfe olmuş?
Derim: Zira o evsât 2خَيْرُ اْلاُموُرِ اْلاَوْسَطُ Kâinatın vücudu, bir şekl-i mahrûtîdir. Sivri ucunda cüz-ü lâyetecezzâ durmuş.
Cesîm kaidesinde Şemsü'ş-Şumûsa kadar nuranî bir kutru var. Tam kutrun ortasında insan ayakta durmuş, emâneti beklermiş.
İnsandan ta zerreye, hem ondan ta o şemse olan iki mesafe, birbirine müsavi kilâde-i hilkatte bir cevher-i ferîdmiş.
Zîra o cevher-i yegâne (MUHAMMED-UL HÂŞİMİ) (A.S.M.) olan dürr-ü yetîme, bir sadef-i latiftir, insan-ı enmûzec-i câmi'dir, gayb ve şehâdet tutmuş.
Bütün avâlimlere birer penceresi var, onunla onlara bakar. Malûm, bâtın ve zahir on hassesinden başka çok hasseleri varmış.
Şâmme, zâika gibi saika da bir hisdir, şâika diğer bir his, ikisi de pek hassas. Akıl ve nazar girmemiş, çok yerlerde gezermiş.
Hiss-i kablelvuku ile, rü'yâ-yı sâdık ile, hem de keşf-i sahihle derk olunan çok şeyler, miftahları bu hisler ellerinde tutarmış.