KALBLERİN TELİFİ

Son birkaç asırdır İslam dünyası, ne yazık ki birbirine yabancılaşmış, birlik beraberlik duygusunu kaybetmiş ve tiranlıklar altında ezilen ve inleyen toplumların ülkeleri hâline geldi. Bu ülkelerde gücü ele geçiren tiranlar, sağladıkları bir kısım avantajlarla bazılarını yanlarına çekiyor, rakip ve düşman gördükleri kesimleri ise ötekileştiriyorlar. Kirli siyasetleriyle insanlar arasına fitne tohumları saçıyor, kin ve nefretleri körüklüyor ve insanları birbirine düşürüyorlar. Farklı farklı cepheler oluşturmak suretiyle toplumu parçalıyor, ayrıştırıyor, kutuplaştırıyorlar. Bütün tiranlar kibir ve paranoya hastalığına müptela oldukları için her olaydan kendilerine göre bir mana çıkarıyor, olmayacak şeylerden endişe ediyor, korkuyor ve bu nedenle de akla hayale gelmedik zulümler işliyorlar. Kendi saltanatlarına zararı dokunabilecek herkesi düşman görüyor ve sindirmek, tesirsiz hâle getirmek için onların üzerlerine yürüyorlar. Kendi ellerinden çıkmayan hiçbir başarıyı hazmedemiyor, kendilerine mal edilmeyen hiçbir güzelliğe tahammül edemiyorlar.

Tiranların hasım listesine girdiyseniz, ülkenize ve insanlığa hizmet adına ne kadar güzel işler yaparsanız yapın, yine de onların saldırısından ve hışmından kurtulamazsınız. Sizin yapacağınız en hayırlı hizmetlere bile bir kulp takmasını bilirler. Akl-ı selim, hiss-i selim ve kalb-i selimin hiçbir şekilde itiraz edemeyeceği en makul ve hayırlı işleri bile karalamaktan bir an bile geri durmazlar.

Fertler arasına bir kere iftirak (ayrılık) tohumları saçılıp, toplum farklı kamplara bölününce insanlar sudan sebeplerden ötürü bile birbirlerine düşerler. Herkes birbirini rakip gibi görür, birbirinin ayağına çelme takmaya çalışır. Aynı kıbleye yönelen, benzer duygu ve düşünceleri paylaşan insanlar arasında bile sırf mezak, meşrep ve mezhep farklılığından ötürü çatışma yaşanır. Kardeşlik, yardımlaşma, dayanışma gibi ulvi duyguların yerini haset, çekememezlik, adavet gibi şeytani hisler alır. Bu da tevfik-i ilahinin gelmesine engel olur, yani Allah Teâlâ birbirini sevmeyen, birbiriyle yaka paça olan insanlardan inayet elini çeker.

Enaniyetin merkez olduğu çağımızda her şey dünyevi menfaatler etrafında örgülendiği için bu tür ihtilaf ve çatışmaların yaşanmasına ortam çok müsaittir. Bu sebeple küçük bir kıvılcım bile çok büyük çatışmaları rahatlıkla tetikleyebilmektedir. Bunda en büyük etken, enaniyetlerin bir buz parçası değil, belki birer aysberg (buz dağı) hâline gelmesidir. Bunları eritmek kolay olmayacaktır. Erimeye başladıkları andan itibaren senelere ihtiyaç vardır. Velhâsıl, tiranların cirit attığı, çeşitli zulüm ve baskıların yaşandığı, ayrışma ve çatışmaların doruğa ulaştığı bir çağda mesuliyet şuuruna sahip Müslümanlara düşen vazife, öncelikle bu tür ayrışmaların sebeplerini ortadan kaldırmak, ayrılıkların açtığı yaraları tedavi etmek, toplum bünyesinde meydana gelen yıkık ve çatlakları onarmak ve yeniden kalbleri telif etmenin yollarını aramaktır.

Birileri bu kardeşlik hukukunu ihlal etmiş olabilir. Birleştirici ve uzlaştırıcı olmaları beklenirken, tam tersine toplumu bölmüş, parçalamış olabilirler. Fakat bize düşen, misliyle mukabelede bulunmamak, var olan problemleri büyütmemek, çoğaltmamaktır. Misliyle mukabelede bulunmak bir yana, Kur’ân’ın tavsiyesine uyarak kötülükleri bile iyilikle savmaya çalışmak ve böylece yaşanan problemleri en aza indirmek, mümkünse yok etmektir.

İyiliğin kadr u kıymetini bilemeyecek derecede seciyesi bozuk, namert insanlar olabilir. Ama genel anlamda insan, fıtratı gereği, ihsanın (iyiliğin) kölesidir. Bu açıdan herkese, karakterine, konumuna, durduğu yere göre ihsanda bulunmak lazım. İyilik yaptıklarınız sizinle samimi dost olmasalar bile en azından yaptığınız iyiliklerle gayzlarını, kinlerini ve nefretlerini kırmış ve böylece karşınıza çıkacak problemleri azaltmış, yürüdüğünüz güzergâhı emniyet altına almış olursunuz. Birine taş atar, diğeri hakkında olumsuz sözler söyler, öbürüyle ilgili kirli satırlar yazarsanız onlar da karakterlerinin gereğini yaparlar.

Doğrusu çok sancılı bir dönemden geçiyoruz. Bu sebeple bizlere işin zoru; kirleri gözyaşlarıyla yıkamak, hiddet ve şiddeti gönül heyecanlarıyla defetmek düşüyor. Zira vazife ve misyonunuz tamir ve ıslah ise zora talipsiniz demektir. Çünkü tahrip çok kolay, tamir ise çok zordur. Bir elbiseyi örmesi günlerinizi alır. Ancak o elbiseyi bir ipliğini çekerek sökebilirsiniz. Bir taşını çekerek bir binayı yıkabilirsiniz. Onu tekrar asli şekline döndürmek ise aylarınızı, bazen yıllarınızı alır.

Hâsılı, zaman zaman intikam duygularına bağlı hareket eden, ölçü ve kıstas tanımayan zalim ve müstebitlerin tazyikleri altında sıkışabiliriz. Yediğimiz tekme ve tokatlardan ötürü sarsılabiliriz. Yaşanan korkunç tahribatı düşündükçe uykularımız kaçabilir, kalkıp deli gibi koridorlarda dolaşabiliriz. En nihayetinde insanız. Fakat Rabbimize duyduğumuz imanın gücüyle sarsılsak da devrilmeyiz, inkisar yaşasak da ümitsizliğe düşmeyiz. Çünkü yaşanan fırtınaların gelip geçici olduğunu, zifiri karanlıkları aydınlık günlerin takip edeceğini, hiçbir zulmün devamlı olmadığını biliriz.