Kulluk ve Şükür - Vefa, teslimiyet, tevekkül, samimiyet ve sadakat | Bizden ne bekleniyor

Bu mevzuda bizim duygumuz, düşüncemiz, şuurumuz, iç duygularımız, bütün bunları Cenab-ı Hakk'a kulluğumuz adına ona tevcih edip,

Bir Hazreti Ebu Bekir'e isnat edilir, hadis kriterleri açısından, senet bakımından da tenkit edilebilir.

Fakat belki çok hoşuma gider.

Mesela bir bilsem ki şu gökleri ve yeri yaratan Rabbimin benden emri nedir?

Yani ne ister benden?

Veya Hazreti Ömer'in amcazadesi, çok önemli bir şuurdur bu.

Acaba bizi yaratan, sonra insan kılan, sonra bunca nimetlerle perverde eden ve nimetleri nimet yapan, nimetin hikmeti birbirinden ayırt etme imkanını veren,

Her nimete ayrı bir mükafatta ayrı bir lütufta bulunan, nimetlerin en büyüğü cennet yoluna irşad eden ve cennet nimetleri unutan,

cennet kapılarını, cemallah kapılarının ardına kadar aralayan, bunca lütuftan sonra Allah acaba bizden ne istiyor?

Bu önemli bir şeydir.

Bu şuurla belki yani dolayısıyla siz bir insan sandığınız veya gerçekten insan olan başka arkadaşlarımıza bu mevzuda,

acaba bizden beklenen nedir falan diye sorabilirsiniz.

Yoksa biz o makamın erleri değiliz.

Ben yine bunu vicdanın sessiz soluğu olarak kabul edeceğim.

Sanki her bir arkadaşımız, bu arkadaşımız kimse bunu yazan, sizlerin hissiyatına tercüman olarak, acaba Rabbimizin bizden isteği nedir?

Ruhu Seyyidül Enam'ın beklentileri nelerdir?

Selefimizin, seleflerin en büyüğü Hazreti Ebu Bekir'e kadar bizden beklentileri nedir?

Ve gelecek nesillerin bizden beklentileri nedir gibi bir soru şeklinde alınabilir, mahsussuz sayarım.

Bizden ne bekleniyor?

Evvela biz Allah'ın bizden beklediklerinin üstünde herhangi bir beklenti, teklifinde bulunamayız.

Ne bekliyorsa Allah bizden bekliyor ve Kuran'ın da bunu sarif olarak ifade buyurmuş.

Ve ma kalaktul cinne vel inse illa liyabudûn.

Cin ve insi, ben başka şey için değil, ancak beni bilsin ve bana kulluk yapsınlar diye yarattım diyor.

Öyleyse Allah'ın bizden istediği evvela şahsımız adına çok sağlam, çok derin, çok buğutlu bir kulluk.

Yakin geleceği ana kadar o şuurla kulluk yapmak.

Yani ölüm lahzasına, ölüm anına kadar bir lahza tevakkuf etmeden Allah'ın büyüklüğüne yakıştırmaya çalıştığımız ölçüde bir kulluk.

Yani o derli tekelüfte bulunmak, Allah'ın büyüklüğüne uygun kulluk yapmak mümkün değil.

Çünkü Efendimiz'e söylettirilmiş, yine Efendimiz'e isnat edildiği kuşkuyla karşılanır.

ma abadnâ ke hakkâ ibadetike ya ma'bud.

Seni hakkıyla bilemedik, sana her yerde ibadet edilse bile, sen zatında ma'bud olsan bile,

senden başkasına yapılan ibadetler de zatında sana racı olsa bile, ibadetler hepsi akıp akıp sana gelse bile,

yine sana hakkıyla ibadet edemedik ey ma'bud-i mutlak.

Seni hakkıyla bilemedik ey her şeyde nümayan olan zat.

Ve seni hakkıyla şükredemedik, seni hakkıyla zikredemedik.

Efendimiz'e söylettirilmiş gibi görülen sözdür.

Uygundur manası.

Çünkü zat-ı iluhiyette, ister zatı, isterse üzerimizde olan nimetleri, isterse olacakları nimetlere açısından

namütenahiliği düşünülürse, namütenahiye karşı borcunu eda etmesi mümkün değildir.

Bu itibarla betahsis üzerinde durarak tekellüfte bulunma, yani ona kulluğu, azamet ve büyüklüğüne yakışır şekle getirme,

külfeti içinde olma, ciddi içinde olma, kendimizi zorlama.

Ve saniyen Cenab-ı Hakk'ın bir lütfu olarak ihsan-ı ilahi nevinden omuzumuza konan bu cevherler, bu altınlar, bu zümrütler,

bu zeberjetler, bu akıklar hazinesini taşıma.

Yani Allah'ın bize ihsan ettiği, cebri, lütfi ihsan ettiği, bu lütufların başkalarına ulaşması mevzunda da aracılık yapma.

O'nun değişik yollarla, vesilelerle aracılar araya koyup bizleri bu hale getirdiği gibi Enbiya-i İzam'la,

Enbiya-i İzam'ın araya girip bu mevzuda gözlerimizi Hakk'a açma mevzunda aracı oldukları gibi,

bizlerin de Cenab-ı Hakk'ın bu lütfunu istikamette değerlendirme, lütfa, lütuf cinsinden şükürle mukabelede bulunma.

Madem irşatta dehlimiz yoktur, madem Hak ve Hakk'a uyanmada bizim çok cihetimiz olmamıştır, bunlar hepsi Allah tarafından olmuştur.

Bu nimetlere, bu lütuflara o cinsinden şükürde bulunma, hayatımızın gayeleri arasında sayılabilir ve bizlerden beklenen şeyler arasında sayılması mümkündür bunların.

İkinci bir şey, ne bekliyorsunuz deyip muhatap zamiriyle kastettiğiniz bu mevzuda,

bu mevzuda işin doğrusu bizim dönemimize kadar, bizim yaşımızdakilere kadar, daha öncesi için diyemeyeceğim onu,

bu iş çok samimiyetle, çok ihlasla, çok vefa ile sürdürülmüştür.

Yeryüz bunu çok doğru konuşmaya zorluyorum kendimi, bunu bu hakikati bize ulaştıran insanlara karşı bir vefa borcu olarak ifade etmişimdir.

Ve buna vesile, sebep aramışımdır.

Delillerle bu kanaatimi çok sağlam bir zemine, bir blokaja oturtmaya çalışmışımdır.

Fakat Allah'a binlerce hamd ve sena ederim, çok büyük ölçüde, şimdi vicdanımda çok defa bir iddia mahiyetinde bulunan bu duygu,

benim için bir realite, bir hakikat, aksine ihtimal vermeyeceğim bir inanç haline gelmiştir.

Bize kadar bu iş ciddi bir vefa duygusuyla, ciddi bir teslimiyet duygusuyla, ciddi bir tevekkül duygusuyla, ciddi bir samimiyet duygusuyla,

sanki arızasız ve kusursuz yerine getirilmiştir.

Sanki demesem Allah'a karşı teskede bulunmuş olurum, ondan da korkarım.

Laüzekki alallahi ehada.

Bir Hüsrev Efendilerin, bir Hulusi Beylerin,

bana göre hakikate inanmışlığın delisi sayılan bir Hafız Alilerin boyunu göremediğimi söylesem yani,

desem ki başına ulaşamadım o zaten.

Bir Hasan Feyzilerin, o devasa insan hayata gözlerini yumacağına kadar,

o gün hayatta olanlardan bazılarının dizlerine başını koymuş, son dakikalarını yaşıyordu.

Etrafında hep vefa soluklanmıştır, sadaka soluklanmıştır, samimiyet soluklanmıştır.

Çünkü ona sahip çıkma.

Tıpkı Akabe'de görüşülen, konuşulan şeylerin hepsi o mevzuda da baiz mevzudur.

Nasıl Hazreti Abbas veya Hüseydi İbni Hudeyir veya Übade İbni Samit,

hangisi olursa olsun ileriye atılır, biat ederken neye biat ettiğinizin farkında mısınız der.

Siz falanı karşınıza alıyorsunuz, filanı karşınıza alıyorsunuz,

cihana karşı ilanı harp ediyorsunuz, herkesle hesaplaşmaya söz veriyorsunuz.

Ne dediğinizin farkında mısınız?

Bana öyle geliyor ki, bu ikinci ilk dönemde, o ilkler Allah Celle Celaluhu öyle ayarlamış,

o da benim kanaatimdir.

Bir zatı vazifeli gönderirken ısmarlama çevresindeki insanları da ona göre yaratır.

Sıddık Süleymanlar gibi, Hüsrev Efendiler gibi, Refet Beyler gibi, Şamlı Hafız Tevfikler gibi, Hulusi Efendiler gibi,

öyle yaratır Allah.

Mehmet Feyziler gibi, Allah'ın rıdvanı, rahmeti, gufranı, takdisi, tebcili üzerlerine olsun.

Bütün hayatları boyunca vefa, sadakat ve samimiyet soluklayan bu insanlar, bir an dur olmadan ve hizmette,

bir lafza kusur etmeden inşallah, o zatın hayatının sonuna kadar bu işi getirmişlerdir.

Sahabe arasında olduğu gibi, daha sonra iştahat farklılıkları olmuştur.

Fakat birbirinden farklı düşünen o insanların bazılarını görme, tanıma imkanı oldu.

Öyle derin bir ibrara şahit olmadım ben.

Gördüğüm şey şu oldu, daha iyi hizmet böyle olur, daha derin hizmet böyle yapılır, bunun kavgasını veriyor.

Böyle bir iştahat şuuruyla, böyle bir iştahat anlayışıyla farklı mütealalar sergiliyorlardı.

Hayatta olanlar da aynı şey yapıyorlardır, aynı şey yapıldı.

Allah bize bir terbiye öğretiyor Kur'an'ında.

Sahabeden sonra gelenler şöyle dediler.

Dinde sevkat eden, bir manada yarışı kazanan, ipi göğüsleyenler, bir manada da bizim önümüzde turnikeye girenler,

bir manada da bu işe ilk defa sahip çıkanlar, bir manada da senin nezdinde önde olanlar,

hangi şekliyle ele alırsanız alınız.

İmanda bize sevkat edenleri de mağfiret eyle.

Ne zaman nefsimizi dilersek, ne zaman nefsimize cennette bir yer ararsak,

ne zaman nefsimiz hesabına Hz. Muhammed'e kurbiyet araştırırsak,

hemen yanımızda onları düşünme, onları mülahhaze etme, bu öndekiler de Allah'ım.

Bize böyle faziletli olma öğretiliyor Kur'an'da.