“Müslümanın derdiyle dertlenmeyen bizden değildir!” - Güneydoğu hadiseleri

Kader ve Hizmeti İlahi Zaviyesinden Güneydoğu Hadiseleri Arkasında Büyük Bir Çığ Musibetini Nasıl Değerlendirirsiniz?

Güneydoğu Hadiseleri Türkiye'nin değişik yerlerinde çığlaşmış hadiselerdir.

Hadiseler çığlaşmış hadiselerdir.

Ve görenler, sezenler, bilenler için onlar çok küçük bir sesle, bir rezonansla yerinden kopup gelecek ve milletin büyük bir kesimini büyük halk yığınlarını içine alacak şekilde bir kesimi presleyecek, silip süpürecek, ölçüde, derindir, endişe vericidir, ürperticidir.

Bir çığ bekliyor.

Biz de Allah'tan bir inayet bekliyoruz.

Esbab planında, esbabın vefassızlığına rağmen Allah'tan inayet bekliyoruz.

Sebepler sırtlarını dönmüş gidiyorlar bize, hepsi ayrı bir vefassızlık vadisinde kendisine ait türküler söylüyor, sebepler.

Sebepler bize bir bağlamayın diyorlar.

Fakat bizi hiçbir zaman yalnız bırakmayan müsebbibül esbab, diyoruz ki dünya devletleri muazenesinde çok önemli bir muazene unsuru olan devleti aliye, ister onun kusuru, isterse başkalarının imansızlığı ve amansızlığı karşısında yıkılıp gitmekle o devletin mirasçıları içinde, ondan kopup gidenler arasında

birbirini takip ede gelen muazenesizlikler gibi bizi yeni bir parçalanmayla, yeni bir muazenesizlik süreci içine yenilerin tabiriyle itmesin, diyoruz.

70, 80, 100 sene evvel aynı dönemler yani 20. asra girerken onun son çeyreğinden başlayarak ilk çeyreğine kadar aynı süreç yaşandı, aynı devir, aynı dönem bütün şartlarıyla yaşandı.

21. asra giriyoruz, bu küçük bu minik ülkenin bir kesiminde yine aynı şartlar yaşanıyor, aynı türküler söyleniyor, aynı şenaatler aynı ifadelerle yeniden bir kere daha sergileniyor.

İsrail'in harbiye nazırı Muşo Dayan diye birisi vardı, zannediyorum ben söyleyince çoğunuz hatırladınız, bu hem 67'de hem de 68'de bütün Birleşik Arap ordularını yendi.

İlk yenişinde bir de bir kitap yazmış, harp stratejisini anlatmış o kitapta.

Fakat hiçbir Arap, hiçbir Arap erken harbi alıp okumamış onu.

İkincisinde de aynı taktiği kullanmış, ikincisinde de yine o karşı tarafı hezimete uğrattı, yenilen ırkçılığın altında yenik düşmüş Araplar, Müslümanlar değildi.

Ben Müslümanlığın cihan tarihinde yenik düştüğünü hiç tahmin etmiyorum.

Yenilmiş insanlar ona sahip çıkmışlar, nefsine yenilmiş, bencilliğine yenilmiş ve fetakarlık yapamadığından dolayı yenilmiş, evvela dinin emirleri açısından yenik düşmüş insanlar yenilmişlerdir, insanlar yenilmiştir.

O sonra da şunu yazdı, gazeteler naklettiler, ben ikincisinde de aynı stratejiyi takip ettim ama kitabımı okumamışlar, okusalardı böyle bu kadar gafil avlanmazlardı demişti hiç unutmam.

Şimdi 20. asra girerken aynı şeyler, aynı oyunlar, 21. asra girerken aynı oyunlar ama unuttuk biz onları veya onu görecek entelijansiyamız yok bizim yani, o işi akıl erdirebilecek münevverimiz yok, aydınımız yok demek.

Öyle bir taliksizliğe mahkumuz, aynı oyunlar çevriliyor.

Birinci defada olan oldu yani, fitne oldu, kızıl kıyamet koptu, şerh edecek halim yok.

Fakat şimdi hazırlanan senaryolarda aynı kızıl kıyameti doğurabilecek hüviyettedir, farkı yok yani.

Aynı şeyler var, bir temamiha.

Fakat Rabbimiz'in inayet eli, hak tecelli eyleyince her işi hasan eder, halk eder esbabını bir lahzada ihsan eder.

Yanık yürekler var, sineler var, el alem nasıl düşünürse düşünsün, beri tarafta binlerce belki milyona yakın insan deft-i sinesiyle teveccüh ediyor.

Allah'ım bize o hicranlı günleri bir kere daha yaşatma diyor.

Ben bunu derken aynı zamanda eskiler hocam çok söylerdi bunu, min gayri haddin derdi.

Bana düşmemiş ya demek manasına geliyor, min gayri hadd.

Bana düşmez, haddimi aşan bir şey.

Bu mevzunun yapılması gerektiğini de bilmiyorum hatırlatmış oldum mu?

Tazarru düşer, niyaz düşer, yalvarış düşer, yakarış düşer.

Söylenen sözlerden bir tanesini müsaadenizle yine arz edeyim.

Kabe'yi yüz defa tevaf edeceğinize o güzel mübarek, çok güzel bir şey.

Bin rekat namaz kılacağınıza, Rabbimiz'e teveccüh edeceğinize, bir de bunlardan sonra bunlarla beraber farzı yapmış bir insan olarak

bir gece kalkıp ızıraplayın diyerek, başını yere koyup Allah'ın ikinci bir kere daha aynı şeylere maruz kalmayı,

hem bunca gelişmeden sonra ne olur Allah'ın bahtına düştük deme bana kitap dolusu, kitaplar dolusu yapılmış dualardan daha fazla hura geçer gibi geliyor.

Izra böyle bir duadır ki, o duanın kabul ekari olması için başka şartta ihtiyaç yoktur.

Evet, bu mevzuda yapılıyor mu yapılmıyor mu endişemi dile getirmeyeceğim.

İslam aleminin,

Mellem yehtemme bi emril müslimi feleysem minhum ev müslimin feleysem minhum.

Müslümanların derdini kendi derdi bilmeyen, onların inlemesiyle inlemeyen onlardan değildir.

Tehdidini ruhunda duyan arkadaşlarımın bu işi yapmayacağına ihtimal vermiyorum diyerek ufası kapatmak istiyorum.

Güneydoğu, Türkiye'de değişik kangren meseleler gibi kangren meselelerden birisidir.

Güneydoğulu arkadaşlarımıza bizim Kürt dediler.

Biz esasen Kürt'ü, Türk'ü, Çerkez'i, Arnavut'u, Boşna'ı, Bosna'lısı, Ersek'lisi, Karadağlısı, Makedonya'lısı ne güzel bir zeminde dört asır, beş asır beraber olduk.

Bunlar söylense bile bunlar soy isim gibi söyleniyordu.

Devlet-i Aliyye döneminde yani Çerkez, Ethem, Laz, Rüştü falan, Kürdi falan gibi söyleniyordu.

Ve kimsenin bunlardan hiçbir endişesi yoktu yani.

Müthiş bir şeydi.

Dört asır on milyon saf kan Türk milleti yüz yirmi bin kilometrelik bir geniş dağ içinde yüz yirmi milyon insanı böyle idare etmişti.

Muhabere, muvasala imkanların da olmamasına rağmen.

Yani Fizan'da bir hadise zuhur ettiği zaman at binip koştursanız üç ay sonra ulaşırsınız oraya.

Orada itiraz yapsalar bastırma kuvvetleri üç ay sonra varabilir oraya.

Ve kimse başını kaldırmamış.

Demek ki bizimkiler oyuna gelmişler.

Başkaları bir oyun oynuyormuş, petrola konacakmış, cevhere konacakmış, ipeğe konacakmış, pamuğa konacakmış, üzüme konacakmış, başka şeylere konacakmış.

Bahaneymiş bütün bunlar.

Şimdi de yine gelip orada cevhere, petrole konmak için.

Öyleyse yani mesele hani onlar Türk dedikleri için dedim ben.

Mesele Güneydoğu'da bir Kürt devleti kurma meselesi değil.

Bir tampon devleti kurma meselesi bahis mevzudur.

Bir aldanmışlık var.

O hakikaten senelerce beraber yaşamış bu milletten oradaki Güneydoğu'daki soydaşımızı koparma çirkin bir şey.

Yani mesele o kadar dört yanıyla mamur onlara göre geliyor, o kadar dört yanıyla bu senaryo tatbik ediliyor.

Dört bir yanıyla o kadar mükemmel oynanıyor ki hiç kimse bir şey diyemiyor buna.

Ve bunlar bir an evvel o tampon devleti meydana getirme ve emellerine ulaşmak istiyorlar.

Bu işte Güneydoğu'daki bizim canımızdan daha aziz, daha artık bildiğimiz kardeşimizi, soydaşımızı diri etmeden konuşuyorum.

Ve bu mevzuda samimiyiz yani.

Ne kadar samimiyiz?

Bir arkadaşım birine yazdığı mektupta belirtmişti.

Teskiyeyi nefret etmez adedinde saymayın bunu, onlardan uzağım.

Fakat sizin isteğinize tercüman olarak söylüyorum.

Çünkü bazılarda dediler ki niye Orta Asya, Orta Asya diyor da falan hoca.

Falanları niye demiyor?

Türkçülüğü mü yapılıyor? Hayır biz hiç Türkçülük yapmadık.

Doğduk Hazreti Muhammed ve sahabi dedik.

Ölürken onları söyleyeceğiz biz.

Ama burada bize muhtaç insanlara sahip çıkmama Hazreti Muhammed dememedir bu.

Sahabi dememedir.

Sizden onu bekliyorlar, o ruhu bekliyorlar.

Bir de meselenin diğer bir yanı vardır.

Birine yazdığı bir mektupta diyor ki siz esasen bilemiyorsunuz.

Peşme gelirler diyor.

Nebeciye maruz kaldıkları zaman ben onun yanında oturuyordum.

Onu duyunca televizyonda doğrulmak istedi kalkamadı.

Ama diyor ben buyum.

Bugün bile bağışlayın girdiğim helada bir ay evvel girmiştim.

Bir örümcek ki kapının arkasında yuva yapmış.

Kapıyı çok dikkatli de açtım, örttüm.

Suyu dökerken acaba döktüğüm suyu onu götürür mü diye.

Bir ay sonra geldiğimde hala duruyor orada.

Gitmemiş, çekip gitmemiş.

Yuvasını bozmadım. Bir örümcek iki olmamış bir aydır.

Bizden başkalarına karşı kin nefret olmaz.

Bağışlarsanız siz siyatınıza tercüman oluyorum ben yani.

Biz buyuz diyorum.

Ve ben peşme gelilerin maruz kaldığı şeyle yatağa düşmüş yatmışım.

Bana arkadaşım hatırlatıyor.

Aynı şekilde diğer bir dünyaya karşı da aynı hisleri paylaşırım.

Aynı şeyleri duyarım.

Evet.

Güneydoğu bir kangren oldu.

Burada onlara demek belki doğru değil ama

esas çaresi onun

asırlardan beri bizim aramızdaki faslı müşterekler.

Din ne müthiş yapıcı bir iksirdi.

Fakat hala bazıları onu öcü görüyor.

Onunla yaklaşmak o.

Onulmaz derdi onunla tedavi etmeyi düşünmüyorlar.

Hala.

Başta da arz ettim bir münasebetle.

Orada meseleye öyle yaklaşılsaydı

bu hastalık bugün büyük ölçüde tedavi edilmiş olacaktı.

Bundan sonra edilmez mi?

Edileceğini ümit ediyoruz.

Fakat oradaki insanlar çok yaralanmışlardır.

Çok rencide olmuşlardır.

Bu defa kötülük düşünme huyu ve tabiat haline gelmiştir.

Kötülük düşünüyorlar.

Belki doğrudan doğruya şekavet şebekesine karışmayanlardan da kötülük düşünenler var.

Bunlara karşı muamele de onları iyice kötülük düşünmeye sevk ediyor.

Bunlar da iyice onları kızdırıyor, öfkelendiriyor ve uzaklaştırıyor.

Çare değil.

Şu dönemde olsaydı

canı birbirine bağlayacak kadar güçlü dinamiklere sahip olan

Muhammedî ruhla sallallahu aleyhi ve sellem

gidilseydi zannediyorum şu dönemde bile olsa

bu mesele tedavi edilecekti ama

bu kafayla hiçbir şey yapamayacaklar.

Bir taraftan müntesiplerinin, mensuplarının, evlatlarının vefasızlığı

diğer taraftan karşı tarafın kadru efkanı veya tecavüzü

ve işte güneydoğu böyle iki şey arasında.

Bir taraftan gerçek sahiplerinin vefasızlığı

diğer taraftan orada emelleri olan insanların kadri ve zulmü karşısında,

ağı karşısında, ağı içinde

tehlikeye maruz esvaplar açısında

iflas tam,

müsebbibül esvap hakkında bizim ümidimiz de tam.

Bu onun yanında ne ifade eder?

Allah her şeye karşı gücüyle kuvvetiyle ne ifade ediyorsa onu ifade eder.

Fakat sebepler onun icraati için adi şartlardır.

Bizi inletmesin Rabbim.

Şimdi tehlike orada çığlaşınca arz ettim ben

Allah'ın hiçbir icraati abes değildir.

Hiçbir icraati.

Ben o türlü şeylere girip çünkü dine inanmayan, Allah'a, peygambere inanmayan

bu türlü şeyleri konuşunca

öyle de cahil ki bu adamlar

ya buna tahmin diyecekler, ya kehanet diyecekler, ya fal diyecekler.

Londra dönüşü, merhum Menderes'in

geçirdiği bir kaza sonunda Türkiye'de aklayan herkes

Türkiye'nin başına gelecek, yani en başa bir yıldırım gelip çarptığına göre

çok ciddi bir bela var

demiş, düşünmüşlerdir.

Allah defiref eylesin.

Fakat milletçe bu bela

milletçe kurban kesmelerle savunmalı.

Efendimiz

belalar çıktı geliyorsa şayet

yolun sağını solunu tutun, önünü de kesin, dualarla savun onu diyor.

Allah'a tazarru ve niyaz ile karşı koyun.

Tazarru ve niyaz nedir?

Allah'la münacata gitmek.

Gizli fısıldaşmak demektir.

Ve bir yerde buna da ayrı bir imdat geliyor.

Eza nâceytumurresûle fekaddimu beyne yedîne cuvâkum.

Peygamberle gizlice bir şey konuşmaya gittiğiniz zaman

bir hediye, bir armağan verin.

Sadakalar dağıtın.

Kurbanlar kesin.

Dualarla diz gelin, dize gelin, çökün.

Allah'a yalvarın.

Şimdi dize çökün, yalvarın ki

çok ağır şartlar altında Allah sizi dize getirmesin.

İnanmayan inanmaz buna.

Nedir bu hadiseler?

Biz inanıyoruz ki

Allah'ın zimamı boynunda olmayan hiçbir hadise yoktur.

Lehûme gâlidus semâvâti vel ard

Ayağımın dokunup kırdığı bir bardak bile boş değildir.

Fakat olduğu deyip, teşe'üm yapıp

yani bunu fenaya yorup, paniğe kapılma değil.

Allah la havle ve la kuvvete illa billah'ın sahibidir.

La havle ve la kuvvete illa billah'ın sahibidir.

Onun def'ü ref etmeyeceği hiçbir bela, hiçbir musibet yoktur.

Fakat insanlar şuurlu olmalı.

Böyle bir meselede Allah'a yanaşmalı,

Allah'a dayanmalı, Allah'a teveccüh etmelidirler.

Sabah üç beş arkadaşım bulunduğu bir yerde arz etmiştim.

51'de Pasinler zelzelesi oldu.

Bu zelzelede bir iki köy tamamen yerle bir oldu.

Ciddi zelzelelerden birisiydi.

Bizim köyümüzde de bir iki duvar belki çöktü,

bir duvarda bizim bel verdi, daha sonra da çöktü.

Millet hep karda yatıyordu kışta böyle, soğuk.

Tam bu mevsim gibi, bir kış mevsimi miydi,

aynı ay mıydı tam tahmin edemeyeceğim de karda.

Hatta çoğu varşayın çöplükleri delip içinde yatıyorlardı,

bina olsun diye çadır yetişmemişti.

Sobalarda yanınca kar, buz eriyor, çöküyordu.

Bazıları da öyle, az da olsa, nadir de olsa.

O günlerde sizin belki çoğu yanı itibariyle benimle tanıdığınız

Alvar İmam'ın merhum makamı Cennet olsun, o da hayattaydı.

Oğlu, o da vefat etti.

Çoluk çocuk ki düşünün biz de çocuktuk yani 5-10 yaşında çocuk.

Herkes arkasında bir halka teşkil etti.

Kara ayağımızı bastığımız zaman kalçamıza kadar gömülüyorduk.

O köyün etrafında neye, hangi kaynağa dayanarak onu söylüyordu

diyorum da şöyle dedi.

Ninova'ya bela gelince Yunus Aleyhisselam ayrıldı.

Malum onu Kur'an anlatıyor.

Sonra halk bela geleceğini anladılar.

Tazarruh ettiler, Allah'a döndüler.

Yanlış yapmışız Allah'ım dediler.

O şöyle demişti.

Durmadan inlediler, sızladılar.

Arşu, ferşi bel beleye verdiler.

Allah'ım dediler.

Ve o belayı Allah defüref etti.

Bela başına gelmişken defüref edilmiş denebilir.

Kur'an-ı Kerim öyle diyor.

Hazreti Yunus Aleyhisselam'ın kavmidir.

Yani Ninova halkı.

O evvela bu zatı Yunus Aleyhisselam'ı ve Ninova'yı söyledi.

Yüreklerimizi şahlandırdı.

Sonra çocuk bizde tabii belki işin biraz da macerasında ama

saf, masum diye arkasına kattı.

O köyün etrafında dolaştı durdu, bunu söyletti.

Bir, işin bir yanı bu.

İkincisi, çocuktum fakat bugünkü gibi hatırlıyorum.

Danalar topladılar.

Koşlar getirdi, kestiler.

Hatta sabah unuttum ben onu, hiç unutmam.

Bakın o da bir sevki ilahiyle, Allah'ın sevkiyle.

Benim hatırımı aldığı babamın böyle ağzı gözü burnu beyaz.

Kendisi de mosmor bir koç vardı.

Kuzu iken almıştı, hatırıma.

Ben de gözümde, gözlem benim.

Yani iliştirmiyorum.

Satacaktı satma dedim, satmadı.

Gözlem.

O da büyümüş öyle, çiçeği burnunda.

Zelzele olduğu esnada doluyor, doluyor kapıya.

Küt diye kellesiyle vuruyor, hiç unutmam bugün.

Bu on, on bir yaşlı hatıralar.

Bir, iki, üç, dört, beş.

Babam dedi ki Allah buna bir şey dedirtmek istiyor.

Biz de bunu keselim dedi.

Ben o dursun, hani o mevzudaki dursun kararım benim.

Çok ısrarlıydım o mevzuda.

Fakat böyle bir mesele karşısında herkes bir şey kesiyor.

Herkes kurban bayramı gibi bir şey boğazlıyor.

Allah'ın belaları defrefi için babam da bunu kessin.

Babamın gücü de ancak ona yeterdi zaten.

Babam da bunu kessin dedim.

Herkes kesti ve dua ettiler.

Sonra da camiye doldular, Allah'ım dediler.

Allah'ım deyince bir hadisin ifade ettiği gibi

Allah lebeykulum diyor.

Ne istiyorsunuz benden?

Hiç olmazsa bu kadar bir şey yapılmalıydı.

Bunlar bence birer siniyadır.

Ciddi tehlike raya girmiş geliyor demektir.

Esbabın bunu çevirmesi mümkün değil diyor Allah.

Gaflet anınızda sizi derdest edip demir pençesini alacaktır.

Demir pençelere rağmen.

Alacaktır.

Öyleyse öyle birine sığının, dehalet edin ki

bütün güçleri, bütün kuvvetleri ters yüzesin.

Bunu sormuşlar.

Bana göre bu önemli bir ihtardır.

Bir tembihtir.

Bela daha büyük belalara karşı bizi teyakküze sevk ediyor.

Amanın diyor, kendinize gelin.

Başkaları gaflette temadi deyip yan gelip yatacaklarsa

hiç olmazsa dua etsinler, niyazda bulunsunlar,

hacet namazı kılsınlar.

Rabbe tadarru ve niyazda bulunsunlar.

Cenab-ı Hak gelmesi mukadder gibi görünen bu belayı

atasıyla def etsin.

Hani diyor bazen bela yola girer, gelmeye çalışır.

Gelirken Allah'ın atası karşısına çıkar, onu çevirir.

Bilemeyiz.

Bize kulluk planında böyle yapmak düşer.

Netici itibariyle o işe tesir Allah'ın elindedir.

Onu da o kadarlıkla bağlamış olalım.

Meselenin aktüel yanı benim gevezeliğime verilsin.

Böyle bir mesele karşısında teyakkuzla alakalı şeyleri söyleme.

Rabbimizle olan itibatımız açısından önemli gibi geliyordu.