İslam memleketlerinin genel tablosu; kardeş kavgaları, esaret, ihtilaf, cehalet, zaruret, fakirlik

Dünyada İslam memleketlerinin genel tablosu kardeş kavgaları, esaret, ihtilaf, cehalet, zaruret diyor, soru.

Ve bunların getirdiği ızdırap güvensizlik, ümitsizlik ve sefalet.

Bu eski mantıkçıların sura kübra gibi şeyleri.

Bu kadar gailelerin kısa zamanda halli mümkün müdür?

Olan bitenler karşısında eli kolu bağlı olmanın, bir şeyler yapamamanın ızdırabından nasıl kurtulabiliriz deniyor.

Evvela iki gerçek var bunlara temas ediyor.

Dünyada İslam memleketlerinde genel tablo hakikaten kardeş kavgası, gördüğünüz gibi esaret, ihtilaf, cehalet ve zarurettir maalesef.

Bu belli bir dönemde bilerek veya bilmeyerek içine düşürmüş bir çukurdur.

Tarihi inhitatımızı kazanç kuşağında kaybetmemizi, şimdiye kadar dünya kadar insan bununla alakalı bir sürü şey yazdı.

Prens Sebahattin'den Mehmet Akif merhuma kadar, ondan Hazreti Bediüzzaman'a kadar,

inhitatımızın vesileleri, sukutumuzun vesileleri ve buradan çıkışın yolları ve çareleri diye

Prens Sebahattin'in de bir tecrübe-i kalemiye, inhitatımız hakkında bir tecrübe-i kalemiye,

eski harflerle basılmış zannediyorum, şimdilerde latin harflerine çevirdiler onu,

Türk alfabesine çevirdiler.

İşin doğrusu belli bir dönemde bir çukura düşülmüş ve şimdi belki çıkılmak isteniyor ama,

çıkılma yolları bilinemiyor. Bir çukura hangi yoldan düşülmüşse yine oradan çıkılır.

Yani cehaletle düşülmüşse, zaruretle düşülmüşse, itilafla düşülmüşse, fakirlikle düşülmüşse,

iftirakla düşülmüşse şayet ancak bunların giderilmesi de çıkılır.

Vücudunuzda bir virüs, bir bakteri şayet, neyin zaafından dolayı orada hakim hale geliyorsa,

bence evvela o zaafın giderilmesi lazım, o boşluğun kapatılması lazım.

Onun için bir taraftan onlara karşı bir şey verirken diğer taraftan vücudun takviye edilmesi çok önemli bir esastır.

Şimdi bu çukurun içinde çırpınıp duruyor ama ben çıkmak üzere çok ciddi planların olduğu kanaatinde değilim.

Mesela Türkiye gibi çok önemli, tarihte çok önemli bir rol oynamış bir ülke,

hususiyle dokuz asır belli sülaleler değişmiş ama İslam dünyasının ön karakolluk vazifesini görmüş.

Bütün batıya karşı müdafaa hattını o korumuş, o müdafaa etmiş, devamlı cephede olmuş.

Devleti aliyeyi, hariciye zaafı bitirmiştir.

Dünyadan habersiz bir devlet olarak yaşamışızdır.

Katiyeme katip eden dünyayı bilmiyoruz, hiç bilmiyoruz.

İki, dünyanın hiçbir yerinde ben Türk lobisine rastlamadım.

Ukalalık türünden, ukalalık buğdunda bir şey ifade gibi gelecek de dünyanın görmediğim yer oldukça azdır.

Mesela ne Güney Amerika'da, ne Amerika Birleşik Devletleri'nde, ne Kanada'da, ne Avrupa'da hiçbir devlette, ne Asya'da hiçbir devlette bir Türk lobisi söz konusu değildir.

Bugün Amerika'da Ermeni lobisi vardır, bir avuç Ermeni vardır.

Ama Amerika toplumu içinde, katmanları içinde ortaya çıkarabilseniz dünya kadar Türk vardı.

Bir dönemde Asya'dan icret etmiş gitmişler.

Ve şu anda da bir sürü insan vardır, çok acıdır.

Ben oradaki bir ateşeye sordum, ne kadar Türk var dedi.

Hocam dedi, valla bilmiyorum galiba 500 bin diyorlar Amerika'da.

Belki 500 bin sadece Kırım'dan bir dönemde icret edip gitmiştir.

Yanılıyoruz yani.

Adedini bile bilmiyoruz.

Bizim tasavvurlarımızın, tahayyüllerimizin üstünde orada Türk mevcudu var.

Hafif kurcaladığınız zaman bunlar hemen suyun yüzüne çıkabilir.

Fakat siz orada kemiyet buğutlarıyla, derinlikleriyle bu kadar bir güce sahip olduğunuz halde lobiniz yoktur.

Biz kaderimizi bu millete vermişiz.

Ben ne olursam olayım Allah ve Resulullah kapısının kitmiri ve bu milletin de başını sizin ayaklarınızın altına koyacak bir zavallısı olabilirim.

Fakat 5 yaşımdan beri milletimin kaderiyle doktoruyumdur yani.

Belki 10 yaşındayken bile bu iş için gözyaşı dökmüş, dünya kadar ağlamış bir insanım.

Onun için hala hazırdaki durumuyla da çok alakalıyım, alakadarım.

Tabi en önemli mesele de ihtilaf, cehalet, zaruret dediğimiz şeylerdir yani.

İsterseniz fakirlik şeklinde de alabilirsiniz.

Bu tanzimattan sonra bu milletin derdidir.

Meşrutiyet yıllarında Bediüzzaman'a bu mesele sorulunca diyor ki bizim 3 büyük düşmanımız vardır.

Birisi ihtilaf diyor, birisi cehalet, diğeri de fakirliktir, zarurettir diyor.

Bakın bunca yıl geçmiş, meşrutiyet dediğiniz işte 1908'li yılları.

Aradan neredeyse 86 sene geçmiş.

Değişen hiçbir şey yok yani biz.

Hani 40 senelik kâni yani falan bir şey derler ya işte onun gibi bir şey.

Hiç değişen bir şey olmamış.

O zat diyor ki bu 3 hastalığa karşı virüs kabul ediyor.

AIDS virüsü gibi virüs kabul ediyor.

İhtilafı, cehaleti ve zarureti.

Bu 3 virüse karşı, 3 hastalığa karşı 3 tane ilaçla, bir reçete ile mukabele edeceğiz.

İlimle mücadele edecek, ittihatla, ittifakla mücadele edecek ve servetle mücadele edeceğiz diyor o günlerde.

Bu sözler de yine 86 sene evvel söylenmiş sözler ama gel gör ki o günden bugüne 2 adım atılmamış.

Neredeyse 2 adım atılmamış maalesef.

Hala biz birbirimizi kıran kırana gidiyoruz.

Şu ülkede insanların haline baksanız muhalefet yaparken bile birbirlerinin bu harcasına birbirinin üzerine gidiyorlar.

Oysa ki millet olarak çok ileride olmaya liyakatınız vardır yani.

Dişimizi sıksak Allah'ın inayetiyle bunu gerçekleştirebiliriz.

Evet o zat diyor, ihtilafa karşı ittihatla.

Zaten diyor ben Yavuz Selim'e biat etmişim, ittiva etmişim.

Yavuz'u da, tabi daha sonra Yavuz Selim pan-İslamizm bilmezdi.

Pandan mandan anlamazdı o.

Pan-İslamizm düşüncesi, pan-Türkizm düşüncesi bunlar yine 4 ayımdan sonra Türkiye'de bizim içimizde ihtilaf attıkları dönem zuhur etti.

Birileri pan-Türkizm dedi, öbürleri Avrupacılık dedi, birileri de pan-İslamizm dedi ve derken, İslam derken bile insanımızın içine ihtilaf attılar.

İslam ihtilaf atmaz, alem şumul bildiğindir.

Fakat ihtilaf attılar çünkü bir yönüyle kamplaşmalar oldu.

O dönemde de oldu kamplaşmalar, yedik bitirdik.

Yavuz Selim ta o dönemde ittihad-ı İslam demiş yani, İslam birliği demiş ve mücadelesini hep o istikamette vermiş.

Kader bir yerde iflahını kesecek, emanetini alacakmış onda.

Fakat şu sözler ona aittir, yine kitaplarda görmüşsünüzdür.

Milletimde ihtilaf-ı tefrika endişesi, köşeyi kabrimde hatta bir karar eyler beni.

İttihad etmekken adaya karşı çaremiz, ittihad etmezse millet daha idare eyler beni diyor.

Fethi Hüseman diyor ki bu düşüncelerinde, ben Yavuz Selim'in cennet mekanına itiba etmişim diyor.

Her şeyi bırakıp bu millet fertlerini, bu milletin belli bölümlerini birbiriyle uzlaştırmak, anlaştırmak, kamplaşmayı önlemek bizim için bir vecibedir.

Bu bizim bugün derdimizdir.

Hatta şimdilerde bir layık-antilayık kamplaşması çıkardılar.

Bizim insanımızın böyle bir derdi yok.

Biz hiç layık bir mesele yapmadık yani şimdiye kadar.

Otuz sene bir insan cami kürsülerinde milletle konuşmuşsa, oturmuş böyle sizler gibi gençlerle sohbet etmişse,

hayatımda zannediyorum Allah bana icat ettirmiştir, böyle oturup serbest siz soru sorun ben de cevap vereyim meselesini camide.

Belki bunu ben icat etmişimdir.

Ve bunu senelerce devam ettirdim.

Belki yirmi küsür sene devam ettirdim.

Bir insanın bir hissiyatı, bir üzmeratı varsa, mesela sizin bir demokrasiye karşı bir antipatiniz varsa,

mesela layihsizme karşı bir antipatiniz varsa, bunca zaman içinde dar dairede, geniş dairede ağzınızdan kaçmaz mı bu?

Ben Kudri Meydan diyorum.

Açık kapalı, bir tanesi çıksın hatta benim şu arkadaşlarım bile,

hani askeri tabirle hazerde, seferde, karada, havada, denizde, her zaman ve her yerde benimle beraber olanlar,

buyursun çıksın desinler ki sen şurada yarım kelimecik bir şey söyledin desinler.

Demedik.

Hiçbir arkadaşımız da demez.

Çünkü bizim problemimiz yok bu türlü meselelerde.

Demek ki ta tanzimattan bu yana milletin içine ihtilaf atanlar, şimdilerde de bunu,

işte layıklıkla yeniden gerçekleştirmek, demokrasi, yok anti-demokrat filan diyerek,

yok fundamentalizm, yok demokratik düzen yanlıları, yok gericiler, yobazlar diyerek, yok ilerciler diyerek,

bir kısım düşünceleri değişik zaviyeden hortlatmak suretiyle milletin bir kesimini başka bir kesimi karşısına çıkararak

içlerine ihtilaf atıyorlar.

Göğsümüzü gerip sabırla bütün bunları aşma mecburiyetindeyiz.

Bu türlü kısır kavgalara girmeme mecburiyetindeyiz.

Bu duygu, bu düşüncelerimizi her yerde ifade etme mecburiyetindeyiz.

Bunlar bizim problemlerimiz değil.

Ve biz bu mevzuları kavga vesilesi yapmıyoruz, yapmama kararındayız.

Hatta Yunus'un ifadesi ve anlayışıyla dövene elsiz, sövene dilsiz ve hepimiz her türlü hakaret karşısında gönülsüz yaşama kararındayız.

Kılmayacağız, incinmeyeceğiz, darılmayacağız, dişimizi sıkıp dayanacak, ihtilafa düşmeyeceğiz.

Çünkü bu bizi daha idare eder, dedi Yavuz Cennet Mekan.

İkincisi cehalet dedi, biz bu mevzuda seferberiz.

Şimdi bu halimizden rahatsız olanlar var.

Şimdi siz ilim yoluna girdiniz, cehaleti yenmeye çalışıyorsunuz.

Fakat birileri bunu engellemeye çalışıyor.

İşte şimdi bu adamlar cehalete karşı ilimle mücadele eden insanları engelliyorlar.

Bakın takılıyorsunuz buna.

Batı ortaçağ, karanlık çağ dediği dönemlerde siz Hicri 5. ve 6. asırda Asya'da önemli bir renesans gerçekleştirmişsiniz.

Bu istihale ola ola gelmiş İspanya'ya geçmiş, İspanya'dan Batı'ya geçmiş.

Sizden 6-7 asır sonra onu gerçekleştirebilmişler.

Sizin kökünüzde var.

Yeniden sürgün veriyor, yeniden siz dünya çapında yeni bir medeniyete giden bir yol açıyorsunuz, bir köprü kuruyorsunuz.

Ve dünyada önemli kültürlerden bir tanesini gerçekleştirmeye çalışıyorsunuz.

Buna rağmen siz ilimle cehaletin kafasını ezmeye çalışacaksınız.

Zaruret, fakirlik o dönemde söylenmiş.

İnşallah arkadaşlarımız hep söylüyoruz, Türkiye'nin zengin olması Asya'da yatırım yapmasından geçer.

Siz gidin ticaret yapın, işportacılık yapın hatta, yatırım yapın, sanayi tesisleri kurun.

Batı bir zaman bu ülkelerin sırtından zengin olduğu gibi siz de onları istismar etmeden üstelik,

başkalarının istismarına sömürmesine de meydan vermeden eski vatanınızda, yani küçük Asya gitsin, büyük Asya da zengin olsun, aradığını bulsun.

Her yönüyle ve insanımız taşınıyor şimdi.

Böylece bizi birbirimize düşünen, işimizi bitiren bir ihtilaf, bir cehalet, bir zaruret vardır.

İkincisi, bunların getirdiği ızdırap, güvensizlik, ümitsizlik ve sefalet var.

Bu da doğru.

Ülkede ben bunu geçiştireceğim, yani çok fazla üzerinde durmayacağım.

Şu anda bir kriz yaşanıyor Türkiye'de.

Bu ekonomik paketle, istikrar paketiyle daha ziyade zuhur etti ama fakat krizin gerçek buğutları esas ekonomik değildir.

Güvensizlik buğududur.

Yani her şeyin reel değeri nedir?

Milletimiz parlamentonun reel değerinden doların reel değerine kadar ondan markın reel değerine, hisse senetlerinin reel değerlerine, pazarda piyasadaki emtihanın reel değerlerine kadar bu mevzudaki kuşkudur, tereddüttür.

Yani aslında her şey olduğu gibi bu otursa millet bilse yani dolar artık şudur, mark şudur, emtia şudur, fırındaki ekmek şudur, manavdaki meyveler şudur,

bakkaldaki emtia eşya şudur falan bilse oturacak.

Millet kemerini sıkacak.

Biraz bizim yaptığımız gibi kendi hayatımızda ihtisadi programları yani tasarruf programları uygulayacağız.

Allah'ın ne hak ve keremiyle bu gayeler aşılacak ve milletimiz yine büyüklüğe sıçrayacaktır Allah'ın ne hak ve keremiyle.

Ama içimizde bir ızdırap, bir güvensizlik, müminsizlik yaşanıyor.

Esas bizim krizin arkasında da şu anda güvensizlik var.

Bunu da tabii devlet giderecek.

O bakımdan devleti yıkmaya matuf sözlerden de fevkalade sakınmak lazım.

Çünkü bizim devletimiz hem içteki insanımıza güven verir, hem de Asya'daki güveni korumaya vesile olur.

Eğer Asya'daki bizim soydaşlarımız, dindaşlarımız Türkiye'de güvenilir bir devlet olmadığı kanaatına varırlarsa dayanabilecek başka güçler, başka kaynaklar ararlar.

İnşallah bu ızdırap, bu güvensizlik, bu ümitsizlik de şimdiye kadar olanlar gibi aşılacak ve biz yürüyeceğiz.

En son esas soru şuradaydı. Bu kadar gayelere kısa zamanda halli mümkün müdür?

Bu millet şimdiye kadar da dünya kadar gayeleyi açmıştır.

Bu ilk değildir. Hatta son da olmayacaktır.

Son da olmayacaktır derken yine ümitlerinizi sarsmayayım ben.

Yani bizim milletimiz Necip milletimiz Müslümanlığın karakolculuğunu üzerine aldığı andan itibaren öyle olmuş.

Türkler Ertuğrul'la İslam'ın müdafasını, hilafetin muhafazasını ele aldıkları günden itibaren ki meşhur İsmail Amin Danışmet merhum öyle derdi.

Hilafet bize Alparslan'ın amcasıyla geçmiştir.

Yani Yavuz Selim'in o memlukları yenmesiyle Mercidabık ve Ridaniye'yi müteakip değil de daha ziyade Abbasi el-Kaim'den Ertuğrul hazretlerinin hilafetin şahsi manevisini almasıyla geçmiştir.

Yani ta bin ellilerden bu yana o iş bizde, bu millette.

O günden bugüne Müslümanlığı koruma işi, onun haysiyetini, şerefini, onurunu koruma işi.

Nasıl ki Malazgirt'te halife haber göndermiş Alparslan Cennet Mekan aleyhi rahmeti vel gufran hazretlerine emir verdim.

Bütün camilerde sizin için bugün dua ediyorlar.

Bütün alem-i İslam dua ediyor.

Ve bütün bu şanlı ve şerefli tarihimiz boyunca hep biz aynı şeyleri göğüslemişiz.

Hep alem-i İslam'ı müdafaa uğrunda hırzlıcan etmişiz.

Eski bir tabirdir.

Yani seve seve ruhumuzu o yolda fedaya amade olduğumuzu göstermişizdir.

Evet.

Hiç gaileler durmadı.

Hiçbir zaman durmadı.

Son devrin bedbinlerinden, karamsarların son devri derken Cumhuriyet dönemi değil yani.

Tanzimat sonrası o Beşir Fuatların yani tarancı neslini yetiştiren duyguda, düşüncede, edebiyatta, felsefede esas Beşir Fuatlar.

Onlardan bir de Celal Nuri vardır.

Celal Nuri.

Bir yönüyle haklı bir şey der.

Kandan irinden kan seylaplarından bahsediyorsunuz.

Günümüzde var diye.

O kan seylapları ne zaman durdu ki?

O değişik bir mülazayla söyler ve sultanı karalamaya çalışır.

Fakat bir yönüyle bu söz doğrudur.

O kan seylapları, o kan irin, o korkunç mücadele, o insan avu, o yamyamlık ne zaman durdu ki?

Ben hiç bilmiyorum yani.

Bizim milletimizin, tarihimizin kaderini hükmetmeye başladığı andan itibaren ben bir lahza durduğunu hatırlamıyorum onun.

E bu millet aşa aşa bugüne kadar gelmiş.

Hele bir Çanakkale şeyi var ki, Mehmet Akif, o en ümitsiz olduğu bir dönemde coşmuş onunla.

Ne azizsin ki demiş işte, kanın kurtarıyor ülkeyi.

Ve getirmiş onları Bedrin arslanlarıyla atbaşı hale koymuş.

Bedrin arslanları ancak bu kadar şanlıydı demiş.

Sizin bildiğiniz şeyler.

Orada kendilerinden kat kat üstün güçlere karşı savaşmış.

Haşiyet ve şereflerini kurtarmışlar.

Ben zannediyorum şu anda da içinde bir ölçüde belki çarpına çaldığımız bir sürü kriz var, bir sürü bunalım var, bir sürü sıkıntı var.

Ama değişik şeyleri aşa aşa bugünlere geldiğimiz gibi.

Bugünü de Allah'ın inayetiyle aşacağız.

21. asrın en güçlü devleti işte bu devlet olacaktır.

Tereddüdünüz olmasın.

Tabi o günlerde ülkeyi layık antilayık kamplarına bölmek isteyenler de elenip gidecekler.

Millet kendi safvetiyle ayakta kalacak.

Ve dünya muvazenesinde değişiklikler olacak.

Siz de inşallah sıçrayıp dünya muvazenesindeki yerinizi alacaksınız.

Hiç ümitsizliğe düşmeyin.

Olan bitenler karşısında eli kolu bağlı diyorlar.

Mümin hiçbir zaman eli kolu bağlı değil.

Siz eli kolu bağlı değilsiniz.

Belli bir duygu belli bir düşünce ile ciddi bir metafizik gerilim içindesiniz.

Gerilmiş yay gibisiniz.

Eliniz sadağınızda çek emrini bekliyorsunuz.

Okulu bitirdiğiniz zaman kendinizi bir yere atacak.

İlim irfan adına dünyanın bir karanlık yerini aydınlatacaksınız.

Ve dolayısıyla hedefinizi bulmuş bir ok olacaksınız Allah'ın inayeti ve keremiyle.

Kur'an'ın hasbi fedaileri zaten böyle mücadele verirler.

Sonra diğeri yeistir.

Yeist mani her kemaldir.

Mehmet Akif ye söyle bataktır ki düşersen boğulursun.

Azmine sımsıkı sarıl bak ne olursun.

Yaşayanlar hep ümitle yaşar.

Meyyus olan ruhunu vicdanını bağlar.

Ey dipdiri meyyit iki el bir baş içindir.

Elde senindir başta senindir.

Kurtarmaya azmin ne için böyle süreksiz?

Sen mi yoksa ümidin mi yüreksiz?

Makamın cennet olsun.

Sizin de yolunuz aydınlık olsun inşallah.