FKM Sohbetleri İmanın Mertebeleri

Bu program izniyle ilgili yer almayı aşağıda bırakıyorsunuz,

Altyazı amaçlarında anlaşılmadı 있지만,

başarılar LORD Forgive me,

KOROLİ FİRAN

Bilgiyi dayanan, herhalde bilgiye demek çok zayıf bir imana sahibiz,

bu da günahlardan yeterince korunmamıza yetmiyor.

İman yönüyle dünyada hangi noktaya varabiliriz diyor.

Evet.

Biraz zor anladım da,

ben işte o zor anladığım şeye cevap vereyim inşallah.

Zannediyorum demek isteniyor ki herhalde bizim şu andaki imanımız nazari bir iman.

Yani okuduğumuz ilimlerle, bu ilimlerin derinliği ölçüsünde kalbimizde ve kafamızdaki şüpheleri izale ediyor.

İlmin ışığı altında, ilmin rehberliğinde, ilim ibresine göre kalbimizi yönlendiriyoruz.

Ve işte bir yönüyle fena şeyleri kafadan atma, kötü şeyleri kalpten çıkartıp atma,

iyi şeylere yönelme manasına bir iman ki imanın ilk merhalesidir.

İlk merhaledir bu.

Buna iman değildir diyemeyiz, bu kadarcık Allah'a teveccühü hafife almış oluruz.

İman değildir diyemeyiz, bu haliyle bir insan ölünce cennete gideceğine inanırız.

İman değildir diyemeyiz, bir muharebede bir tanesi işte böyle bir imanla La ilahe illallah Muhammedun Resulullah der,

mürşidinin dizinin dibinde imana gelir, biraz sonra da ölür ve biz ona şehit deriz.

Ancak bir şey var, yani bu imanın ilmel-yakin mertebelerinden bir mertebededir, bilemiyoruz.

İlim derinleştikçe iman da derinleşir.

Oysa ki bundan sonra çok geniş bir dairede aynel-yakin mertebesi vardır.

Yani insan çok meseleleri artık elin alemin, kitapların satırları arasında arayıp bulmaya çalıştığı gibi değil de

doğrudan doğruya kendi müşahedelerinden, kendi içine akan irfan akıntıları, çağlayanları gibi imanın aktığını duyar.

Kendi müşahedelerinden.

Eşyayı bir başka türlü görür, hadiselere bir başka türlü şahit olur, eşya ve hadiselerin yorumuna gider.

Münasebetler kurar.

Nasıl ki rüyaları tabir ediyorsunuz, öyle eşya ve hadisenin birbiriyle baş başa verip belli münasebet teşkil etmelerinden manalar çıkarır, müşahedeye dayaldır.

Bunu bir kısım böyle pozitivist neticeler gibi anlamamak lazım.

Ve bu yolda yürümeye de pozitivistçe yürüme dememek lazım.

Böyle düşünene de pozitivist dememek lazım.

Belki bir bakıma bir kısım pozitivist neticeleri, müspet şeyleri değerlendiriyor.

Asıl mesele o değerlendirmeden elde edilen şeydir.

Çok pozitivistler vardır, bunların hiçbirisi zerre kadar Allah'a inanmamışlardır.

Oysa ki biz değerlendirdiğimiz, değerlendireceğimiz bu müspet şeylerden, müşahedeye dayanan müspet şeylerden

Belki içine rasyonalizmi de yani akli istidlarları da katarak bu defa imanı ilmel yakinden, aynel yakine getirecek, yükseltecek.

Onun da mertebeleri var.

Herhalde benim bakışım da Hazreti Sahipkıran'ın bakışı birbirinden çok farklıdır.

Herhalde onun bakışı da Hazreti Ebu Bekir'in bakışı birbirinden çok farklıdır.

Hazreti Ebu Bekir'in bakışıyla Seyyidül Enam, Hazreti Muhammed Mustafa'nın bakışı birbirinden çok farklıdır.

Bu itibarla aynel yakin yani bakarak, müşahede ile hasıl olan yakin dediğimiz şey, bu da birbirinden çok farklıdır.

Belki yüz mertebe aynel yakin mertebesi vardır ve herkes derecesine göre aynel yakinin basamaklarından bir tanesinde oturur,

kendisine tekabül eden menfezden eşya ve hadiseleri seyreder, oradan içine marifet akıtır ve imanını yükseltir.

Bunun ötesinde bir de o noktaya insan ulaşır ki artık eşya ve hadiselerde gördüğü şeyle vicdanında daimi duyduğu şeyi birbirinden farklı görmez.

Belki aynı hakikat bir yerde ayağını aksetmiş, yani gözle görülebilen aleme aksetmiş,

diğer tarafta onun bir yanı da bir aynayla vicdanını aksetmiştir.

Sürekli refakattedir o, yani sürekli o imanın refakatindedir.

Bu da hakkal yakin diyelim, yani ateşin içinde ateşten olmayan bir cismin kor kesilip tıpkı ateş nev'ine inkılap etmesi gibidir.

Hatta bu noktaya ulaşanlar bazen kendilerinin ateş olup olmadığı farkına varamazlar.

İltifastan dolayı ben oyum diyebilirler.

Oysa ki İmam Rabbani'nin dediği gibi ben oyum değil, ben ondanım. O ateş olmasaydı ben kor olmazdım.

Heme os değil, heme ezos diyor. Her şey o değil, her şey ondan.

Hakkal yakinin de kendine göre mertebeleri vardır ki Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem hayatının bilhassa son demlerini tamamen hakkal yakin yamaçlarında yaşamıştır.

Ben o mevzuda siyer ve tarihte gördüğüm şeylerle kat'i bir şey söyleyemeyeceğim ama fakat öyle anlaşılıyor ki Allah Resulü,

madem Miraç'ta perdesiz, sahilsiz, doğrudan doğruya herkesin ahirette görecekleri Rabbini Miraç'ta gördü,

işte bu hakkal yakinin kendine göre bir mertebesidir.

Madem melaike-i kiram ile açıktan açığa teşerrüf etti, öyleyse bu hakkal yakinin melaike-i kiram hakkatine dair bir mertebesi ve bir derecesidir.

Madem kader kalemlerinin cazırtısını işitti, seslerini işitti, kader adına da, hakkal yakini adına bir adım atmıştı Miraç'ta ve hayatının sonuna kadar bunu derinleştire derinleştire yaşadı.

Onun için Ayşe validemiz bize bir gün der ki, yanımda Cebrail sana selamı var.

O da doymuşluk, duygulanmışlık içinde şöyledir.

Bu bir insanın böyle bir iltifat karşısında duyguların ifadesidir.

Ya Resulallah görmediğimiz şeyleri görüyorsun der.

Belki Ayşe validemiz gibi çok zeki bir kadının orada söyleyeceği daha derin, daha manalı sözler olabilirdi.

Fakat hepimizi öyle bir duruma koyalım, orada böyle bir iltifata mazhariyetimizi tahayyül edelim, çocuklaştığımızı hemen hissedeceğizdir orada.

Görmediğimizi görüyorsun diyeceğizdir.

Ve yine bunun içindir ki Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem namaz kıldırırken elini gayba doğru uzatır, çeker.

Derler ne yaptın ya Resulallah?

Buyur ki cennetten bir salkım temessül etti.

Sizin için almak istedim, yeseydiniz hayatınızın sonuna kadar bu mahallede bitiremezdiniz.

Ve yine bir keresinde irkilir, geriye çekilir.

Sonra inşirahla ileriye doğru kendisini atar.

Sorulduğunda cenneti ve cehennemi gördüğünü ifade eder ki artık cennette, cehennemde, melekte, kaderde, kaderin kitabı da, defteri de her an bir yanı vicdanında tebellül edip duruyordu.

Bir yanını da o eşya arasında tıpkı sabit ayinler, muayyen varlıklar gibi hep müşahede ediyordu.

Buna da isterseniz, benim çok fazla kelime bulup ifade etmeden aciz kaldığım bir husus, hakkal yakin, mertebeleriyle hakkal yakin diyebilirsiniz.

Şimdi biz ilimlerle, nazari şeylerle böyle belli bir ölçüde en azından küfre sırtımızı dönüyoruz.

Meyvenin altıncı meselesini hatırlayın, orada değişik ilim dallarıyla istidlal edilir ve insan orada sırtını küfre döner.

Bu imanın ilk merhalesidir.

Sonra siz müşahedeleriniz, derken mükaşefeleriniz, derken mürakabeleriniz, ilk iki kelime eşyaya aittir.

Diğer kelimeyi zat-ı üluyyet hakkında mütahale edebiliriz.

Çünkü ancak o rakip mürakabe edilebilir.

Kemmiyesiz, keyfiyetsiz.

Siz bunlarla sonra bu imanı derinleştireceksiniz.

Yani hemen ilk adımda derinlemesine, imana ulaşma çok fevkalade eden bir ihsan-ı ilahiye masariyetle olabilir.

Peygamber huzurunda insibalı olabilir.

Cenab-ı Hakk'ın birdenbire, helaz onun ilk basamağından alıp sizi zirvesine, heyfel kulesinin başına koyması gibi.

Ancak bu suretle olabilir.

Yani amudi yükselmelerle, dikey yükselmelerle birden elde edilebilir ama

fakat genelde ilk iman, inkişafa açık, genişlemeye açık, derinlemeye açık bir imandır.

Ve bu tefekkürle, bu salih ibadetle, salihatla, Kur'an-ı Kerim hep öyle diyor.

اَٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ

Salihatla derinleştirilir.

Ve daha sonra derinden derine vicdani mürakabe ile ki

bazıları belki ayeti tekviniyeden mütealayı, hüzuli saymışlar.

Demişler ki esas Allah, Kenzen, kalpte bilinir ve onun en önemli takip sahası da vicdanın yamaçlarıdır.

İsterseniz Berkson'un entüzyonunu bu zaviyeden müteala edebilirsiniz.

Ve yine bundan kant der ki Allah'a azametine uygun inanmak için kitapları arkaya atma lüzumu hissettim.

Veya zaruretini duydum.

Çünkü onlar gerçekten zat-ı iluhiyet hakikatinden insanı uzaklaştırıyorlar.

Mebdedir onlar.

Bundan sonra yapılacak şey, bu yolda, girdiğimiz bu yolda

hakikatları müzakere ede ede, Allah'ın inayet ve keremi ile

tefekkür ede ede, vicdan da derinleşe derinleşe

entüzyonun bir hakikati varsa

o zaviyeden meseleyi yakalaya yakalaya veya kantın

ameli akılla Allah gerçekten bilinir dediği noktaya ulaşa ulaşa

onlardan daha önemlisi.

Hazreti Bediüzzaman'ın, Hakkalyaki'nin en âlâ mertebesi dediği

belki kendi mertebesi, kendi mertebesine ulaşmaya çalışacağız Allah'ın inayeti ile.

Aslında namütenahi olan Allah

hiçbir zaman hiçbir kimse tarafından kemaliyle bilinemez.

En büyük bilene bakın ki en büyük bilen kimdir diye sorsam ne dersiniz?

İnsanlığın iftihar tablosu.

Hazreti Muhammed Mustafa.

Oysa ki ona şu söz isnat edilir.

Ve bu isnat hadis kriterleri açısından sağlam kaynaklara dayanmasa bile

fakat onun diyebileceği bir sözdür.

ma'rafnâke hakka marifetike yâ marûf

Ey en iyi bilinen seni hakkıyla bilemedik der.

Eğer en büyük insanın mertebesi onu hakkıyla bilemedik

sözüyle ifade ediliyorsa

demek ki o hiçbir zaman tamamıyla idrak edilemeyecek.

Ve ondan bu dersi alan

kendinden sonra en büyük ümmet Sıddike Ekber şöyledir

el-aczu ani'l-idrâki idrâkun

Onu kavramadan aciz olmak en büyük idraktir.

Allah'ım seni kavrayamadım.

Hani batılı, göte der ki seni yüzlerce isimlerle yad ediyorlar.

Ben binlerce isimlerle yad etsem

ey mevcudu meçhur

senin adına yine bir şey söylediğimi iddia edemem.

Aynı şey bakın hep aynı kapıya dayanıyor.

Bütün kainatları, kevnü mekanları

tesbih taneleri gibi

elinde evren çevren

Allah'ı

bu daracık aklımızla, idrakımızla idrak etmemiz mümkün değildir.

Öyleyse

onun zatı hakkında

marifetin bitmesi bahis mevzu değildir.

Marifet yolunun bitmesi, sona ermesi bahis mevzu değildir.

Hep devam edip gidecektir ki

ayet-ül kübrâda onu arayan seyyah

en son noktada bile hel min mezîd'dir.

Kaf Sûre-i Celîlesinde vardır sadece bu ayet.

Sadece orada vardır hel min mezîd.

Daha yok mu demektir bu?

Daha yok mu?

Yine

hani aş şarabına

bir parça parmaklarını bananlar

artık bir daha kendilerini ondan uzaklaştırmaları, uzak kalmaları mümkün olmadığı gibi

Gedâîn'in sözleriyle ifade edeyim.

Şöyledir

Parmağım aşkın balına

bandıkça bandım bir su verdir.

Bandıkça banar,

bandıkça da yanar,

yandıkça da bir su ver der, dinler.

İşte Allah yolunda marifet budur.

Ey sâkî aşkın oduna

yandıkça yandım bir su ver.

Düşeli dilber derdine

yandıkça yandım bir su ver.

O suyu kim isteheman

kalbe doğar nur-i cihan

verir hayatı cavidan

yandıkça yandım bir su ver.

Ve sonu da şu

bandıkça bandım bir su ver der.

Hiç bitmez o yoktur.

Bal yer şerbet içer

su ister

durmadan ister

ve marifet inkişâf eder.

İşte hel min mezîd.

Yok mu daha?

Demek

neden? Biz mütenâhiyiz

Allah namütenâhidir.

Namütenâhiye yönelik yol

hiçbir zaman bitmez.

Bitse zaten monotonluk olur.

İnsan bir yerde zirvede dahi olsa

sizi Everest tepesinin zirvesine çıkarsalar

bir gün zirveye de doyar dersiniz

hel min mezîd

bunun üstünde merdiven yok mu

oraya da çıksak dersiniz.

Onun için

onun yolunda

seyahatlar, seyri seferler namütenâhidir.

Ve iman durmadan terakki edecektir.

Allah bu terakkiyi ruhlarımıza duyursun.

Bizi o yüksek marifete uyarsın inşâAllah.

Siz yoluna girmişsiniz.

Ve sonra vicdanınızla bütünleşecek bu mesele

yani imanla, tefekkürle

sürekli eşya ve hadiseleri hallaç ede ede

araştıracak, öyle sağlam bir imana ulaşacaksınız ki

Allah'ın nihayet ve keremiyle

tıpkı sahabi gibi

burada duracaksınız

gözlerinizle böyle görecek ama bunları hep buğulu göreceksiniz.

Ayaklarınız ahiretin yamaçlarında dolaşıyor gibi olacak.

Bir gün

işliye işliye o noktaya mutlaka ulaşacaksınız.

Hedefiniz olsun.

Dünyada, cesediniz dünyada ama

fakat hayalinizle

ahiretin yamaçlarında gezeceksiniz.

Belki her zaman bunu

aynı kıvamda tutamayacaksınız

çünkü herkes için her zaman mukadder olmamış.

Nitekim hanzele

hatırlatmama gerek var mı?

Allah Resul'ünün huzurundayken Hazreti Ebu Bekir'le karşılaşır.

Der ki

Ya Ebu Bekir

nefaka hanzeletu

hanzele münafık oldu.

Münafık oldu demek iki yüzlü oldu demek.

İki davranışlı

dual yaşadı demektir.

O da ne demek diyor?

Resulullah'ın huzurunda otururken

öyle bir oluyoruz ki

sanki ötelerdeyiz.

Sanki ahiretin yamaçlarında dolaşıyoruz.

Sanki Allah'ın huzurundayız.

Dışarıya çıkınca çoluk çocuğa karışıyor, her şeyi unutuyoruz.

Hazreti Ebu Bekir kendini dinliyor, ben de öyleyim diyor.

Belki de

onu yese atmamak için

onun haline

sahip çıkma faziletini ısar ettiler.

Hani sizin içinizden

ufku bu seviyeye ulaşan insanlar

bir yeniyle, bir müptediyle karşılaşınca

ona bir şey anlatmayı planlayınca şöyle derler

gel hele şu meseleyi bir beraber öğrenelim.

Yani müptedi bir talebe gibi bir yeniyle

o çok eski işleri ve kendisine göre de çok eskimiş işleri

yeni baştan başla öğrenmeye çalışır.

Yoksa haşa ki

Hazreti Ebu Bekir

Allah Resulü'nün huzurundaki durumu

hayatının diğer safhalarında hiç olmazsa büyük bir kısmında

devam ettirmiş olmasın.

Ama Allah Resulü'nün huzuruna gider

orada durumu açarlar

Allah Resulü buyurur ki

eğer siz benim huzurumdaki durumunuzu muhafaza etseydiniz

sokak başlarında köşelerde melekler önünüzü keser

sizinle müsafaha yaparlardı.

Yani siz melekutileşirdiniz.

Siz ruhanileşirdiniz.

İnsan olmadan çıkardınız.

Bedeniyetten sıyrılırdınız.

Vaka bir yerde bu hedef gösteriliyor.

Hayvaniyetten çık,

cismaniyeti bırak,

kalp ve ruhun dereceyi hayatına yüksel deniyor.

Hedef gösteriliyor.

Siz size gösterilen bu hedefi sürekli yakalasa veya sürekli yaşasaydınız

hani aynı noktada buluşacaktınız başkalarıyla.

Yani cismaniyetinizi yaşasanız Allah korusun

cismaniyetin girdabında bulunan insanların bulunduğu yere yuvarlanırsınız.

Mey takip edenler

yuvarlanır meyhaneye giderler.

İçi tavafla atanlar

gider tavaftakilerine katılırlar.

Hacı olurlar.

Yani insan kendi duygu ve düşüncesinin dünyasında yaşar.

Bu itibarla

cismani hayatını, bedeni hayatını yaşayanlar

bugün olmasa yarın yuvarlanır,

cismaniyetinin altında ezilmiş insanların bulunduğu yere gider, onlara iltihak ederler.

Fakat sürekli ruhani hayatı arayan, kalbi hayatına yükselmeye çalışan

sık sık perde açılır, oraya yükselir, orayı görür, oradaki hayatı yaşar

ve bir gün gelir belki Hazreti Ebubekirler gibi, Ömerler gibi

en küçük inhiraflarını dahi affetmezler, hep oralarda zirvelerde dolaşırlar.

Evet, Hanzele nifaka düştü diyor.

Allah Resulü de buyuruyor ki eğer benim huzurumdaki durumu muhafaza etseydiniz

melekler sokaklarda sizinle misafir yaparlardı buyuruyor.

Ve sözlerini şöyle noktalıyor.

وَلَكِنْ يَحَنْظَ لَتُٓٓ اٰنًا فَاٰنًا اٰنًا فَاٰنًا

Bir peygamber huzuru anı, bir Allah huzuru anı,

bir cismaniyet huzuru anı

demek ki büyüğümüzün Mesnevi Nuriye'de ifade ettiği gibi

insanda hem hayvaniyet var, hem nebatiyet var, hem insaniyet var,

hem de insanı kamil olma keyfiyeti var ki

bazen 24 saatte bu mertebelerin hepsine uğrar insan.

اٰنًا فَاٰنًا اٰنًا فَاٰنًا

Ve insan, insanı kamil de esasen

insanlık mahiyetine derc edilen bütün bu cevherlerin gereğini yerine getiren insandır.

Bunun da yine izah-ı kitaplarda var.

İnsan melek değildir, insan insandır.

Ama önemli olan insan sadece kalbiyle değil,

aynı zamanda Hazreti Muhammed gibi sallallahu aleyhi ve sellem

bedeniyle de miraj eden insandır.

Allah Resulü bedenine ruhunun ulviyetini

ve şeffafiyetini kazandırmış, bedenini de mirajda almış, beraber Allah'ın huzuruna götürmüştür.

En büyük miraç odur ki

insan nefsini ve bedenini de ruhunun arkasına takar, onları da alır götürür götüreceği yere.

Öyleyse onlar da yaşanmalı.

Öyleyse bir yatak hayatı vardır ki ve hele hayat arkadaşınız varsa

işte orada meleklendiğiniz zaman siz bir başkasına ait hukuku çiğnemiş olursunuz.

Öyleyse çocuklarınızda içli dışlı sımsıcak bir yuva hayatınız vardır.

O yuva hayatında Allah huzurunda mürakabede bulunma havasını yaşasanız

çocuklarınızın hukukuna tecavüz etmiş olursunuz.

اَانًا فَاٰنًا

Ama tabi rica ederim yatak hayatını namazın içine getirmemek lazım.

Çocuklarla münasebetinizi namazın içine getirmemek lazım.

Allah'la irtibatlandığınız an içine dünyaya ait şeyleri sokmamak lazım.

اِيَّاكَنَا عَبُدُوا وَاِيَّاكَنَا اسْتَعِينُ

Bakış bulanmalı, gözler dönmeli, insanın gözü dünyaya ait hiçbir şey görmemeli.

Yanındakini dahi görmemeli çünkü bu makam Allah'a

Allah'ım yardımı senden istiyor, kulluğu sana yapıyor,

yalnız sana teveccüh ediyor, ayardan alakamı kesiyor, tecellüt ediyor,

sana yöneliyorum demektir.

Yalan olmaması için öyle olması lazım.

Bunun içine de başka şeyler karıştırmaması lazım.

Bunun gibi.

اَانًا فَاٰنًا

Sahabi üst seviyede imanı yakalamaya çalışıyor,

bu haddizatında duyuyordu bunu vicdanında, hatta denebilir ki

Bu sahabinin adeta çoluk çocuğun içine karıştığı zaman onlara karşı duyduğu alakayı

Allah'la irtibatlı olan hayata adına birer gedik sayması

derin bir muhasebenin, mürakebenin ve ihsan şuurunun ifadesidir.

Kendinde sürekli eksikler görme, Allah'la irtibatının ifadesidir.

Her şeyim tas tamam diyen bir insan bir uçurumun kenarında

yuvarlanmaya namzet bir zavallı, bir talihsizdir.

Ve yine sürekli iman artırma mevzunda görüyoruz

Mesela Abdullah bin Revaha elinden tuttuğu bir sahabiye

تَعَالِ نُؤْمِن سَعَةً

Gel hele şöyle bir saat Allah'a iman edelim.

O iman etmiyor muyuz?

Hayır Allah'ı zikredelim, içimizde onu yenileyelim.

Çünkü onun yenilenmesinde, onunla alakanın yenilenmesinde,

onunla irtibatın yenilenmesinde ayrı bir lezzet, ayrı bir halavet var.

Zaten imanla başlayan, marifetle derinleşen,

muhabbetle ayrı buğutlara yelken açan

gerçek iman bir noktaya ulaşır ki mahsus zevk olur.

Hatta muhakkak böyle küfür ve küfür esintileri

insanın içinde tıpkı cehennem yerleri gibi eser ki

işte Buhari Müslim'deki hadisin manasını anlama zamanı

وَاَنْ يَكْرَهَا اَنْ يَعُودَ فِي الْكُفْرِ

بَعْدَ اِذْ اَنْ غَذَبُ اللّٰهِ كَمَا يَكْرَ وَاَنْ يَعُودَ فِي النَّارِ

Hakiki mümin imanın tadını tadan o insandır ki

küfürden ve küfre ait şeylerden sıyrılıp çıktıktan sonra

yeniden küfre dönmeyi cehennemin içine dönmek gibi

ürpertici bulur. Yılanın çıyanın yuvasına dönmek gibi

küfür ve talalet yolunu ürpertici bulur.

Demek ki iman sadece bu ilk adımda duyduğumuz şey değil

belki ileriye doğru derinleştikçe derinleşen

ve belki bir gün gelecek öyle bir hal alan öyle bir

hakikattir ki artık şeytanın eli onu sizin elinizden almaya

kalbinizden soyup çıkarmaya gücü yetmeyecektir. Risalelerde

izahı var. Nurlar sayesinde araştıra araştıra karıştıra

karıştıra iman insanın benliğini öyle işler öyle

duygularına yerleşir ki değil şeytanın elinin oraya uzanması

vesvese bile atamaz insanın içine. Ve zaten insan olmadan

maksat insanı kamil olmaktır. Yani melekleşmedir. Hazreti

Mevlana'nın tasnifiyle insanın bir melek yanı vardır, bir de

şeytan yanı vardır. İhmal edince insan şeytanlaşır.

Yarattık sonra da aşağılığa aşağılığa ittik.

İnsan melekuti yöne müteveccü olduğu sürece yani hayatın ona

göre dizayn ederse o zaman da insan melekleşir illallezine

amen ve amlus salihati felehum ecrun gayru memnun sırrı

zuhur eder. Iman etti, salih amel yaptı. Ardı arkası

kesilmeyen bir ecri mükafatla selfiraz kılınır. O insan ve bu

sadece mükellef olan varlıklara mahsustur. Yani ins ve cinle

mahsustur. Melek sabit makamı içindedir. Hayvanat terakki

etmez. Sadece terakki eden iradesi olanlardır.

Bildiklerimizden insan göremediklerimizden cinler.

Cin ve insan yaratılış gayesi de Allah'a iman etmektir. Iman

bu seviyeye gelince insan zannediyorum günahlara girmez.

Girse bile, düşse bile bu türlü insanların hayatında günah en

az ömürlüdür. Bu türlü insanların hayatını tetkik

etseniz bir dakika yaşamış günah göremezsiniz. Gece yarısı

saat ikiyi bilmem kaç gece ayakları kaysa, suçseler bir

günaha girseler iki dakika geçmeden onları abdest alırken

başlarını yere koymuş Allah'a yalvarırken görürsünüz. Hakiki

mümin üzerinde günahlar en az ömürlü olan insanlardır. Günahı

yarım gün ömür tanıyan insan bile belli ölçüde laubali gayri

ciddi insandır. Çünkü o yarım günde ölebilir. Sırtında ve

kandur gibi günahıyla, utandırıcı günahıyla. Hakiki

müminin günahı en az ömürlü olan insanmış. Düşmez o. Düşünce

hemen kalkar. Çünkü Hazreti Sadık'ı Mastuk hakiki mümini

ekine benzetiyor. En şiddetli rüzgarlarla onlar da yatarlar.

Yatar ama kalkar. Dakika sürmez doğrulur. Münafığı da gürül

gürül gürleyen bir çınara benzetir. Düşmeyecek gibi

gelir size. Fakat içi yanmış ve karbonlaşmıştır. Şiddetli bir

rüzgarla savrulur, devrilir ve bir daha da doğrulamaz. Öyleyse

iman kemal mertebesine belli ölçüde nisbi kemal

mertebesine gelince insan o ölçüde günahlardan uzaklaşmış

oluyor. Günahlardan uzaklaşıyor tıpkı sahabi gibi ama yine de

düştüğü oluyor. Evvelki gün de yine ismi Cemilini yadı Cemilini

sarahaten arkadaşların huzuruna getirmeden getirmeme ona karşı

olan saygımın mani olduğu büyük bir kamet. Ramazan-ı Şerif'te

orucunu zaaf demeyeceğim. Beşeri güç diyeceğim. Beşeri gücüne

takılarak bozar. Fakat dakika geçmez, eteklerini sürüye

sürüye huzuru risalet fenahıya gelir. Ve mahvoldum dedi ya

Resulallah. Bir yine ismini tasrih etmeyeceğim. Bir kadına

bakar veya az buçuk dalaşmak maksadıyla ona doğru birkaç

adım atar. Ve hemen kendine gelir, soluğunu Resulullah'ın

yanında alır. Günaha girdim ya Resulallah der. O da huzurdan

ayrılmadan hemen ayet iner.

Çok defa tövbelerimde bu ayeti okudum, beni de öyle kabul

ettirdim.

Günün iki anında sabah ve akşam ve bir de gecenin bir

faslında akşam yatsı ve teheccüd namazı işte bunları

ikamet günün o başında bu başında ve bir de gecenin

içinde.

İyilikler kötülükleri siler, süpürür, götürür. Böyle küçük

günahlar huzurla kıldığınız namazda bile götürülür ve siz

aklanmış olursunuz. Namazla insan aklanır. Allah'a teveccühle

aklanır. Bir de bu arada tövbe ederse bütün bütün pak olur.

Bu itibarla mümin düşmez demek değildir, düşer. Sahabe düştüğüne

göre düşer. Hatırlayın. Zina edip Allah Resulü'nün huzuruna

gelen sahabeyi ismini söyleyeyim mi isterseniz söylemeyeyim onu

da. Evet söylemeyeyim. İsmi de Allah'a sığınma kökünden gelen

bir kelimeyle onun sıfatıyla ifade edilir. Allah Resulü'nün

huzuruna gelir ve der ki haddi şer'iyi tatbik et beni temizle

der. Allah Resulü huzurundan dört defa çıkarmış olmasına

rağmen dördüncüde yine dalar içeriye haddi şer'iyi tatbik et

beni temizle der. Birkaç gün sonra aynı sözlerle Allah

Resulü'nün huzuruna bir kadın gelir o da aynı şeyi söyler.

Yani bir günah işledikleri zaman hemen o günahın adına

Resulullah'a koşarlar.

Huşyata girerler, günahlara takılırlar ve düşerler. Sonra

Allah'ı hatırlar, Allah'a tehalet ederler. Allah günahlarını

Allah'tan başka günah yargılayan yoktur ki diyor Kur'an-ı

Kerim İmran sureyi cellesinde. Evet imanla insan günahlardan

uzaklaşmış olur. Düşerse yine imanın gücüyle doğrulur,

yeniden Allah'a yönelir, istiğfar eder, kendini bulur.

Teker teker içine girdiğimiz her mevzu burada tafsilatıyla

anlatmak mümkün değildir. Istiğfar dedik bir mevzu, tevbe

dedik bir mevzu, yönelme dedik ina ve ayrı bir mevzu, yürekten

dönme dedik, ia ve ayrı bir mevzu bunların her bir yerleri

başlı başına tahlil isteyen şeyler ben sadece hepsini belki

birbirine yakın kelimelerle düşen insanın yapması gerekli

olan şeyler sadedinde arz etmeye çalıştım. Birinci iş

imanın rüsuh bulması, kök salması ikinci iş o rüsuh

bulduktan ve kök saldıktan sonra uzun süre düştüğümüz şamur

içinde dolaşmamız herhalde düşünülmez. Doğrulacak, o

sahabiler gibi Allah'a dehalet edecek, sığınacak, baş

koyacak, yalvaracak, nedamet edecek, bir daha işlememeye

hocaların camilerde dedikleri gibi azmı cezmi kast

eyleyeceğiz. Ve Cenabı Hak bizi koruyacak, muhafaza

edecek inşallah. Benim arz ettiğim gibi çok kolay değil,

çok kolay olmadığını biliyorum onun. Ben de sizin gibi insanım

çok kolay olmadığını biliyorum. Fakat affetmenin Rabbime çok

kolay geldiğini de biliyorum. Ona zor olmadığını da biliyor.

Bu ona yürekten bel bağlamış bulunuyor. Bir vesileyle arz

ettiğim gibi günah bana yakışmıyor doğru ama af ona çok

yakışıyor. Işte ona dil bağlamış, ona bel bağlamış

bulunuyoruz. Siz de bir lafza bu ümidi, bu teveccühü, bu

recayı kaybetmeyiniz. Daima içinizde yüreğiniz gibi assın

bu. Düşmelerimiz olacak, sürçmelerimiz olacak,

doğrulacak ve onu bulacağız yeniden.