Gönül koymama - Sövene Dilsiz, Dövene Elsiz, Derviş gönülsüz gerek - Hızır Çelebi ve Ulubatlı Hasan

Efendimiz Sultanlar Sultanı o Sultanlar Sultanına ruhlarımız feda oldu.

Allah onun getirdiği esasat ve mesajıya karşı hepimizi felemma eslema ve tellehu lilcebin sırrıyla serpil az kılsın.

İsmail Aleyhisselam gibi boynunu kes diye uzatanlardan, İbrahim gibi bıçağı ona çalacak kadar bu mevzuda kararlı olanlardan eylesin demektir ki,

düştü o zaman kurtuluşumuzun fermanı,

فَنَادَيْنَاهُ اَنْ يَا اِبْرَاه۪يمِ

Milleti İbrahimiye'den hillet mesleğini paylaşanlara o ses gelecek.

فَنَادَيْنَاهُ اَنْ يَا اِبْرَاه۪يمِ قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَةِ

Dünden bugüne sizin için görülen rüyalar, sizin için hülyalar artık gerçekleşti.

Bir kurban lazımdı. O bir insan şeklinde göründü ama o hayvan olacaktı.

Çünkü insanı katletmek, bütün insanları katletmek gibi bir cinayettir.

Bu olamazdı. O bir semboldü.

O nidaya ulaşabilmek için sizler Milleti İbrahimiye'densiniz.

Sizler ihlas esaslarına bağlınız itibariyle hillet mesleğinde yürüyorsunuz.

Öyleyse Hazreti İbrahim'le çok sıkı alakanız var.

Çünkü Hazreti İbrahim'in İshak kolu bitmiştir artık.

Hazreti İbrahim bütün hususiyetleriyle ahir zamanda hem mesihiyetiyle hem mihtiyetiyle

yani hem Hazreti İsa'ya ait ruhuyla hem Hazreti Muhammed'e ait ruhuyla sallallahu aleyhi ve sellem

yeniden bir noktada toplanmış.

Yani İshak'la İbrahim'le iki dal halinde, iki sürgün halinde beşeri aydınlatan o iki büyük sürgün.

Biri Hazreti Mesih'le noktalanmış, biri de Efendimiz'le noktalanmıştır.

Beş yüz küçük sene sonra.

Ve onlardan sonra Peygamber gelmeyeceği için,

peygamberlik manasında peygamber gelmeyeceği,

peygamberlik misyonuyla peygamberlik gelmeyeceği için

bu ahir zamanda velayetleri esas teşkil edebilecek şahsi manevilerle,

yani değişik meziyetleri bir araya getirerek,

kimileri zühtleriyle, kimileri takvalarıyla, kimileri ihlaslarıyla,

kimileri velayetleriyle, kimileri veralarıyla bir araya gelerek

ve bir araya gelmeleriyle bu muzeihten bir velayet meydana getiren o cemaatlerle temsil edileceklerdir.

Şimdi Efendimiz de sallallahu aleyhi ve sellem,

çağımızda öyle bir temsil içindedir ki,

biz inşallah bu nesil, bundan sonraki nesil,

o mesihiyetin kendine has havası içinde,

bu eksantriyi çok iyi kullanarak,

bu mevzuun esnikliğini çok iyi kullanarak,

bu ilahi mesajı onlara da götürecekler.

Yani bir taraftan ihkak-ı hak meselesinde kararlı, azimli, tam cept insanları

ve diğer taraftan da dövene elsiz, sövene dilsiz,

hakkı neşretme mevzuunda, dövüseler de, vurulsalar da,

hakarete maruz kalsalar da, gönülsüz olacak bir cemaate ihtiyaç vardır.

Gönülsüz ne demek? Gönülsüz olunca insan olmasın daha iyi.

Gönül koymayan bir cemaat olmaları.

Evet, o manada ona teslim olursak inşallahu teala,

''Fena deynâhu en yâ İbrahim'' bu günün tuluatı.

Sesi zannediyorum sinelerimizde kendisini hissettirecektir inşallah.

O teslimiyeti sergileyelim Allah Celle Celaluhu'nun lütfuyla.

Efendimizin teveccühlerine gelince,

bunu değişik zamanlarda, değişik münasebetlerde ve değişik vuhutlarda arz etmeye çalıştım.

Mevzu onunla alakalı olduğundan dolayı zannediyorum,

ben bana ait yorgunluğu aşmalıyım, siz de size ait herhalde öyle düşünürsünüz.

Bu başa artıcı şeyler olmasaydı demezsiniz.

Çünkü söz onunla alakalı olunca, çağın insanının yine dediği gibi,

mesele onunla alakalı olunca,

''Ve mâ medehtu'l-Kur'âne bi makâleti velâkin medehtu'l-makâleti bi'l-Kur'âni''

Hassani ibn-i Sabit'in,

''Ve mâ medehtu Muhammeden bi makâleti velâkin medehtu makâleti bi' Muhammedin''

sözünden ihtibas ederek,

ben sözlerimle Hazreti Muhammed'i sena etmedim,

belki onun methu senası benim sözlerimin içine girdiği için

sözlerime bir güzellik buğdu, kazandırdı diyor.

Sözlerim onunla gerçek güzelliğe ulaştı diyor.

Bu itibarla konuşan kim olursa olsun,

meseleye yaklaşın nasıl olursa olsun, üslubu ne olursa olsun,

söz gelip ona dayanınca,

orada birdenbire farklı bir güzelliğe ulaşır,

bir güzellik buğduna ulaşır.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem.

Efendimiz'in kendisiyle alakalı cemaatle alakalanmaması mümkün değildir.

O öteden beri dini mübini İslam'a hizmet eden herkesle alakalanmıştır.

Sahabi ilk asırda yapacakları hemen her işin arefesinde,

adeta onu rüyalarında görüyor,

belki bazen yaka zaten açıktan açığa müşahede ediyorlardı.

Daha sonraki dönemlerde de bu hep devam ede geldi.

Hiçbir devir onun teyzi nurundan,

sahip çıkmasından,

onun o işin içinde bulunmasından hali ve fari olmamıştır.

Size yine nakletmişimdir eski mevzelerde.

Hızır Kelebi birisinden dinlemiştim.

Ulu Batlı Hasan,

gönlümüzü sinemizi dolduran insanlardır buradan.

Nasıl şeyse Ulu Bat'tan geçerken Ulu Abat'tan,

bir küçük kısaltma ile, hafif bir değişiklikle Ulu Batlı olmuştur.

Geçerken o dupduru,

bu enfes balıklı gölüyle hep Ulu Batlı Hasan'ı hatırlarım.

Bir de onun adına bir abide dikmişler orada.

İşte hayalime karışık, değişik duygu ve değişik düşüncelerle,

adeta o da değişik şekilde hücum eder.

Değişik teşekkürler olur gözlerimin önünde.

Hep gözümde büyüttüğüm o çağdaki 3-5 insandan biridir.

Hızır Kelebi, Fatih Mehmet, ayrı bir Kelebi ve Ulu Batlı Hasan.

İhtimal hepsi bu hocanın önüne diz çökmüş, aynı hocadan ders almışlar.

İhtimal Akşemseddin'den çok istifade etmişler.

İhtimal Hacı Bayram'dan uzanan çizgide Beliler'den çok istifade etmişler.

İstanbul Fek ediliyor.

Ulu Batlı'nın dasikani mücadelesi herkesin malumu.

Vücudundan yediği bilmem ne kadar okla,

ona o türlü yakıştırma, o türlü temsille bakma, yaklaşma nasıl olur bilemeyeceğim de.

Öyle vücuduna saplanmış oklarla bir insanı tasavvur ederken de,

ağzımdan dilimin ucuna kadar kirpi demek geliyor.

Ve surun bir yerine yıkılıyor.

Ve neden sonra da iş bitiyor, Fatih Ordu güm güm mehterle İstanbul'a giriyor.

Allah Resulü'nün rüyası tahakkuk etmiş.

Hazreti Maviye'nin rüyası tahakkuk etmiş.

Hazreti Osman'ın rüyası tahakkuk etmiş.

Yıldırım Han canım çıksın iki defa kuşatmış.

Gerçekleştiremediği rüyası torunu tarafından tahakkuk etmiş.

Herkes bu rüyanın tatlı tatlı içlere akan,

kevser gibi zevkini, neşvesini yaşarken,

Fatih dostlarını arıyor.

Yakınlarından bir tanesi de Levendi Ulu Batlı Hasan'dır.

İşte onu orada kanlar içinde, vücudunda oklar,

bilmem kaç yerinden kılıç darbesi almış, yerde yatarken görüyor.

Ve gülüyor, sürekli gülüyor.

İsterseniz bu bisametin arkasında,

Sa'd ibni Rabbi gibi cennet kokularının geldiğini düşünürsünüz.

Cennet hurilerinin başına üşüştüğünü düşünürsünüz.

İsterseniz onun kendi ifadesi içinde nakledildiğine göre.

Fatih soruyor, ne gülüyorsun diyor.

Diyor ki, biraz evvel Resul-i Ekrem bu surlarda dolaşıyordu,

bana da urat ediyor.

İstanbul bir şehirdir, bir beldedir.

Fethedilirken Müslümanlığın kaderiyle alakalı,

onun gerçek, mutlak, söz götürmez, biricik, başbuğ,

her çağda ordusunun başında olmuştur.

Fatih savaşırken ordunun başındaydı ama.

Fakat onun da başında olan birisi vardı.

Allah Resul'üydü.

O da ona göre düğümlenerek, ona göre kilitlenerek oraya gelmişti.

Düğüm düğüm ruhunda o vardı, nereden nereye kadar o vardı.

Babası ta adını kurken o vardı, Muhammed Fatih.

Bir yerde o, bir hisar yaptırırken,

o Muhammed ismini İstanbul'un yamaçlarından birine

tutmuyordu adeta.