FKM Sohbetleri Azami Zühd ve Takva

Kur'an-ı Kerim'i anlattığı sözleri öne çekerken şöyledir.

Hasan bin Sabit'in bir şiiri vardır.

وَمَا مَدَحْتُ مُحَمَّدًا بِمَقَالَتِي وَلَكِن مَدَحْتُ مَقَالَتِي بِمُحَمَّدٍ

Der ki ben sözlerimle Hazreti Muhammed'i sena etmedim.

Onun yadı cemili ışık gibi sözlerimi aksedince benim sözlerime ayrı bir derinlik kazandırdı.

Hasan bin Sabit'in sözleri güzeldir. Neden?

Tema güzeldir. Çünkü içinde Hazreti Muhammed Mustafa vardır.

Diyor ki buna binaen ben de ağzım çıktığı kadar bağırıp demek isterim ki

وَمَا مَدَحْتُ الْقُرْآنَ بِمَقَالَتِي وَلَكِن مَدَحْتُ مَقَالَتِي بِالْقُرْآنِ

Ben 20. asırda sözlerimle Kur'an'ı sena etmedim.

Belki Kur'an benim sözlerime mevzu tema olduğundan dolayı benim sözlerime karşı alaka uyandı.

Sözlerimi de sevimli hale getirdi.

Evet. Esası bu.

Şimdi bunu demesi aslında eğer böyle demese o Allah'ın bu nimetini söylemese nankörlük olur.

Ve yine orada bir ölçü veriyor.

Diyor biri sana bir hilat giydirse ve deseler ki sana güzel oldun.

Sen de desen ki nerede güzellik nerede ben.

O hilatı sana giydiren zata karşı saygısızlık olur.

Ama o hilatı sana giydiren zatı nazar itibarı almayarak evet var mı ben gibi falan diyorsan

ve bağışlayın davul gibi ses çıkarıyorsan güm güm o zaman da fahirlenmiş olursun.

Öyleyse bir taraftan fahre girmemek bir taraftan da nimeti görmemen nankörlüğüne düşmemek için şöyle demelisin.

Evet bir güzellik var belki.

Fakat bu güzellik bana ait değil, zatımdan değil.

Bu güzellik üzerimde leman eden, telalu eden güzellikler kaynağı.

Cemali güzel, celali güzel.

Cemali celal noktasında güzelliğe ulaşmış.

Celali yükselip cemal noktasında ayrı bir güzelliğe ulaşmış.

Allah'ın güzellikler üzerimde cilvelendiğinden dolayı ben güzelim.

Bu hilatı insan urbasını bana giydirdiğinden dolayı güzelim dersen

hem nankörlükten kurtulmuş olursun hem de aynı zamanda fahre girmemiş olursun.

Yol bu.

Allah kısa zamanda ne büyük lütuflarda bulundu.

Ve bu arada gaye-i hayalimiz olan zühtün yakalanması, takvanın yakalanması, azami takvanın,

Allah dostluğunun yakalanması ve ihlas-ı kamilin yakalanması bunlar da gaye-i hayal olmalı.

Öyleyse işin başında şöyle diyor.

Farzları yapan, günah-ı kebairi terk eden takvaya girmiş olur diyor.

Takvaya girmek çok önemlidir.

Manayı mazları olarak, Arapça bilenler, izah edemeyeceğim başka türlüsünü,

manayı mazları olarak takvayı elde edemeyen Kur'an'ın felah yoluna açılamaz.

Çünkü Kur'an diyor ki,

هُدًا لِلْمُتَّقِينَ

Kur'an hidayettir, ışık tutar.

Projektörler gibi yolunuzu aydınlatır.

Kimin?

Takva dairesi içinde olanların.

Yani bir kere Kur'an deyip yoluna gireceksin.

Fakat o bir tomurcuk gibi yaprak yaprak açılması senin takva duygunu olacaktır.

Manayı mazları olarak bu takva surenin arkasında şöyle olur.

Bakın o hidayet, manayı mazları.

اُلَٰيْكَ عَلَى هُدًا مِنْ رَبِّهِمْ

İşte burada hasulun bilmezler.

Namaz kıldınız, oruç tuttunuz, kitaplara inandınız.

Artık hidayet sizin için hasıl olmuş bir mesele oldu.

O ne yaptı?

Dünya kurtuluşuna erdiniz, ahiret kurtuluşuna erdiniz.

اُلَٰيْكَ عَلَى هُدًا مِنْ رَبِّهِمْ وَاُلٰيْكَ مِنْ اُفْتِحُونَ

Dille alakalı teknik bu husus biliyorum ki çoğu arkadaşlarımızın üstünden gitmiş olabilir.

Ama bu işe aşin olan arkadaşlarımız da var.

Ben bir şey arz etmek istiyorum takvayı.

Takva mebdi itibariyle farzları yapıp günahlara girmeme demektir.

Ama bunun bir ufku vardır.

Takvanın da bir ufku vardır.

Zühd, dünyaya karşı kalben alakayı kesme.

Kes ben, dünyayı iki elle sımsıkı tutma.

Yanlış zahidane mülahazalar içine girmemek lazım.

Kırk camalı bir hırka giyip kırk günde bir lokma ekmek yemek değildir.

Belli mülahazalardan ötürü bahtiyarlık odur ki dünyayı kalben terk eder, kes ben iki elinle sımsıkı tutarsın.

Öyle kazanırsın ki kazananlar seni karun mülahazası içinde görürler.

Öyle verirsin ki seni verme ikliminde yakalayanlar da Allah Allah bu İbrahim mi derler.

Menkibelerde vardır, sünneti sahiyede görmedim.

Biraz da korkarak söylüyorum çok ilahiyatçı var.

Sözde melekler demişler ki, Ya Rabbi İbrahim halilim diyorsun.

Bu ne günah halidir ki bunca şeyi var bunun, sürü sürü koyunları var derler.

Evvela dirayet bakımından ben meleğin böyle bir soru soracağına ihtimal veremiyorum.

Çünkü la yahzûnellâhumâ emerehum ve yef'alûne mâ yu'merûn.

Kesiyor atıyor onların kolunu kanadını.

Allah'a emrettiği şeyde hiç isyan yok.

Şairi şehrimizin ifadesiyle onlar her lafzı Allah'ın elinde, gassalin elindeki meyyit gibi.

Kur'an diyor.

Her neyse aslı olmasa bile ben taslı üzerinde duruyorum mesela.

Cenab-ı Hak buyurur ki gidin İbrahim'e benden benimle alakalı tazim ifade eder bir şeyle bir selam çakın.

O menkıbelerde bu iş öyle büyütülür, öyle destanlaşılır ki.

Hazreti İbrahim'in bağışlayan sadece koyunlarına çobanlık yapan kilabın sayısı binlercedir.

Ne yapardı Hazreti bu kadar koyun? Herhalde başkalarına yediriyordu.

Herhalde Şah-ı Geylan'ın koyunlarının bekleyenlerin boynunda altın tasmalar gibi herhalde altın tasmalar da vardı.

O melek hangi melekse, şayet Cebrail değilse,

Seyyidine Hazreti İbrahim'e gelir selam verir.

Bizim rükuda da Efendimizden mesur okuduğumuz dualardan biridir.

Sıbbuhun Kuddusun halk arasında bir de Rabbuna ve Rabbul Melaiketi ve Ruh.

Rabbuna da vardır halk arasında söylenen şekliyle.

Sıbbuhun Kuddusun Rabbuna ve Rabbul Melaiketi ve Ruh derler.

Hazreti İbrahim gibi irfan ufku çok açık.

Zatıyla zat-ı iluhiyyeti çok iyi bilen.

Sıfatlarında hep hayret ve hayranlık yaşayan.

Esmayı müsemmadan gayrı görmeyen Hazreti İbrahim.

Büyülenir bu söze.

Bu sözü benim dinlediğim gibi dinlemiyordur.

İçinde marifet petekleriyle meşbu Hazreti İbrahim.

Hayatını güne bakan çiçeklerin güneşe bakarak geçirdiği gibi

bütün varlığını ona açılarak geçiren ve muhalfars.

Onun olmadığı yerde de kapanan Hazreti İbrahim Allah'ı çok iyi bilmektedir.

Ve bu tesbihin nereye baktığını, nasıl bir ses getirdiğini çok iyi duymuştur vicdanında.

Bunları söylemen lüzumunu duyuyorum.

Çünkü benim anlayış fersudeliğim içinde bakarsanız

ondaki büyüklük ve derinlik anlaşılamaz.

Büyüleniyor Hazreti İbrahim bu tesbih herhalde ilk duymuş.

Bu ne güzel şey diyor benim Rabbim adına.

Şu sürülerin çeyreğini sana verdim diyor.

Ama ricam var bana bunu bir kere daha tekrar et diyor.

Şimdi zannediyorum Hazreti İbrahim gibi vahye açıksın e,

onu bir kere söyleme de beller zaten.

Efendimiz iki defa cibriyle tekrar et de belleyim dememiştir.

Ama bir meleğin ağzından samimane, safiyane, halisane.

Terdadı çok önemlidir.

Biz de bulsaydık cibrili veya başka bir meleği şurada,

bu kadar benim baş ağrıtmama rağmen iki tane laf söyle falan derdik olur biterdi yani.

Yüreklerimi soplar ağzımıza gelir şahlanırdık.

Ve önümüze çıkan her şeyi yapardık Allah'ın inayetiyle.

Bu mevzudaki mülazamız bu.

Bir kere daha söyleyince başı daha bir dönüyor Hazreti İbrahim'in.

Yarısı senin olsun diyor bunun.

Dörtü üçü senin olsun diyor.

Dördüncüsünü söyleyince diyor sürümle, koynumla ben de sana köle oldum diyor.

İşte bu kesmen kazanmayı fakat kalben işin içinde olmamayı ifade eder.

Ve bugün biz bunları kesretle görüyoruz Allah'ın inayeti ve keremiyle.

Bize yeni sahabi cömertliği yaşatan, duyuran,

bu mevzudaki fikrimizi besleyen arkadaşlarımızı,

bu hizmete dil besleyen insanların sayılarını Cenab-ı Hak çoğaltsın.

Onlar çok hayır yaptılar.

Evvela hizmeti omuzladılar.

Saniyen bir dönemde yaşamış ve dasitani bir hayat sergilemiş,

sahabiye ben artık ütopya nazarıyla bakmıyorum.

Demek böyle bir realite varmış diyorum.

Nereden harekette varmış diyorum.

E emsali var ya günümüzde.

İşte zühdün mevdeyi de budur.

Dünyayı kalben terk etmek.

Kesben değil.

Belayet, Allah dostluğunun aranması.

Kur'an-ı Kerim ilk basamakta,

اِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ

سَيَجْعَلُوا لَهُمُ الْرَحْمَنُ وَالْعُدَّ

Size bir vüd, sevgi vaz edilecek.

Gök ve yer eteklerini sizin için açacak.

Her yerde hüsnü kabul sergilenecek sizin için.

Ama bunun da bir şeyi vardır, müntehası vardır.

Öyleyse, mevdeinde bu daireye girerken,

müptedilere açık bir kapıdan giriyoruz.

Farzları yaparak,

günah-ı kebairi terk ederek,

zühdü yenilen ifadesiyle bu zaviyeden algılayarak,

takvaya böyle yaklaşarak,

belayeti bu şekilde yakın takibi alarak,

geçiyoruz.

Ama,

velayetin şah-ı geylanicesi,

Muhammed Bâüddîn Nakşibendicesi,

Muhiddîn Arabicesi,

İmam Rabbanicesi diyelim.

Zühd'ün Hudayl-i İyazcası,

İbrahim İbn-i Etemcesi,

gaye-i hayalimiz olmalı, dedim.

İhlâs'ın Bediüzzamancası,

gaye-i hayal olmalı.

Mevlânâ Halidcesi, gaye-i hayal olmalı.

Ve bunlar takip edilmeli, adım adım.

Hayat hep bu ufka göre örülmeli.

Bunlar yakalanmaya çalışmalı.

Bu itibarla, inşallah,

mevdede böyle sığ bir yerden geçiyoruz.

Bekarlık, eskiler yanlış olarak onu,

tek başına serazat böyle olma,

dolayısıyla da çakır keyif yaşama adına,

sefaat kokan bir düşünceyle,

sefalet kokan bir düşünceyle,

sultanlık diye adlandırmışlar.

Fakat, o manada,

kim kendi haline bakarsa baksın,

çok rahatlıkla diyebilir,

bu derbederliğin neresinde sultanlık.

O manada değil de,

bekarlık,

hayatın her lahzasını,

her aşiresini,

her salisesini, her aşiresini diyelim,

yukarıya doğru, terakkiyle çıkalım.

Hizmete vermesi açısından bir sultanlıktır.

Kimseye hesap vermeme mecburiyetinde değildir.

Sadece iç hesabı vardır Allah'a karşı.

Vaktimi çok iyi değerlendirdim mi?

Belki bu yanıyla bekarlıkta bir sultanlık vardır.

Gece eve üçte gidebilir.

Kahvaltını yapar,

hafif bir yastığa dayanır,

Erzurum, Erzincan oralara kadar,

öyle uyuklamaya, mürgüleme derler,

bir mürgüler orada,

o gafleti dağıtır, sonra kalkar,

vasıtaya biner, yine koşar bir yere.

İşte bu sultanlıktır yani.

Kimseye hesap vermez.

Tek Allah'a hesap verir.

Şimdi bu yönüyle tabii,

takdirlerin üstünde bir değer ifade ediyor.

Yeryüzünden bütün bütün evliliği kaldırma,

bu hem tabiata ters, hem fıtrata ters,

dolayısıyla Allah'a karşı ters,

Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'e karşı da ters bir şeydir.

Yemeği terk etme, içmeyi terk etme, evliliği terk etme,

düşüncesiyle karşısına çıkan kimselere,

yemenin de yerinde sünnet olduğunu,

içmenin de sünnet olduğunu,

yatıp uyumanın da sünnet olduğunu,

yani fıtratın sünneti, hayatın sünneti olduğunu,

evlenmenin de hayatın sünneti olduğunu ifade eder

ve bu sünnetlerin hepsini bir çırpıda toplar buyurur ki,

benim sünnetimden, yani hayatımdan,

telkin ettiğim, talim ettiğim,

hayat adına takdim ettiğim şeyden,

yüz çeviren benden değildir.

Neden değildir?

Öyle bir şeye zorlasanız insanları dinden uzaklaştırmış olursunuz.

Mesela öyle bir yol ki, insana yedirmiyorlar.

Öyle bir yol ki, bu defa insanlar kaçak kaçak yerler.

Yani din terk edilir, o dinse.

Öyle bir yol ki, insana içirmiyorlar,

kaçak kaçak içerler, yolu terk ederler.

Yatmayacaksınız.

Öyle bir yol ki, mümkün değil bunu götürmek.

Yatarsınız, dinden çıkarsınız.

Neden?

Tabiata ters, fıtrata ters.

Bir olur, iki olur, üç olur bir yerde,

başı döner düşer insanın.

Kimse sonuna kadar o işi telkin edemez.

Bu hayata ters.

Allah'ın vaz ettiği ayahtı tekviniyeye terstir bu.

Meseleyi ayahtı tekviniyenin kanun ve prensipleri içinde ele almak lazım.

Ama fedakarlık şudur,

bir taraftan hayat adına

ayaklarını sağlam yere basacakları ana kadar

sabrı muvakkat.

Başkalarını el açmadan, minnet etmeden,

ev kiramı verin demeden,

kendi imkanlarıyla geçinebilecek kadar bir imkanı yakalayacağı ana kadar

bir sabrı muvakkat.

Yani, insanın bir yakını ölür,

yakını bir musibete maruz kalır,

ona sabrı cemil derler.

Yani, derdini Allah'a açma,

içini Allah'a açma demektir.

Tasamı, dağınıklığımı Allah'a arz ediyorum.

Gözler mahkum olamıyorum,

duygular mahkum olamıyorum.

Çarşıda gezmek beni mahbu perişan ediyor,

halimi Allah'a şikayet ediyorum.

Bu arada, tabii bir diğer şey buna tetinme denebilir,

çünkü mevzuyla doğrudan doğruya alakalı değil.

Ben şahsen hayatımda böyle bir şey yapsaydım,

kendi kriterlerimden daha ziyade,

başkalarının kriterlerini, bakışını, görüşünü değerlendirmesini tercih ederdim.

İster karşı tarafın dini hissi, dini düşüncesi,

dini duygusu adına,

isterse fiziki adına.

Çünkü ben hislerimle mağlul,

yani onlarla eğri büyülü olabilirim,

eğri düşünebilirim, yanlış karar verebilirim.

Fakat başkaları benim hissi olduğum yerde mantıklıdır.

Daha derin, daha buğutlu düşünebilirler.

Tercih ederim kararlarını.

Benimle aynı duyguyu paylaşan,

annemin, babamın duygu ve düşüncelerini belli noktalarda,

arkadaşlarımın, arkadaşlarının, hayat arkadaşlarının

duygu ve düşüncelerini tercih ederim.

Kadını da erkeği de en iyi anlayan,

Dimav ona şefkat kahramanı demiş.

Eğer o gerçekten kendi ruhuna şayet bilenebilirse,

iyi hazırlanabilirse,

hakikaten şahlandıran bir güç kaynağı olur.

Onun derdini paylaşır,

tedavi efkarda bulunur,

ona destek olur.

Khadijat-ül Kübra gibi bir insanla

o seviyede,

bu anamı misal vererek böyle bir şey söylemede

bana çok sakil geliyor gibisini demek bile yani.

Ama o ruhta, o karakterde,

Asya Meryem gibi o karakterde

kadınlarla izdivaç yapmak

bin defa bekarlıktan, bin defa daha hayırlıdır.

Bu itibarla,

iyisi bu mevzuda aranmalı bence,

hisse hareket edilmemeli.

Çok defa akıl, mantık,

görme sahası çok dar olan,

gözlere takılır.

Gözün eseri ve zebunu olur.

Gözler çok önemlidir.

Boşuna mı kutsâdis en nezzetü sehmin mesmûmin min sâmi iblîs demiş.

Şeytanın zehirli oklarından bir ok.

Demek ki insan onunla avlanıyor çok defa.

Bakışla avlanıyor.

Öyleyse bir yerde bence,

bu işi yaparken, hayat değişikliği yaparken,

mantıki olabilecekleri işi bırakmak,

hoşumuza gitsin bence.

Hem de Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in ölçüleri içinde,

malından,

cemalinden ve dininden dolayı

söyledikten sonra buyurur ki,

yanı yere gelmeyesi,

sen din sahibini tercih et.

Yani din duygusu tercih edilmeli.

Diyelim ki,

hani birisi melaati ve çiyesi bir ölçüde.

Fiziki şu ölçüde,

malı da şu ölçüde.

Ama birisi de var ki tam o ölçüde değil.

Yeri geliyor yani duygularımıza,

ölçü ulaşıyor gibi, ulaştı ulaşmadı.

Fakat belli taraftan salâbet-i diniyesi var.

Peygamber tavsiyesine uyarak,

salâbet-i diniye.

Evet, gördüğünüz gibi yani evlilik de ciddi bir mevzu.

Yani imtihandan geçirilerek yapılması gerekli olan bir mevzu.

Kendini idare eden aciz olan insanlar,

bir aile reisi olacak,

çoluk çocuk babası olacaklar, idare edecekler,

kendini idare edemiyor derbeder.

Yani işte bu mevzuda böyle,

hayatta belli bir faslın aşılması lazımdır.

Rüşdün ortaya konması isvat değil.

Ortaya konması lazımdır.

Böyle bilirsiniz zannediyorum.

Senin terk etmediğin Rabbin seni bu mevzudada terk etmez,

sana daralmaz, seni yalnız bırakmaz

ve sana bu işi isabetli olarak yaptırır.

İşler mevsim mevsim yapılır

ve her işin kendine göre bir mevsimi vardır.

Kur'an-ı Kerim bir müminin yapacağı işleri anlatmıştır.

Fakat zannediyorum orada evvela şunu yapacaksınız,

sonra şunu yapacaksınız, sonra şunu yapacaksınız şekilde

tertip isteyen hususlarda bir tertip söz konusu değildir.

Sünnet müminin sorumluluklarını anlatmıştır, sıralamıştır.

Ne hadis kitapları, ne siyer kitapları, ne mazi kitapları.

Bu işlerin hangisinin öne alınacağı, hangisinin geriye bırakılacağı,

hangisinin ne zaman yapılacağı,

bu mevzuda zamanlamanın nasıl olacağı hususunda bir şey söylemezler.

Vakıa zamanlanan bazı şeyler vardır.

Günde beş vakit namazı vaktinde kılarsınız.

İmkanlarınız olursa ömrünüze bir kere hacca gidersiniz.

Haccın bir mevsimi vardır.

Bunu demek istemiyorum.

Hizmet-i İmaniye ve Kur'aniye adına yapılacak bazı şeyler vardır ki,

Kur'an'ın elmas küslürleriyle, prensipleriyle anlatmadan alın da bunu,

dünyanın karşısına çıkıp dünya ile hesaplaşacağınız çağa gelinceye kadar,

bu arada o kadar işler vardır ki, bunları sıraya koyma,

terkip etme, işte bu üstün limaların, ferasetlerin, kıyasetlerin,

hatta mücedditlerin yaptığı yapacağı şeylerdir.

Yoksa daha işin başında bir Mekke dönemi yaşanırken ortaya çıkarsınız

ve bir iş yapıyorum diye daha işin başında,

işi falsoya götürürsünüz.

Akın bırakırsınız.

Her şeyi kral yütersiniz.

Bu zaviyeden diyorum.

Dün değişik bir vesileyle her işin bir mevsimi vardır.

Ve şu anda mevsim, mevsim-i bahardır.

Tohum atma mevsimidir.

Bu da hatırlatılabilir.

Ne kadar tohumunuz varsa atmalısınız denebilir.

Fakat şimdi maksadım o değil.

Şimdi maksadım, bir potansiyel güç var.

Allah'ın inayetiyle imkanlar var.

Mevsim de tam iş yapmaya müsait bir mevsimdir.

Bu mevsimden nelerin öne alınacağı, nelerin geriye bırakılacağı çok iyi hesap edilmeli.

Meşveret edilmeden, konuşulmadan, görüşülmeden,

ta öteden beri size bu mevzuda ışık tutan zatın

o nur efşan düsturlarını kendinize rehber yapmadan

ve günümüzde bu işe şöyle böyle,

aklı eren insanların mütalalarını, mülazalarını almadan

şu işi de yapsak olur demek,

bizim esas yapmamız gerekli olan işi bazen baltalamayı netice verir.

Bakın arz edeyim size.

Bu her mevsimde, her dönemde yaşanmıştır.

Efendimiz döneminde de sallallahu aleyhi ve sellem,

herkes bir Ebu Bekir, bir ölçüde Hazreti Ömer,

bir ölçüde Osman ve Hazreti Ali değildir.

Bir ölçüde kaydını koydum bir iki zata, bir ölçüde değildir.

Az insan vardır ki onlarda ölçü tamdır

veya ölçü sahibiyle çok iyi bütünleşmiş, çok iyi motive olmuşlardır.

Bu itibarla da bir tek adım yanlış atmazlar.

Adeta bir motora bağlanmış gibi, onun hızına bağlanmış gibi,

onun temposuna bağlanmış gibi gerekli olan hızı sergilerler,

gerekli olan tempoyu ortaya koyarlar.

Ne fazla ne de az.

Ebu Bekir'i başta görürüz, Allah'ın binlerce rıza ve rıdvanı üzerine olsun.

Hazreti Ali müstesnadır.

Bir ölçüde dedim, İslam'ın fecrini yaşadığı bir dönemde

bu hassasiyet Hazreti Ebu Bekir ölçüsünde, Hazreti Ömer'de bulunmaz.

Onda bulunanın binde biri bizde, bizim kuşluğumuzda ve öğlen vaktimizde de bulunmaz.

Fecrini yaşadığı bir dönemde

Ebu Bekir'ce bir anlayış, Ebu Bekir'ce bir yaklaşış onda bulunmayabilir.

Allah Resulü ona herkes gelir. Her fıtrat, her tabiat ona koşar.

Ve günün birinde o karşısında Ebu Zer gibi kılıkık yaran bir insanı da bulur.

Çok hassas, çok titiz.

O dönemde bile haksızlığın binde birinin yaşanmasına bile tahammülü olmayan bir insan.

Mekke'de üç gün kalır.

Ve üç gün bu insan kendi başına gaile açar.

Yaptığı şeyler doğrudur.

Fakat henüz onun temsil ettiği doğruların temsil edilmesi vakti değildir.

Yapacağını şeyler güzel olabilir.

Semada takdir toplayabilir.

Allah indinde hora geçebilir.

Fakat mevsimi değilse, kışta karın bağrına tohum saçma gibi git toprağın altında çürü demektir bu.

İnsan enerjisini kullanırken de yerinde rantal kullanmalıdır.

Ondan on kat semere almayı hesap etmeli, öyle kullanmalıdır.

Ebu Zer bir enerji kaynağıdır.

Büyük işler yapacaktır.

Belli bir dönemde çizgiden çıkan, inhraf eden insanları istikamete getirecek bir denge unsuru olacaktır.

Fakat o Mekke döneminin, Çile döneminin, Şiddet döneminin ve kafirlerin Gayz döneminin insanı değildir.

O Medine döneminin, site-i İslam devletinin çocuğudur.

O Müslümanlık hakimiyetinin çocuğudur.

Onun için üç defa üst üste Kabe'nin bir kenarında yere yıkılıp ayaklar altında çiğnendiğini gören Allah Resulü onu çeker yanına ve şöyledir.

Senin hali hazırdaki durumun şu anda bizim içimizde yaşamına müsait değil.

Sen rifara git, bir gün Medine'de veya başka yerde bizim zuhurumuzu duyduğun an döner gelirsin bize der.

Demek ki Ebu Zer'in bir tabiatı var, bir fıtratı var.

Bu fıtrat aşılamıyor.

Bu fıtrat belli şeyleri yapmaya programlanmış.

Demin gelirken de onu arz ettim.

Allah çok küçük ünitede bile size bir iş gördürecekse sizi ona göre programlamıştır.

O kadar sizi duyarlı kılmıştır ki bilmem biçlerin, fıratın üstünde bir keçinin ayağı taşın arasına girerse şayet alem gibi değilsinizdir.

Sizin birkaç gece uykunuz kaçar.

Bu mesuliyet duygusuyla değildir, adalet anlayışıyla değildir, Allah'a hesap verme meselesiyle değildir.

Tabiatınızın bu işe göre programlanmasıyla alakalıdır.

Sizi Allah bir iş gördürecekse sizi bu kadar duyarlı manulya gibi dokunduğunuz zaman pörsüyecek şekilde yaratmıştır.

Ebu Zer belli bir misyonun programlanmış insanıdır, programlanmış çocuğudur.

O Mekke devrinin çocuğu değildir.

Medine'de sağda solda mesih enfaz soluklarıyla dolaşacak insanları mesihleştirecektir adet.

Şefkatin, reefetin, hakkaniyetin, ahirete müteveccih yaşamanın, hayatını bütünüyle cennetin cuma yamaçlarında geçirmenin zevkini, neşvesini tadıracaktır herkese.

Mevsim mevzu.

Mevsim çok iyi kullanmalı, çok iyi tanınmalıdır.

Bir hususa getireceğim meseleyi de bir ölçüde dedim.

Benim hayatımda falan adildir, filan adildir derler de isterseniz bugünün ilhamı olarak ben ona Süleyman Sani diyeyim.

Yani Hazreti Davud'un oğlu Muhiddin İbni Arabi'ye göre hususül hikemde hilafetin temsilcisi Hazreti Süleyman Aleyhisselam inse ve cinne sözünü geçiren,

yeryüzünde adaletin ve istikametin imsali olan, vefatıyla yeryüzünde genel dengenin bozulmasını vefatı tevlid eden önemli bir sima.

Ben ona, onun kametine göre saygı duyduğumu söylersem onu seviyeme indirmiş olurum.

Fakat şu andaki ruh haletimle beni bağışlayın ama tabiatım ve ona muntabi olmuş fıtratım itibariyle onu ne zaman ansam hislerim, bütün hislerimle coşarım.

Ömer benim nazarımda o kadar büyüktür.

Fakat ona ben nispetler perspektifinde belli bir ölçüde tabirini kullandım.

Çünkü İslam'ın fecrini yaşadığı bir dönemde henüz Ebu Bekir'leşmemiştir o.

Nitekim o aynı zamanda, bağışlayın, Hudeviyye'de de henüz Ebu Bekir'leşmemiştir.

Onun için Allah Resulü ile belli bir ölçüde tadil çizgisine çekilir.

Hz. Ebu Bekir'le çekilme lüzumu hissedilir.

Ve neden sonra o fecrin temsilinin alaca karanlığında yaşadığını idrak eder ve kendine konuşturalım der ki

dünya kadar sadaka verdim, dünya kadar namaz kıldım, dünya kadar oruç tuttum Allah beni affetsin der.

Böyle bir fecrin alaca karanlığını yaşama.

İslamiyetini ilan ettiği andan itibaren Kabe'nin duanın dibinde dikilir ve avazı çıktığı kadar Allah'ı haykırır.

Ve başına üşüşürler, onu da Ebu Zer gibi orada yıkarlar yere.

Onun içindir ki bakın, Allah Resulü Medine-i Münevvere'ye hicret etmeden evvel hicret eden zayıflar arasında Hz. Ömer de hicret eder.

Çünkü artık bazı kimseler Mekke'de bütün istikametlerinin iktidarlarına rağmen o Mekke'deki umumi havaya tabiatları, fıtratları bir şahit değildir.

Belli bir ölçüde demiş olmama, meseleyi nispetler perspektifinde ele almama rağmen o büyük ruhtar itizarda bulunuyorum.

Beni affetsin.

Ve sizin o mevzudaki müstakim anlayışınıza ters gelen, benim zıygı elfazdan dolayı, tam maksadımı ifade edemediğimden dolayı

ama her şeyin bir mevsimi vardır diyorum. Ne zaman yapılacak çok iyi kestirilmeli.

Siz mevsimlere göre iş yapacaksınız ve Allah'ın lütfettiği, O'nun istihdamıyla her mevsimin gerektirdiği şeyi yerli yerince yerine getirmeye çalışacaksınız.

Böylece yanlış yapmadan kurtulacaksınız.

Teşebbüs ettiğiniz işlerde falsınız olmayacak, yanlışlığınız olmayacak, her şeyi yerli yerince yapacaksınız.

Bu İslam'ın bidayetinde böyle olmuştur. Medine'ye gelindikten sonra birdenbire değişmiştir.

Hatta denebilir ki Mekke'deki ayetlere göre Medine'deki ayetler bile değişmiştir.

Oradaki cezalet, fesahat, oradaki gürül gürül o ilahi kelam, beyinlerde şimşekler gibi çakan, yıldırımlar gibi gürleyen o ilahi beyan, bir yerde kanun vaz eden bir kitap haline gelmiştir.

Munis, yumuşak, insanların vicdanını eline alan, yumuşatan bir kitap haline gelmiştir.

İfade, üslup bile değişmiştir.

Bir yerde ferdi Müslümanlık vardır, ferdi anlatma vardır, öbür tarafta bir site vardır.

Karşınıza kuvvetle çıkanlara karşı karşılık verme vardır, caydırma vardır, hesaplaşma vardır.

Sağda solda başkalarının kuvvet-i maneviyesini kırma vardır ki, ufuzun bir nübüvvet serisi içinde Allah Resulü'nün Medine'ye teşrif ettikten sonra 17 defa düşmanlarının kuvvet-i maneviyelerini sarsmak,

irade açısından onları felç etmek, Bedir'e giden yolu açmak için düşmanlarına karşı çıkmış ve hesaplaşmıştır onlarla.

Bunlar mevsimli kişilerdir.

Eğer Bedir'den evvel o 17 tane seferin, seriyenin herhangi birini icra buyurdukları mevsimde Bedir'i gerçekleştirselerdi, muhalfars.

Bedir'de elde edilen şey elde edilmezdi.

Çünkü Bedir'e gidilen yolda yapılması gerekli olan şeyler vardı.

Teker teker onlar, o mevsimli kişiler mevsimlerinde icra edilmeleri lazımdı.

Her işte hikmeti vardır, abes fiil işlemez Allah.

Hikmetin Sultanı Hazreti Muhammed'e abes fiil işletmez Allah Celle Celaluhu.

Ve sizin döneminizde hep aynı şey olmuştur.

Bağlı bulunduğunuz esaslar, Kur'an'dan sünnete uzanan çizgide,

ondan müştehitlerin Kur'an ve sünnete dayalı saf yani iştahlarına uzanan çizgide,

ondan çağınızda sizi ışıklar tutan o ser rehberin rehberlik adını ortaya koyduğu düsturlara kadar uzanan çizgide,

asla sadakatle beraber eğer inkılapçı olamazsanız,

gelişen hadiseler karşısında, gelişen hadiselere Allah'ın lütfettiği insanlara motive olmada zorluk çekersiniz.

Çok geride kalırsınız.

Bir kenara çekilir, insanları derinize davet edersiniz.

Gel burada üç beş kişi okuyalım dersiniz.

Oysa ki artık şartlar, meseleleri anfilerde ele alma şeklindedir.

Oysa ki şartlar ve şartların müşir okuları size üniversiteleri göstermekte, okulları göstermektedir.

Ve şartlar okullar verasında size daha yüksek akademiler göstermekte, araştırma merkezleri göstermektedir.

Fünunu müsbete adına, ülümü âliye-i İslamiye adına.

İster o sahada, ister bu sahada halledeceğimiz dünya kadar mesele var.

Çağ muhakemat adına tembihte bulunan ve satı kafaları düşünmeye davet ediyorum diyen bir insan,

bana göre diyor ki İslam milleti sekiz asırdan beri geridir diyor.

Sekiz asırdan beri bizde her şey durmuştur.

Sekiz asırdan beri iştahat kapısı kapanmıştır.

Sekiz asırdan beri bu ülkede, bu ülkenin meselelerini kucaklayacak ilim adamı yetişmemiştir.

Biz nispetler perspektifinde bazılarına haklı oldukları, hak ettikleri büyüklükleri vererek onlar başımıza taç yapıyorum.

Bizim başımıza taç olmaları gerçek büyüklüğün ifadesi değildir.

Gerçek büyüklüğün ifadesi, Müslümanlık adına birinci, ikinci, üçüncü asrı bilhassa dördüncü, beşinci asrı saniyen ve bilarası yaşatmak suretiyle ancak tahakkuk edebilir.

Hicri, beşinci asırda bir düğümlenme olmuştur.

Adeta nizamiyenin açılmasıyla her şey bitmiştir.

Ve en son alem-i İslam'a vereceği şeyi nizamiye vermiştir.

Ve bir İmam-ı Gazali görürüz, arkadan bir Fahreddin-i Razi görürüz.

Çağını idrak içinde fakat gelecek çağlar adına bunların da çok fazla bir şey söyleyip söylemediği hususu yine görüşülebilir, konuşulabilir ayrı mesele.

O beni aşar, benim emsalimi aşar, bugünü aşar bir mevzudur.

Onları kritiğe tabi tutmadan Allah'a sığınırım.

Fakat büyük bir zatın size muhakemat adına o adı koyarak neşrettiği bir kitapta veya kıpkızıl bir icaz dediği bir şeyde,

yani vecazetinden dolayı akılları durduran mantığa yeni bir vücut kazandırmak istedi.

Yani bizim hala medreselerde Aristoles mantığını, İsa, Goci deyip hicelediğimiz dönemde tatbiki mantık adına ortaya bir fikir atan

ve sati düşüncelere düşünme yolunu gösterdin diyen çağın insanının büyük mütefekkiri düşüncesidir.

Allah Kur'an-ı Kerim'de çok yerde buyuruyor.

Zannediyorum çok buyurduğu meselelerden birisidir.

İnnallâhe lâ yazlimun nâse, velâkinne nâse enfüsevm yazlimûn.

Allah insanlara zulmetmez.

İnsanlar kendi kendilerine zulmederler diyor.

Evet, haşa Allah zalim değildir.

Hatırlayacaksınız Rüyada bir hitabeyi, layıkalar içinde, sünatta.

Yani bu millet beş sene niye cepheden cepheye koştu?

Allah günde beş vakit kıldığı farzı kılmadılar.

Beş sene hüdutlarda yatırdı, kaldırdı.

Bunca sene açlık içinde bu millet niye kıvrandı?

Senede bir ay oruç tutmayı farz kılmıştı, tutmadılar.

Allah beş sene muttasız oruca mahkum etti.

Allah zulmetmez.

İnsanlar kendi kendilerine zulmeder.

Allah tembih yapar.

Uyanın, kendinize gelin, cennete liyakatınızı koruyun der Allah.

Neden Allah bütün bunların mallarını elinden aldı?

Allah bazı malların kırkta biri, bazı malların da onda biri veya onda on beşte birini zekat ve oşür vermelerini farz kılmıştı.

Vermediler, Allah kırkta kırkı aldı, on beşte on beşi aldı ellerinden.

Ve haccı da böyle.

Hac nedir yani?

Hac umumi bir kongredir.

Bütün Alem-i İslam'ın iştirak ettiği çok umumi bir kongredir.

Alem-i İslam'ın kaderi mevzunda görüşmeler yapılır.

Müslümanlar çok bencil, çok egoist olarak hacca gittiler.

Seyahat yaptılar.

Turistik seyahatlar gibi gittiler, ziyaret ettiler, döndüler.

Haccın ifade ettiği manaları anlamadılar.

Onun için Allah Celle Celaluhu Alem-i İslam'ın aldığı sağını soluna çarptı, solunda sağına çarptı.

Mısır'ı Türk'e vurdurdu, Türk'ü Mısır'a vurdurdu.

Suriye'yi ikisine birden vurdurdu.

Libya'yı başkasına vurdurdu.

Mağrib memleketlerini aldı başkasına çarptı.

Asya'yı aldı başka bir tarafa çarptı.

Siz böyle duygudan, düşünceden kopuk yaşarsanız ben de işte böyle yaparım.

Allah zulmetmez.

İnsanlar kendi kendilerine zulmederler.

Öyleyse dünyanın sağında solunda evvela biz zulmettik.

Ve şimdiden zulmümüzün cezasını çekiyoruz.

Gerçi burada hani bir noktada bir gül koyup fikri devam ettirebiliriz.

Bize, bu mağdur, bu mahkum, bu mazlum milletlere yan çıkmak, omuz vermek, destek olmak bir şart.

Ve onu yapmaya çalışıyoruz Allah'ın ayet ve keremiyle.

Ama diğer yandan biz dahil bugün bütün dünya çekiyor.

Bir zamanlar bu altın kuşakta bir altın devlet vardı.

Altın orduyu kastetmiyorum.

Benim nazarımda altın ordunun önündedir devleti Aliye-i Osmaniye.

Bu altın kuşakta muazene unsuruydu.

O yıkıldıktan sonra da burada muazene bir bozuldu ki

şimdi ne süper güçler ne de işte mikro güçler bu dengeyi yeniden tesis edemiyorlar.

Siz de görüyorsunuz bakın.

Kan gövdeyi götürüyor ve kan seylapları dinmiyor bir türlü.

Allah zulmetmez.

İnsanlar kendi kendilerine zulmederler.

Şimdi bundan sonra bari zulüm içinde inleyenlere inayet eli uzatalım.

Allah Celle Celaluhu bu zulmü bertaraf etsin.

Ve insanlığı bu kaostan kurtarsın inşallah.