FKM Sohbetleri Allah İnsanlara Zulmetmez

Allah Kur'an-ı Kerim'de çok yerde buyuruyor. Zannediyorum çok buyurduğu meselelerden birisidir.

اِنَّ اللّٰهَ لَا يَظْلِمُ النَّاسَ وَلَكِنَّ النَّاسَ اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ

Allah insanlara zulmetmez. İnsanlar kendi kendilerine zulmederler diyor.

Evet haşa Allah zalim değildir. Hatırlayacaksınız rüyada bir hitabeyi laikalar içinde sünatta.

Yani bu millet beş sene niye cepheden cepheye koştu? Allah günde beş vakit kıldığı farzı kılmadılar.

Beş sene hüdutlarda yatırdı kaldırdı. Bunca sene açlık içinde bu millet niye kıvrandı?

Senede bir ay oruç tutmayı farz kılmıştı tutmadılar. Allah beş sene muttasız oruca mahkum etti.

Allah zulmetmez. İnsanlar kendi kendilerine zulmeder. Allah tembih yapar.

Uyanın kendinize gelin cennete liyakatınızı koruyun der Allah.

Neden Allah bütün bunların mallarını elinden aldı?

Allah bazı malların kırkta biri bazı malların onda biri veya onda on beşte birini zekat ve oşür vermelerini fark kılmıştı.

Vermediler Allah kırkta kırkı aldı on beşte on beşi aldı ellerinden.

Ve haccı da böyle. Hac nedir yani? Hac umumi bir konverdedir.

Bütün alem-i İslam'ın iştirak ettiği çok umumi bir konverdedir.

Alem-i İslam'ın kaderi mevzunda görüşmeler yapılır.

Müslümanlar çok bencil, çok egoist olarak hacca gittiler.

Seyahat yaptılar. Turistik seyahatlar gibi gittiler, ziyaret ettiler, döndüler.

Haccın ifade ettiği manaları anlamadılar.

Onun için Allah Celle Celaluhu alem-i İslam'ın aldığı sağını soluna çarptı, solunda sağına çarptı.

Mısır'ı Türk'e vurdurdu, Türk'ü Mısır'a vurdurdu.

Suriye'yi ikisine birden vurdurdu. Libya'yı başkasına vurdurdu.

Mağrib memleketlerini aldı başkasına çarptı. Asya'yı aldı başka bir tarafa çarptı.

Siz böyle duygudan, düşünceden kopuk yaşarsanız ben de işte böyle yaparım.

Allah zulmetmez, insanlar kendi kendilerine zulmederler.

Öyleyse dünyanın sağında solunda evvela biz zulmettik ve şimdiden zulmümüzün cezasını çekiyoruz.

Gerçi burada hani bir noktalı bir gül koyup fikri devam ettirebiliriz.

Bize bu mağdur, bu mahkum, bu mazlum milletlere yan çıkmak, omuz vermek, destek olmak bir şart.

Ve onu yapmaya çalışıyoruz Allah'ın nimet ve keremiyle.

Ama diğer yandan biz dahil bugün bütün dünya çekiyor.

Bir zamanlar bu altın kuşakta bir altın devlet vardı.

Altın orduyu kastetmiyorum. Benim nazarımda altın ordunun önündedir.

Devlet-i Aliye-i Osmaniye.

Bu altın kuşakta muazene unsuruydu.

O yıkıldıktan sonra da burada muazene bir bozuldu ki şimdi ne süper güçler ne de mikroy güçler bu dengeyi yeniden tesis edemiyorlar.

Siz de görüyorsunuz bakın kan gövdeyi götürüyor ve kan seylapları dinmiyor bir türlü.

Ve böylece koskocaman bir devlet yıkıldı.

Her şey harap oldu, turap oldu gitti.

O maziler, bu da Akif'indir.

O maziler harap olmuş, turap olmuş bugün.

Allah zulmetmez.

İnsanlar kendi kendilerine zulmederler.

Şimdi bundan sonra bari zulüm içinde inleyenlere inayet eli uzatalım.

Allah Celle Celaluhu bu zulmü bertaraf etsin.

Ve insanlığı bu kaostan kurtarsın inşallah.

Bizim başımıza gelir mi?

Bir yönüyle hani bir taraftan ümitleniyorum o tezatlar ifade eden sıralar arasında ifade etmiştim.

Bir ruhumda meltem duyuyorum, bir de poyraz yaşıyorum.

Bu endişelerle ruhum sarsılınca işte karda buzda yürüyor gibi oluyorum.

Bir diğer taraftan da

Eğer bir millet içinde, bir toplum, bir kesim

emrubil maruf nehyanil münker yapıyor,

dini temsil ediyor, iyiliği emrediyor,

insanları kötülükten alıkoyuyor,

kurduğu müesseseleriyle insanlara dini, diyaneti, imanı, İslam'ı anlatıyorsa şayet

Allah o toplumu helak etmeyecektir.

Başkalarını onun başına musallat etmeyecektir gibi bir Kur'anı teminat vardır.

Eğer biz bize ait misyonu boyunduruğu yere koymadan sonsuza kadar götürürsek

Allah'ın inayet ve keremiyle Saraybosna'daki, Karabağ'daki ve bir zamanlar 93 harbinde bizim çektiğimiz şekliyle

Balkanlar'daki, Elüye-i Selase'de, Kars'ta, Ardahan'da, Erzurum'daki,

hatta Gümüşhane'deki, Erzincan'daki felaketler bir daha yaşanmaz inşallah, yaşanmasın.

Ama vaade vefa sözünde durma.

Evet, Şahin Er'in bir zaman bir şeyi olmuştu da

zannediyorum Hz. Üstad'ın vefat ettiği yıllardaydı.

Ona söz verdik.

Unutamam bu İslam kahramanı kardeşimizin yaşta benden küçüktür.

O sözünü unutamam.

O yazı da o günkü üslubuyla çok hoşuma gitmişti.

Dönmeyeceğiz.

Bayılmıştım ben ona bir gazetede çıkmıştı.

Dönmeyeceğiz.

Şuna söz verdik.

Hz. Hamza'ya söz verdik.

Ölecek fakat dönmeyeceğiz.

Atımız beline kadar suya gömülecek Üstad'a söz verdik.

Dönmeyeceğiz.

Halid bin Velid gibi elimizde kılıçlar kırılacak.

Düşman kat kat üzerimize çullanacak.

Söz verdik Allah'a.

Dönmeyeceğiz.

İşte bu ruhla gidilirse zannediyorum mesafelere takılma olmaz.

Tepeler aşılır.

Kandendirinden deryalar geçilir.

Saraybosna'yı da aşarız bu esnada.

Karabağ'ı da aşarız.

Keşmir'i de aşarız.

Filipinler'i de aşarız.

Bunun ötesinde bu yerlerdeki insanların hususi durumları itibariyle başlarına gelen bela ve musibetin değerlendirilmesinin fakire fukaraya bırakılmamasını istirham edeceğim.