Bekarlık sultanlık mı? Bekarlık ve Hizmet - Evlilik ve Sabır - Hissi, mantıklı ve akıllı kararlar

Bekarlık, eskiler yanlış olarak onu, tek başına serazat böyle olma, dolayısıyla da çakır keyif yaşama adına sefahat kokan bir düşünce ile,

sultanlık diye adlandırmışlar, fakat o manada kim kendi haline bakarsa baksın, çok rahatlıkla diyebilir, bu derbederliğin neresinde sultanlık.

O manada değil de, bekarlık, hayatın her lahzasını, her aşiresini, her salisesini, her aşiresini diyelim, yukarıya doğru, terakkiyle çıkalım.

Hizmete vermesi açısından bir sultanlıktır, kimseye hesap vermeme mecburiyetinde değildir.

Sadece iç hesabı vardır Allah'a karşı, vaktimi çok iyi değerlendirdim mi?

Peki bu yanıyla bekarlıkta bir sultanlık vardır.

Gece eve üçte gidebilir, kahvaltını yapar, hafif bir yatsıya dayanır, Erzurum, Erzincan, oralara kadar,

öyle uyuklamaya mürgüleme derler, bir mürgüler orada, o gafleti dağıtır, sonra kalkar, vasıtaya biner, yine koşar bir yere.

İşte bu sultanlıktır yani.

Kimseye hesap vermez, la yüs'el olma.

Tek Allah'a hesap verir.

Şimdi bu yönüyle tabi, takdirlerin üstünde bir değer ifade ediyor.

Yeryüzünden bütün bütün evliliği kaldırma, bu hem tabiata ters, hem fıtrata ters,

dolayısıyla Allah'a karşı ters, Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'e karşı da ters bir şeydir.

Yemeği terk etme, içmeyi terk etme, evliliği terk etme düşüncesiyle karşısına çıkan kimselere,

yemenin de yerinde sünnet olduğunu, içmenin de sünnet olduğunu, yatıp uyumanın da sünnet olduğunu,

yani fıtratın sünneti, hayatın sünneti olduğunu, evlenmenin de hayatın sünneti olduğunu ifade eder

ve bu sünnetlerin hepsini bir çırpıda toplar buyurur ki,

benim sünnetimden yani hayatımdan telkin ettiğim, talim ettiğim, hayat adına takdim ettiğim şeyden,

yüz çeviren benden değildir.

Neden değildir?

Öyle bir şeye zorlasanız insanları dinden uzaklaştırmış olursunuz.

Mesela öyle bir yol ki insana yedirmiyorlar,

öyle bir yol ki bu defa insanlar kaçak kaçak yerler,

yani din terk edilir o dinse,

öyle bir yol ki insana içirmiyorlar, kaçak kaçak içerler, yolu terk ederler.

Yatmayacaksınız, öyle bir yol ki mümkün değil bunu götürmek, yatarsınız dinden çıkarsınız.

Neden? Tabiata ters, fıtrata ters.

Bir olur, iki olur, üç olur bir yerde, başı döner düşer insanın.

Kimse sonuna kadar o işi telkin edemez.

Bu hayata ters.

Allah'ın vaz ettiği ayahtı tekviniyeye terstir bu.

Meseleyi ayahtı tekviniyenin kanun ve prensipleri içinde ele almak lazım.

Ama fedakarlık şudur,

bir taraftan hayat adına ayaklarını sağlam yere basacakları ana kadar sabrı muvakkat.

Başkalarını el açmadan, minnet etmeden,

ev kiramı verin demeden kendi imkanlarıyla geçinebilecek kadar bir imkanı yakalayacağı ana kadar bir sabrı muvakkat.

Yani insanın bir yakını ölür, yakını bir musibete maruz kalır,

ona sabrı cemil derler.

Yani derdini Allah'a açma, içini Allah'a açma demektir.

Tasamı, dağınıklığımı Allah'a arz ediyorum.

Gözlerime hakim olamıyorum, duygularıma hakim olamıyorum.

Çarşıda gezmek beni mahbu perişan ediyor, halime Allah'a şikayet ediyorum.

Bu arada tabi bir diğer şey buna tetinme denebilir.

Çünkü mevzuyla doğrudan doğruya alakalı değil.

Ben şahsen hayatımda böyle bir şey yapsaydım,

kendi kriterlerinden daha ziyade,

başkalarının kriterlerini, bakışını, görüşünü değerlendirmesini tercih ederdim.

İster karşı tarafın dini hissi, dini düşüncesi, dini duygusu adına,

isterse fiziki adına.

Çünkü ben hislerimle mağlur.

Yani onlarla eğri birbiri olabilirim, eğri düşünebilirim, yanlış karar verebilirim.

Fakat başkaları benim hissi olduğum yerde mantıklıdır.

Daha derin, daha buğutlu düşünebilirler.

Tercih ederim kararlarını.

Benimle aynı duyguyu paylaşan annemin, babamın duygu ve düşüncelerini belli noktalarda,

arkadaşlarımın, arkadaşlarının, hayat arkadaşlarının duygu ve düşüncelerini tercih ederim.

Kadını da erkeği de en iyi anlayan Dimav ona şefkat kahramanı demiş.

Eğer o gerçekten kendi ruhuna has şayet bilenebilirse,

iyi hazırlanabilirse, hakikaten şahlandıran bir güç kaynağı olur.

Onun derdini paylaşır, tedavi efkarda bulunur,

ona destek olur.

Khadijatül Kübra gibi bir insanla o seviyede,

bu anamı misal vererek böyle bir şey söylemede bana çok sakil geliyor,

gibisini demek bile yani.

Ama o ruhta, o karakterde, Asya Meryem gibi o karakterde,

kadınlarla izdivaç yapmak bin defa bekarlıktan, bin defa daha hayırlıdır.

Bu itibarla, iyisi bu mevzuda aranmalı bence, hisse hareket edilmemeli.

Çok defa akıl, mantık, çok görme şeyi, sahası çok dar olan,

gözlere takılır, gözün eseri ve zebunu olur.

Gözler çok önemlidir.

Boşuna mı kutsâdis en nezzetü sehmin mesmûmin min sâmi iblis demiş.

Şeytanın zehirli oklarından bir ok.

Demek ki insan onunla avlanıyor çok defa.

Bakışla avlanıyor.

Öyleyse bir yerde bence, bu işi yaparken, hayat değişikliği yaparken,

mantıki olabilecekleri işi bırakmak hoşumuza gitsin bence.

Hem de Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in ölçüleri içinde,

malından, cemalinden ve dininden dolayı,

söyledikten sonra buyurur ki,

yanı yere gelmeyesi, sen din sahibini tercih et.

Yani din duygusu tercih edilmeli.

Diyelim ki, hani birisi melaati ve çiyesi bir ölçüde,

fiziki şu ölçüde, malı da şu ölçüde,

ama birisi de var ki tam o ölçüde değil.

Yedi yıl geliyor yani duygularımıza, ölçü ulaşıyor, ulaşıyor, ulaşmadı.

Fakat beri taraftan salaveti diniyesi var.

Peygamber tavsiyesine uyarak salaveti diniye.

Evet, gördüğünüz gibi yani evlilik de ciddi bir mevzu.

Yani imtihandan geçirilerek yapılması gerekli olan bir mevzu.

Kendini idare eden, aciz olan insanlar,

bir aile reisi olacak, çoluk çocuk babası olacaklar, idare edecekler,

kendini idare edemiyor, derbeder.

Yani işte bu mevzuda böyle hayatta belli bir faslın aşılması lazımdır.

Üçlüğün ortaya konması isvat değil.

Ortaya konması lazımdır.

Böyle birisini zannediyorum yine

مَا وَدَّعِكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَ

Senin terk etmediğin Rabbin seni bu mevzudada terk etmez,

sana daralmaz, seni yalnız bırakmaz

ve sana bu işi isabetli olarak yaptırtır.

Zannun ve takminun minne.

Rabbana la tuafizna innesina ve gıtana.