Hz Musa Aleyhisselam ve İsrail oğulları ve Maddecilik, Hz Mesih Aleyhisselam ve Ümmeti Muhammed SAS

Seyyidina Hazreti Musa Aleyhisselam, belli bir şeyi temsil eder, peygamberlik adına.

Bunları Füsus'un Hikeminde Muhyiddin İbn Arabi anlatıyor.

Füsus, fas demek, fas da yüzük kaşı demek.

Peygamberlerden her bir peygamber, o yüzük kaşlarından birisidir.

Kimisi Zebercet, kimisi Yakut, kimisi Zümrüt, kimisi Akik, kimisi Mercan, kimisi Lülü.

Seyyidina Hazreti Musa, Cenab-ı Hakk'ın Mazhar olduğu değişik isimleri itibariyle ayrı bir hususiyet ifade eder.

Bir yönüyle celali bir zattır, bir yönüyle eşya ve hadiselere açık bir insandır.

Yani şöyle denebilir, perde arkası açık olmakla beraber akli ilimlere ve pozitif ilimlere açık bir insandır.

Çünkü Yahudiler neşet ettikleri muhit aldıkları terbiye itibariyle maddeci olduklarından dolayı.

Seyyidina Hazreti Mesih gibi bir insanı Hazreti Musa'nın tadilinden evvel karşılarında bulsalardı,

Seyyidina Hazreti Musa çok yabancılık çekecekti, onlar da Hazreti İsa'ya karşı çok yabancılık çekeceklerdi.

Kur'an'ın değişik ayetleriyle, bana ait olması itibariyle bir yakıştırmaktır bu, öyle bakabilirsiniz ama bana önemli geliyor.

Hazreti Musa onları kendi dünyalarıyla da bilen ve tanıyan bir insandır.

Onun için bakın, yani birbirlerine yaklaştığı noktalara bakın kavmiyle.

Kavmi ona der ki,

evet,

muhakkak Hazreti İbrahim'de derin-i keyfetuhi'l-mevta vardır da, İsrailoğullarında,

len lü'mine hattâ nerallâhe cehreten.

Güzel de anlattıkların güzel, asan da güzel, elin de güzel, sen de güzel, Rabbin de güzel.

Biz de bu güzeller güzeline feyrev olmak, ve dolayısıyla güzellere feyrev olan elbette güzeldir.

Aşıkları naz ile atar cinana güzeller, biz de bu güzellere takılıp onların sevgiyle cennete girmeye teşneyiz.

Ama açıktan açığa göster de Rabbimiz'e inanalım, derler.

Bu materyalist bir cemaatin, gözünün gördüğünden başkasına inanmayan bir cemaatin,

her şey maddeden ibaret bir cemaatin, aklı gözüne inmiş bir cemaatin temel düşüncesidir, temel felsefesidir.

Bu hayatını bunun üzerine kurmuştur.

Zannediyorum siz bu Yahudi felsefesinden gelince, Karl Marx'ın geçtiği yoldan geçersiniz zannediyorum.

Çünkü aradan bunca yıl geçtikten sonra gelecek, her şeyi maddede arıyor.

Hatta dini, imanı, güzel sanatları, estetiği bile işte o maddenin bir yerinde yerleştirip onunla izah eden Karl Marx'ı,

çok daha o ilk İsraillerden farkı olmadığını göreceksiniz zannediyorum.

Yani o yolu takip edince,

ve'n-nu'mine hatta narallaha cehreten, len ile anlatıyorlar.

Bu len kelimesi Arapça'da fiillerin başına, müzar fiillerin başına gelen bir kelimedir, bihar.

Bir zahirde icrası vardır, nasb eder.

Hatta nükteciler, işaretçiler ondan da mana çıkarabilirler.

Bir de manası elbette, katiye mekatibeten demektir.

Hatta bazıları ebet manasını vermişler, fakat Kur'an'da başka bir ayet ebet manasına gelmesine manidir bunu.

Len ile anlatıyorlar.

Katiyen katibeten, mümkün değil.

Len nu'mine hatta narallaha cehreten, açıktan görmedikten sonra iman edecek değiliz.

Fakat bu cemaat öyle olduğundan dolayı, Hazreti Musa Aleyhisselam'a o cemaata ait bir kısım hususiyetler vermiştir ki,

onları bu pozitif düşünceleri bir yönüyle, bu aklilikleri, bu mantıklilikleri içinde yakalasın.

Bütünüyle o cemaati çok yadırgamasın.

O cemaatta bu türlü meselelere aşık olan peygamberini yadırgamasın yani.

O bakımdan bakın, Hazreti Musa'da şöyle der yani, farklı, bir peygambere yakışır edeb içinde.

Evet.

Ve lemma ca'a Musa limiqatina.

Musa miqatımıza geldi ve kallamahu ve konuştu.

Gale rabbi erini andurileyk.

Görün bana, bakayım sana de.

Ve aynı zamanda bunu peygamber mantığıyla söylüyor.

Hatta kelamcılar derler ki, eğer Allah görülmesi söz konusu olmasaydı ki, bazıları öyle diyor.

Ayşe validemiz o itikattadır.

Allah'ı basarlar, basiretler idrak edemez.

Allah görülmez, iade edemeyiz.

Çünkü biz muhatız.

Allah muhat değildir.

Muhat olan bir şey, namü tenahi iade edemez, der Ayşe validemiz.

Bir tevcihi var onun.

O yorumlanabilir, onun üzerinde durmuyorum.

Ve kelamcılar derler ki, eğer Allah görülmeyecek olsaydı, Hazreti Musa gibi ululazim bir peygamber, Allah'ım bana görün bakayım sana demezdi.

Demek bu işin bir mahmili var ki, olabilecek bir şey ki, mümkün ki Hazreti Musa bunu istedi.

Bu bir peygamberdir yani, sen gibi, ben gibi birisi değildir.

Fakat bu peygamber öyle bir peygamberdir ki, yani bir ölçüde kavmini anlayacak bir peygamberdir.

Kavmini anlamazsa onların kullandığı dili kullanamaz.

Kur'an-ı Kerim diyor ki, her peygamberi kendi kavminin diliyle, bir yönüyle, belki anlayışıyla, hayat vesvesesiyle, onu kavrayacak şekilde, öyle gönderdik diyor.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, Arap'ın içinden zuhuru, o beyanıyla zuhuru, bu da üzerinde durulacak hususlardandır.

Bu itibarla, şimdi bir meseleye getiriyorum yani, Seyyidina Hazreti Musa'nın bir yanı var, öyle bir yanı var ki bu derin yanı, Seyyidina Hazreti İsa'da yoktu bu yan.

Hazreti İsa karşı bir kutbu temsil eder.

Hazreti Musa ile tadil edilen bir cemaat, Hazreti İsa'da daha bir ileriye götürülür.

Tamamen sübrütalist demeyelim, metafizik hayata dönüş varlığa dönük bir düşünce, bir mülaza demeyelim.

Fakat ruhani yanı ağır basan bir insandır.

Bu, İsrailoğullarının ölçüde bile, Cenab-ı Hakk'a teveccühlerini yetersiz buluyor, daha derin bir ruh insanı olarak, peygamberlikle serbest kılıyor ve onlara gönderiliyor.

O da bu işin mana yönünü temsil ediyor.

Çok sıkı durum bir önemli hususa dikkatinizi arz edeceğim.

Şimdi Hazreti İsa'nın bu ruha dönük, ruhu yanının ağırlığı müsellem, Hazreti Musa'nın da o yanının ağırlığı müsellem.

O yanının ağırlığı müsellem midir ki Hazreti Musa'nın?

Hazreti Musa karakterinin dışında, kavmine bir peygamber olarak onların dilini, halini anlayan,

ona göre donatılmış, ona göre programlanmış, ona göre zenginleştirilmiş bir içle, bir iç alemle gönderilirken her şeye rağmen

bir yönüyle Hazreti İsa gibi değildi.

Onun için bak dikkat buyurun.

Hızır Aleyhisselam'dan ders almak suretiyle o cepheye ait, o gediği bir noktada telafi etti.

Telafi etme lüzumunu duydu.

Mana alemine, eşyanın perde arkasına, melekut alemine açılma işini Hazreti Musa olarak değil de,

fakat o mana alemine temsil eden ruhanilerden bir ruhaniyle o alem hangi alemse, Berzahi alemi midir?

Misal alemi midir? Yoksa bizim şu dünya alemi midir?

Bu yolculuk misali midir? Berzahi midir?

Yoksa aynen cismani varlıklarla yapılan bir yolculuk mudur?

O deniz boğaz içi midir? Nil nehri midir?

Septe boğazı mıdır? Herkül burcu mudur? Neresidir?

Bir şey söylemiyoruz bu mevzuda.

Hazreti Musa bir seyahat yapıyor.

Mahiyeti bir şeye göre programlanmış, bir şeye göre doldurulmuş, bir şeye göre donatılmış o.

O kendi kavmine karşı öyle olması lazım.

Kavminin halini, dilini anlaması, onlara göre içinden geldiği gibi konuşurken onlara göre konuşması için öyle programlanması lazımdı.

Ve Allah, Allamul Guyup, onu öyle programlamıştı.

Fakat Seyyidina Hazreti Musa Aleyhisselam o manevi seyri seyahatini, seferini, tasavvufu bilirle ifade edecek olursak,

seyri ilallahını, seyri fillahını, seyri minallahını, yani Allah'a misafiretini, Allah'tan misafiretini, Allah'tan misafiretini Hızır rehberliğinde yaptı.

Hazreti İsa'ya verilen şeyleri böylece aldı ve bir peygamber mahiyeti içinde geliştirerek bunu Hızır'dan ders aldı, Hızır'ın önüne geçti.

Bazen ümmi bir şey, bazı kimseleri yetiştirir diyor, onlar yetişir, olgunlaşırlar, bir defa şeyhlerinin şeyhi olurlar.

Hazreti Musa şeyhi, Hızır'ın şeyhi oldu. O mana ve melekut aleminde de onun önüne geçti.

Şimdi zannediyorum soruda sorulmak istenen şey işte bu yoldur, yani onun ruhani seyri seyahati.

Yoksa Hazreti Musa'nın Tevrat'ı tebliğ etmesi, diyelim Amerikalılarla savaşması, kendi vefat ederken bu vazifeyi, bu bizim gaye-i hayalimizdir, yuşe bin nuna bırakması,

bunlar zaten yapılıyor ve Efendimiz Ali ile alasını yapmış.

Hazreti İsa'nın meselesi, Hazreti İsa o meseleyi temsil etmiş, Ali ile ala temsil etmiş ve Hazreti İsa'ya ait mesele,

Hazreti Musa döneminde Hızır aleyhisselam tarafından Allahu alem temsil edilmiş.

Burada yine bir boşluk olmasın diye ayrı bir usada dikkatinizi rica edeceğim.

Kur'an-ı Kerim hem Efendimiz'i hem de Ümmeti Muhammed'i Tevrat'ta anlatılırken der ki şöyle anlatılır, İncil'de anlatılırken de şöyle anlatılır, bakın farklı şeyler.

Tevrat'ın cemaatin maddi bir yönüyle maddeye çok önem veren materyalist bir cemaattir.

Fakat Tevrat'ta ahir zamanda gelen makamı Cem'in sahibi, yani hem Muhiyeti hem İbrahimiyeti hem Museviyeti hem İseviyeti şahsında toplamış.

Makamı Cem tasavvufta esasen parkın karşılığıdır.

Ben o manada demiyorum da biraz husus açısından Efendimiz hakkında ferdi ferit demesi,

kavsiyeti, kutbiyeti, belayetinde toplayan bir insan olması ve nübüvvetiyle bütün peygamberlikleri hülasa etmesi açısından

Hakkati Ahmediye dolaşa dolaşa gelmiş, yani bütün peygamberlerin hülasai efkarı ve hülasai davalarının hepsinde toplamış bir zat olması itibariyle.

Ayrı bir yana Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem hepsine camidir.

Bu camiyet Hz. Musa döneminde de ele alınmıştır, Hz. İsa döneminde de ele alınmıştır.

Fakat bir yönüyle maddeye çok açık, dünyaya çok açık.

İşte bu cemaatin kitabında Ümmeti Muhammed anlatılırken esas bu ümmetin telifçi bir ümmet olduğu anlatılıyor.

Yani başka şeyde bir şey arama lüzumu yok.

Bu ümmetin her şeyi telif eden bir ümmet olduğu anlatılıyor.

Bakın Muhammedun Resulullah

Vellezine ma'ahu eşiddahu alal küffar

Küffara karşı şedid, ruhama'u beynehum

Bunlar hepsi alemi emre dair şeyler.

Alemi halk değil, cisim alemi, ceset alemi değil, alemi emir yani.

Ruh alemi, kalp alemi, sır alemi, khafi alemi, ahfa alemi.

Bir kısım detayı keşfettim fakat tam tespit edemedim dedi.

Yani münvera hicab, başka latifeler alemi diyeyim.

Ruhama'u beynehum, bir bakın, alemi emre ait.

Terrahum rukka'an sücceden, rükû ve secdede görürsün, hususiyetler.

Yebtevûne fadlen minallahi ve ridvâni, Allah'tan fazla ve rıdvan beklerler.

Allah'ın sadlığın ve rıdvanın derler.

Sîme'hum fî vücû min eseri sücûd, alımları secde izinden bellidir.

Sîmalarından tanırsın onları.

Ahirette tanınmalarının emaresi de odur.

Allah Resûlü ümmetini alımlarındaki secde izlerinden, abdest huzurlarındaki abdest izlerinden tanır deniyor.

Şimdi Tevrat'ta ümmeti Muhammed yani cem'in sahibi ümmeti Muhammed anlatılırken

daha ziyade ruhani ağırlıklı olarak anlatılıyor.

Yani ruha ma'û, tera hamruka namazıyla, niyazıyla, re'efetiyle, şefkatiyle, alımlarındaki secde izleriyle,

teheccüdleriyle, kıyamlarıyla, kûtlarıyla anlatılıyor.

Tevrat bu.

Şimdi bir taraftan Hazreti Musa'nın kendi cemaati.

Yani bu ideal cemaattir.

Allah'ın makbulü bir cemaattir.

Yeryüzünde Allah'ın matmâhı, nazarı bir cemaattir.

Öyleyse böyle olun ve kurtulun diyor Hazreti Musa'nın cemaatine.

Fakat bir diğer taraftan da diyor ki işte ümmeti Muhammed budur, bir yanı budur bunun.

Ümmeti Muhammed'in.

Şimdi buraya kadar okuduktan sonra Kur'an-ı Kerim.

Zâlike mes'eluhum fil tevrâ diyor.

Ümmeti Muhammed'in Tevrat'ta misali bu.

Tevrat böyle anlatıyor onları.

Ve mes'eluhum fil incil. İncil'de nasıl anlatıyor?

Kezer'in ahrace şef'avun.

Alemi halktan anlatıyor.

Tıpkı bir ekim, bir tohum gibi.

Madde.

Ahrace şef'avun.

Rüşeymin'i topraktan dışarıya çıkardı.

Festağle'de kalınlaştı.

Festağe alâ suğhi.

Derken ayağı üzerine doğruldu, dikildi.

Yâ cibu zurra'e.

Öyle bir görkemle arzı endam etti ki tohumu atan bile şaşakaldı diyor.

Şimdi görüyoruz ki bunlar da tamamen alemi halka ait.

Ama nerede anlatıyor bunu? İncil'de.

Mes'eluhum fil incil.

Kimin kitabı? İncil.

Tamamen ruha yönelik olan insanın kitabı.

Ne diyor orada? Gayeyi hayal olarak diyor.

Ümmeti Muhammed'in ahlakı Hazreti İsa'ya.

Gerçi sen bir meseleyi tadil için böyle geldin ama

fakat gerçekten zirveyi tutacak ümmetin vasfı

işte bunlardır diyor.

Şimdi bir yönüyle maddeye açık bir cemaatin peygamberine

anlatırken daha ziyade meseleyi ruh endekste olarak ele alıyor.

Manaya açık tamamen ruhani denebilecek.

Ve ruhaniliği de ta baştan öyle planlanmış, öyle programlanmış.

İsterseniz aklıma o da geldi, onu da harcedebilirim.

O zat'a da anlattığı şey diyor ki

siz işte ümmeti Muhammed gibi olun çünkü onlar ideal bir ümmettir.

Ümmeti Muhammed gibi olmanın yolu da esvaba riayet edeceksiniz.

Tohumlar gibi olacaksınız, başak salacaksınız.

Gelişmeleriniz şöyle, madde planında şöyle olacak.

İşin maddi yönünü ihmal etmeyeceksiniz diyor.

Demek ki biz iki ayrı kitaplı, iki ayrı şekilde anlatırmışız.

Ama bu iki parça bir araya gelince kırık plak gibi yan yana

gerçek Muhammed'in besteği dile getiriyor.

Ayırt edebildim mi?

Burada geriye dönüp bir hususa daha dikkatini çekeceğim.

Bu Allah'ın Allamul Kuyub olan Allah'ın ilmidir.

Kur'an tefsirine girdim ben size cevap vereceğimi.

Allamul Kuyub olan Allah'ın ilmidir. Ancak Allah bilir bunları.

Ve Allah bize dedirttiği kadar ancak diyebiliriz.

O susturursa denecek şeyi bile diyemezsiniz.

Şimdi böyle gelişi güzel, bunlar Allah Celle Celaluhu,

Hz. Musa'yı bir cemaat içinden alıp gel işte sen,

şu çizgide, şu karakterdeki cemaate peygamberlik yap demiyor.

Seyyidina Hz. Musa daha annesinden dünyaya gelir gelmez,

Kur'an-ı Kerim değişik yerlerde uzun boylu anlatıyor.

Kendisini bir selenin bir sepetin içinde Firavun'un sarayında buluyor.

Maddeden başka bir şey bilmeyen bir sarayda buluyor.

Bu dersi çok iyi alması lazım.

Çünkü İsrailoğulları gibi materyalist bir cemaate peygamberlik yapacak.

Babası bellidir. İmran.

İmran.

Annesi bellidir. Büyük bir kadın.

Belli bir anneden bir babadan doğmuştur. Esvat tamdır.

Yani bir fem, bir yumurta izdivacıdır.

Ve sonra Firavun sarayına gelmiştir.

O sarayda hiç mananın şemmesi yoktur.

Her şey madde etrafında dönmektedir.

O kadar materyalisttir ki bu insanlar, ölülerini bile tahnid ederler, mumyalarlar

ve bu suretle cenazelerini ebediyette kandırmak isterler.

Çünkü toprağın arkasında Allah'ın lütfedeceği bir ebediyete inançları yoktur bunların.

İşte Seyyidina Hazreti Musa her yandan dersini alacak böyle.

Allah vahyiyle onu teyit buyuracak ama fakat materyalist insanların halini bilmesi lazım.

Materyalizin bataklığını tanıması lazım.

Maddeciliği bilmesi lazım.

Çünkü maddeci bir cemaatı Allah onunla tadil edecektir.

Anlatabildim mi?

Bunu koyun bir tarafa, şimdi bir de Hazreti Mesih'e geçin.

Öyle bir mübarek ki, başta annesinin dünyaya gelmesi aşılama, yumurta, onun sipermi dua.

Hazreti Meryem Validemiz dua ediyor, annesi de bana bir çocuk ver diyor,

manastıra ben bunu diyor hadim olarak vereyim.

Başta bir çocuk oluyor, Kur'an-ı Kerim anlatıyor bunu.

Kız olunca dua ediyor, kız oldu diyor.

Telehü, teessüf.

Hatta maan ilminde bunu bu meseleye misal olarak verirler, edebiyatçılar, belaatçılar.

Başta yani Hazreti Meryem duadan meydana geliyor, mana, aleme emre ait bir şeydir.

Bu defa Hazreti İsa dünyaya gelecek, baba yok. Esma Baltüs oluyor.

Afife bir kadın, erkek deyince terliyor.

Ve bu kadından erkeksiz bir çocuk oluyor.

Dünyaya geliyor. İlahi nefka.

Nedir ilahi nefka? Allah üflemiştir, olmuştur.

Spermin yaptığı şeyi yapmıştır.

Cibril temessül etmiştir.

Mini bir esvab olmuştur.

Hiç sebep yok yani.

Hiçbirinde. Şimdi bu insanda alemi emrin temsilcisi olarak geliyor.

Tamamen manaya programlanmış olarak geliyor.

Ve bunların hiçbirinde rastlantı yoktur.

Hazreti Mesih kendi alemine ait büyüklüğü temsil ediyor.

Hazreti Musa, ülül azim peygamberdir bunlar.

Beş büyük peygamberin ikisi de bunlar.

Hazreti Musa da kendine ait bir büyüklüğü temsil ediyor.

Ve bunlara ait büyüklükler kendi kitaplarında anlatıyor.

Bunların ikisi Ümmeti Muhammed'in vasfı, Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in vasfı olarak anlatılıyor.

Çünkü o tek ayetin başında Muhammedur Resulullah var.

Muhammed Allah'ın Resuludur.

İşte ashabı da budur.

Tevrat'ın dile getirdiği, İncil'in dile getirdiği.

Öyleyse ben buraya bir noktalı bir gül koyup tembihimi yapayım.

Kendisinin buyurduğu gibi,

sahabe-i kiram efendilerimizden ismini söylemeyeceğim, kafanıza bir şey takılır.

Birisi bir kısım Yahudilerden Tevrat'a ait bazı bahisleri dinleyince canı sıkılıyor Efendimizin.

Buyuruyor ki, eğer Hazreti Musa hayatta olsaydı bana ittiva etme mecburiyetindeydi.

Çünkü o zaten Yüce Hakkat'ın bir yanına temsil ediyor.

Meseleyi büyütebilirsiniz.

Hazreti İsa hayatta olsaydı Efendimiz'e ittiva etme mecburiyetindeydi.

Çünkü onların getirdiği dinin esasatıyla gelmişti.

Yani artık onların temsil edeceği bir şey kalmayacaktı.

O böyle paramparça gelen, kristal kristal paramparça gelen,

hakikatların Allah tarafından yapılmış hakikatlar mecmuğuydu.

Çünkü o makam-ı cemin sahibiydi, ferdi feritti ve gavusiyete mazhardı.

Onun için buyuracaktı ki, Hazreti Musa gelseydi bana uyma mecburiyetine kalacaktı.

Ve ben onu da hatırlatarak diyeyim ki,

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem varken rehber olarak,

hususiyle Hazreti Musa'dan alacağımız fazla bir ders yoktur bizim.

Ashab-ı Kehf'ten de alacağımız bir ders yoktur.

Zülkarneyn'den de alacağımız bir ders yoktur.

Çünkü Hazreti Musa'nın Hızır'la arkadaşlığında,

Hazreti Mesih'in Cibril'le arkadaşlığında,

Ashab-ı Kehf'in bilmem kimle arkadaşlığında,

elde ettikleri mana ve ruhu Allah Celle Celaluhu Efendimiz'e vermişti.

Ve ümmeti de ondan tevarüf etti o meseleyi.

Biz bu sacayanı kendimizde aramalıyız.

Yani o yolda herhangi bir seyri süluka,

herhangi bir çileye, herhangi bir inzivaya ihtiyaç hasıl olmadan,

ihtiyaç hissetmeden doğrudan doğruya,

hakikati Ahmediyye aleyhisselatü vesselama sığınarak,

başka peygamberlerin onca cehdi, onca gayretle elde edebilecekleri şeyleri

elde etmemiz her zaman mümkündür.

Geriye gitme olur o.

Oysa ki o peygamberler ileriye getirmiş, belli bir noktaya bırakmışlar.

O da gelmiş, o işi tamamlamış, buyurdukları gibi.

Her gelen peygamber, o boşluğu gördükçe peygamberlik binasında,

acaba bu bina ne zaman tamamlanacaktı?

Buyururlar ki, o boşluğu dolduran benim.

Bu bina benimle tamamlanmıştır.

Sana canlarımızın içindeki ruhlarımız feda olsun.