SÜHEYB-İ RÛMÎ (R.A.) alışverişi ve Hicret - Arayış ve gerçek kulluk -

Suheybi Vumi, hikaye desem hafife almış olurum, destan desem mübalağa yapmış olurum.

Ama niyetime verin, niyetime bağışlayın, ben destan diyeceğim.

Çünkü bizim gibi normal, tek düzey yaşayan insanlara göre onların hayatları çok yüksek bir çizgide cereyan etmiş, destan gibi hayattır.

Bilirsiniz, Mekke'den Medine'ye hicret ederken önünü keserler, o gün onlarla bir pazarlık yapar, alışveriş yapar gibi bir pazarlık yapar.

Der ki beni öldüreceksiniz de elinize ne geçer?

Evvela bir kere böyle, istediğiniz gibi beni öldüremez, derdest edemezsiniz.

Bilirsiniz çok iyi ok atarım, sadağımdaki oklar biteceği ana kadar bana sokulmanız mümkün değil.

Evvela kaybınızı size hatırlatmak isterim demektir bu.

Evvela kaybınızı hatırlatın, hiç girmeyin böyle bir kayba bence.

Gelin bak sizinle pazarlık yapalım.

Ben hicret etmek istiyorum.

Zaten efendimi arama, kıblemi bulma, mihrabımı bulma mevzinde gezmediğim yer kalmadı.

Araya araya ben onu bulacağım zaman da Allah'a kul olmanın arefesinde, kulluğumu yaşamanın arefesinde bir de beni kul olarak sattılar.

Asil bir Arap'tan geldiğim halde bana bir de bir Rumluğu yakıştırdı, Süheybi Rumi dediler.

Bazı Türk yazarlar Süheybi Rumi esas Türk'tü derler.

Aslında kendi Üstelikabe gibi, İshabe gibi kitaplarla diyor, benim Rumlukla falan hiç alakam yoktur.

Ama ben arayan bir insandım.

Efendimi arıyordum, kalbimdeki boşluğu dolduracağım Sultan'ı arıyordum.

Ve bu arada Sultan'a üç beş adım kalmıştı ki bana bir kulluk tattırdılar, izafi bir kulluk.

Ben bu izafi kullukla herhalde gerçek kulluğuma ayrı bir derinlik kazandıracaktım.

Gerçek kulluğa ermeden, erip onun zevklerini duymadan, tatmadan evvel

izafi kulluğun zehir zemberek, acı zeklunlarını yudumladım.

Ve imkan sahibi oldum Mekke'de.

Oklarımın bütününü salar, öyle geçerim. Sonra beni öldürürseniz öldürürsünüz.

Ama benim falan yerde altınlarım var, filan yerde şu servetim var.

Gelin bir pazarlık yapalım sizinle.

Ben dünden bugüne aradığım insandan beni mahrum etmeyin, ben gidip ona bulaşayım.

Sizin de dünyanız var, siz de girin dünyanıza ulaşın.

Bu duygu, bu düşünce benim anlatma tarzım, benim üslubum içinde belli perişaniyete uğrasa,

bir derbederlik görse bile, aslında bu hasbi, samimi, Efendimiz'e kavuşma iştiyakıyla yanıp tutuşan bir insanın ifadeleridir.

O orada bu pazarlığı yapar, onlar da razıyız derler, alışveriş, peyleme yapılmış gibi,

el ele tutulmuş, sıkılmış gibi, o canını alır, Efendimiz'e koşar, onlar da gider onun malını alırlar, dünyalarına kavuşurlar.

Ama daha o Medine'ye teşrif etmeden veya geçen de tasih ettim bu sözümü,

Medine ile teşrif etmeden demeyi yeğlerim ben bu mevzuda.

Çünkü insanlar ne kadar şerefli olurlarsa olsunlar,

Peygamber'in köyünün bir avuç toprağı, İkbal'in ifadesiyle ben onu dünyalara değiştirmem.

Henüz Medine ile teşrif etmemiştir ki Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem ayet nazil olur,

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْغَاتِ اللّٰهِ

İnsanlardan öyleleri vardır ki Allah'ın hoşnutluğu, Peygamber'in yolu, Peygamber hoşnutluğu için her şeylerini verir, onu satın alırlar.

Süheyb-i Rumi geliyor, kalkın onu Medine'ye girmeden istikbal edin ve bu alışverişini tebrik edin onun derler.

Niçin arz ettim bunu biliyor musunuz?

Şimdi bir şahıs uzun yollar kat etmiş, seferlere çıkmış, hakkati aramış, bulmuş ve bir dönemde önüne engeller çıkmış.

Yeniden ona kavuşmak isterken malını, mülkün her şeyini vermiş.

Canımı da belki alabilirsiniz ama beni ondan etmeyin demiş.

Şimdi bir dönemde bunlar Kur'an'ın kriterlerine göre değer ifade eder, semaviliklere yükselir, ilahi ifadeyi harekete geçirir.

Sema, arza, bişaretle bakarsa şayet bir başka dönemde daha büyük şekilde bu iş icra edilirse

semanın buna sessiz kalması, vahyi semaminin buna sessiz kalması, buna alakasız kalınması mümkün değildir.

Bunu değişik vesilelerde arz etmişimdir.

Haşa bu sizi alıp Süheyb-i Rumi'nin yanına koyuyorum demek değildir.

Çünkü hem benim sizi oraya alıp koymam mümkün değildir, elimden gelmez bu mesele,

hem de peygamber insibayla boyanmış insanların yerine kimseyi koymak mümkün değildir.

Ancak bir dönemde Kur'an bazı şeyleri takdir ediyor, alkışlıyorsa şayet bu başka dönemlerde de o şeyler alkışlanabilir şeyler demek.