FKM Sohbetleri Ameller Niyetlere Göredir

MÜZİK

Yaptığımız şeylerin ötesinde, yaptığımız şeylerden işi daha fazla derinleştirecek niyetlerimizdir.

Zannediyorum insanın ameli dediğimiz sözlere gerçek derinliğini kazandıran da onların davranışlarındaki niyetleridir.

Duymuşsunuzdur Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemden rivayet edilen bir söz var.

Müminin niyeti amelinden hayırlıdır buyuruyor.

Biz davranışlarımızla dolduramadığımız boşlukları niyetle doldururuz.

Mesela insan ebedi saadete, ebedi cennete ve Allah'ın cemalini görmeye ancak niyetiyle istidat kazanır.

Çünkü yirmi beşi otuzu uykuda geçen altmış senelik bir ömürle ebedi saadet kazanılamaz.

O cennet ki bir saat orada yaşamak binlerce sene dünyada yaşamaya müraccahtır.

O Allah'ın cemali ki cennette bin sene yaşamanın önündedir.

Bu kadar büyük fezaili, değerler üstü değerleri insanın yarısı uykuda geçen altmış senelik ömrüyle elde etmesi,

yani muvakkat zamanla muvakkat olmayan şeyleri elde etmesi,

mütenahi bir zamanla namütenahi şeyleri elde etmesi,

ne akılla ne mantıkla ne de insafla izah edilir gibi şeyler değildir.

Biz ömrümüzün meydana getirdiği bir boşluğu, yetmemezliği, kifayetsizliği niyetlerimizle dolduruyoruz.

O bakımdan müminin amelinin gerçek buğutları, derinlikleri niyetle ortaya çıkar.

Ebedi cennette o niyetle elde edildiğine göre,

niyet açılmışken şunu arz edeyim,

ben sizin sorularınıza veya sizin içinizden çıkan hissiyatınıza tercüman olan sorularınıza geçmeden evvel,

niyet dendiği için, benim niyetim de önemli,

yani sizin huzurunuza gelirken mesela sizin gönlünüzü hoş etmek, bunda Allah'ın rızasını aramak,

Allah nazarında durumum nasıl olur yani,

ben de bir hoşnutluk kazanır mıyım, rızadan nasibimi alır mıyım yani,

ben de şu muvakkat hayatta bir yönüyle bu hayatımı dolu dolu yaşamak, iyi değerlendirmek,

Rabbimin hoşnutluğunu ermeyi düşünürüm ve bunun dışında da hiçbir matlubum, maksudum, mahbubum yok.

Yani ben de bir niyet peşindeyim, o niyetimin mükafatını almak isterim,

bu mevzuda insan fedakarlık yapamaz, yani ben mesela cennet istemiyorum, ben cemalullah istemiyorum,

fedakarlığında bulunamaz.

Ben azabi ilahide kalmak istiyorum, böyle bir fedakarlık olamaz, bu akılsızlıktır.

Allah'ın engin rahmeti var, inayeti var,

herkes çalışmalı, çabalamalı, bundan nasibini almalı,

davranışlarımızın bittiği, eksik kaldığı, yetmediği yerde de niyet dinamizmini harekete geçirmeli, onunla uçmalı,

niyetin kanatlarıyla uçmalı, niyetin enginliğinde dolaşmalı, niyetle Allah'a sığınmalı.

Sizler sıkıntılı bir hayat içindesiniz ki bu hayat ta ilk mektepten, ilk mektep sıralarından başlıyor.

O günlerde sizin davranışlarınızda sizin niyetleriniz amil değildir, müessir değildir, itici değildir.

Genelde anne ve babalarının niyetlerinizin, biraz sıkılırsınız zannediyorum desem,

piyonları olarak yaşarız biz yani, onlar yönlendirirler bizi.

Falan okulda okusun, filan okulda okusun, yok Anadolu lisesine girsin, fen lisesine girsin,

yok düz lisede okusun filan, yabancı dille eğitim yapsın,

bütün bunlarda bir ölçüde şuurumuz ne derece gelişmişse belki biz de bazı şeyler ortaya koruz ama,

fakat görüldüğü, bilindiği gibi genelde anne ve baba bu mevzuda müessirdir ve istedikleri gibi evlatlarını yönlendirirler.

O günlerde ne kadar niyetimiz varsa yani ilkokuldan başlamışız, adeta hayat bir maraton gibi cereyan ediyor.

İlkokulu bitirirsiniz bin bir sıkıntıyla, ortaokulu bitirirsiniz bin bir sıkıntıyla, liseyi bitirdiniz işte,

sonra şimdilerde bir de eskiden yoktu, şimdi çıktı Ziya Paşa'nın tabiriyle,

bir de liseden sonra veya işte lisenin içinde üniversiteye hazırlık kursu, bir de onun maratonunu yaşıyorsunuz.

Sıkıntılı bir hayat.

Bu sıkıntılı hayat, eğer niyetlerinizle buna ruh ve mana kazandırmazsanız, derinliği kazandırmazsanız,

belki yine sevap kazanırsınız fakat sıkıntısı yanınıza kar kalır.

Ama aklınız erdiği günden itibaren, mesela diyelim orta bire bir Anadolu Lisesi'ne hazırlanıyorsunuz

veya bir Fen Lisesi'ne hazırlanıyorsunuz.

Ve o günlerde hakikaten uyanmış iseniz, gerçeği vicdanlarınızla duymuş iseniz,

hayatınızı düşüncenizle değişik şekilde dizayn edebilirsiniz.

Yani bu pratikte bir şey değildir.

Pratikte görebileceğiniz, yakalayabileceğiniz bir şey değildir.

Vicdanlarınızla duyacaksınız.

Gerçek hayat da zaten yaşanan, duyulan, hatta bazen ızrapla duyulan,

beklentilerle duyulan, ümitlerle duyulan hayattır.

Ya Kemal derler ki yaşayan bilir, bence duyan, hisseden bilir.

Yaşanan ve duyulan hayat.

Eğer duyuyorsanız bunu, ta o zamandan başlayarak hayatınızı pahalı bir hayat haline getirebilirsiniz.

Ucuzcu olmayabilirsiniz.

Mesela hayatınızdaki bütün cehitleriniz, gayretleriniz sizin sadece bir ortaokul bitirmeye,

bir lise bitirmeye, bir üniversite bitirmeye mahtuf olmaz.

Daha derin, daha rengin, daha engin şeylerin peşinde olursunuz.

Bu dünyayı dağışar, ta uhvalara ulaşır.

Koskocaman bir maziye alır, istila eder, işgal eder.

Siz duygularınızda ve düşüncelerinizde bir devleti ebed müddet peşinde olursunuz.

Mensup olduğunuz milletin devletler muvazenesindeki ağır, hakim rolü elde edeceği duygu ve düşünce, mefkure, gayeyi hayal peşinde olursunuz.

Ve böylece hayatınız ferdi hayat olmadan çıkar.

Yani o zaman siz bir insan gibi yaşayıp ölmezsiniz.

Kaderiniz koskocaman bir milletin kaderiyle bütünleşmiş.

O da Erzurumlu'nun ifadesiyle talihe aşar yani.

Bir yönüyle ta gider, Allah'ı bilme ufkuna ulaşır.

Allah'ın isimlerine, Allah'ın sıfatlarına, Allah'ın zatına ve dolayısıyla sizin ebedi saadetinize ulaşır.

Şimdi bir taraftan hayatın böyle kısır yaşanması var yani.

25 yaşına girinceye kadar erken bitirirseniz,

Türkiye'deki milli eğitim politikası açısından 25 yaşından evvel, 22-23 yaşında üniversite bitiren oluyor ama

bir tıp okumayı düşünseniz, 5-6 senelik bir okula girseniz zannediyorum 25 yaşından evvel bitmiyor.

Hayatın üçte biri okumakla geçiyor.

Ondan sonra geriye kalanın yarısı da uykuda geçecek.

Ondan sonra da bize hayatı bedava vermiyorlar yine.

Hayat adına yudumlatacakları her şeyi karşılığında çok ağır bedeller alıyorlar.

Çalışacaksınız, edeceksiniz.

Bazen başarılı olacaksınız, bazen olmayacaksınız.

Bazen atılacaksınız, bazen sürüleceksiniz.

Ne olursanız olunuz, bazen bir kısım haklardan, hürriyetlerden mahrum edileceksiniz.

Yani sadece 25 sene ömrünüzü, ömrünüzün üçte birini bir şeyde çürütmekle her şeyi de elde etmiş olmuyorsunuz.

Daha dünya kadar cehdi gayret o mevzuda uğraşmak istiyor.

Şimdi bu bence kısırca bir hayat yaşama ve hayatı ucuzluğa düğümleme demek oluyor.

Bunu pahalıca ve çok doluca yaşama da vardır.

Yani bu mütenahi namütenahi yapmak mümkündür.

Bunu sürekli bu hayatı bir şablon haline getirip ebediyette sürekli böyle baskılar yapmak mümkündür.

Cenab-ı Hakk'ın hoşnutluğunu kazanmak,

Beşaretini alacağınız ana kadar bu meseleyi genişletmek, derinleştirmek, büyütmek mümkündür.

O da niyetlerinizle.

Bir ortaokula hazırlanırken, bir liseye hazırlanırken dersiniz ki ben daha ziyade mefkuremin adamıyım.

Mefkure tabiri seçerek bilhassa bizim dilimize, edebiyatımıza Ziya Gökalp ile girmiştir.

Batı'dan ideali aldığımız zaman, ideolojiyi aldığımız zaman idealin yerinde Ziya Gökalp,

Arapçadan gelen Türkçe'ye mal olmuş bu tabiri kullanmayı eyledi, ona mefkure dedi.

Ona kadar da zannediyorum ona gayeyi hayal diyorlardı.

Yani insan hayal ederken, tasavvur ederken hayal ve tasavvurlarında son ufuk demek.

Ufukların düşüncede, tasavvurda gözetilmesi gibi bir şey, hayatın ona göre planlanması, dizayn edilmesi gibi şeyler.

Bilhassa kullanıyorum.

Bir mefkureye göre hayatın düğümlenmesi hayatı manalı hale getirir.

Yani o zaman sadece siz ortaokul bitirmek isteyen bir talebe değilsiniz.

Mesela düşünceleriniz şunlardır.

Bir dönemden beri, bir zamandan beri hakikaten devletler muvazenesinde boyunduruk yere konmuştur.

Bir cihan devleti yoktur, biz onu temsil ediyorduk.

Ve bizim temsil sahamız sayılan bu ortak kuşakta şimdi kargaşalar birbirini takip ediyor.

Bunları izah etmeme gerek var mı?

Şimdilerde felsefi tarihi yazarlar diyorlar ki, cihan devleti olan Osmanlı gittikten sonra,

ta Kızıl Elma'dan Çin Seddi'ne kadar huzur kalmadı burada, muvazene bozuldu.

Çünkü artık bu ülkedeki insanlar hep başkalarının piyonu haline geldi.

Senaryoyu onlar yazıyorlar, şu anda oynanan oyunların senaryoları onlar tarafından

ve içimizde onlar hesabına oyun oynayacak bir kısım piyonlar buluyorlar.

Yani şarttaki şekaveti temsil eden de o piyonlardır.

Bu mübarek ülke, bu mübarek insanlık topluluğuna karşı her türlü fenalı yapabilirler.

Burada huzur bozulmuştur, altın kuşak diyoruz biz bu kuşağa.

Dünya kaderinde daima hakim rol oynamıştır bu kuşak.

Bu altın kuşakta huzur bozulmuştur.

Şimdi ben okuyorum, niye okuyorum?

Çünkü netici itibariyle her şey ilme bağlıdır.

Gelecekte milletimin kaderi adına bir şey yapacaksam ben şayet okumam lazım.

İnsanımızın seviyesini yükseltmek istiyorsak okumam lazım.

Bakın yani yine aynı şeyi yapıyorsun, davranışlarda fark yok yani.

Yine çantanı eline alacaksın, kitaplarını koltuğuna alacaksın.

Gidip sıralarda oturacaksın, muallimlerini dinleyeceksin.

Aynı müfredat programı tatbik edilecek ama fakat duygunuz, düşünceniz yani hislerinizin ameli meseleye ayrı bir derinlik kazandıracak.

Farklı bir şey, niyetledik.

Ben okumam lazım.

Hatta çok iyi okumam lazım.

Batılarda gidip kariyer yapmam lazım, master yapmam lazım, doktora yapmam lazım.

Çünkü insanımızın mahkus kaderini değiştirmenin itibariyle ilme, ilim adamına araştırmaya ve teknolojideki başarıya bağlıdır.

Geleceğin kaderine ilim ve ilim adamları hakim olacaktır.

Şimdi bu mülazayla kendinizi mektebe saldığınız zaman niyetlerinizin enginliğine, derinliğine ve zenginliğine göre bir şey olursunuz.

O zaman siz bir düz okuma insanı değil, derinlikleri olan bir okuma insanı haline gelirsiniz.

Sıradan insan değilsiniz.

Düşüncü ufkunuzun derinliğini ruhunda yaşayan hatta onun sancısını taşıyan insanlar haline gelirsiniz.

Şimdi insan hayatını bu duygu ve bu düşüncelerle dizayn ederse zannediyorum, şimdiki zamanda ve bundan sonraki dönemde bu işlere ne kadar sevap telettüf ederse,

o hiç inksama uğramadan, hiç bölünmeden hepinizin defteri hasenatlığında hasenathanesine yazılacaktır.

Yani siz her bir yerleriniz adeta bir yönüyle birer veli muamelesi göreceksiniz.

Ve ilminizde de iştiraki amale girdiğinizden dolayı ilminizin, iştirakinin enginliğini de, ortaklığını da yaşayacaksınız.

Yani bu ortak payda olacak o sizin için.

Ve diğer taraftan Cenab-ı Hak gelecek nesillere fütuhat adına ne kadar şey verirse,

o fütuhatı da atalarımızın yaptığı gibi at üstünde, sadak sırtta, kılıç belde, öyle maddi fetihler şeklinde düşünmeyin.

Çağımızda bu mücadele medenilere karşı galebe ikna iledir, esasına göre ikna ile olacaktır.

İmanın ve Kur'an'ın elmas düsturları kullanılarak, bu sırlı anahtarlarla kalpler açılarak kalplere girilecektir.

Kimsenin endişesi olmasın, çünkü cihan sulhu ve salahı yine sizin muazenede yerinizi almanıza bağlıdır.

İşte bir taraftan böyle kısır cehler, kısır gayretler, bir taraftan da doğurgan diyelim.

Bunu çok defa fasit daire, şimdilerde kısır döngü dedikleri şeyin karşılığında, bir de salih daire,

uydurma bir şey ama fakat dil bakımından mahsur yok, salih daire.

Buna da isterseniz onun kısır döngü olmasına karşılık doğurgan döngü diyebilirsiniz.

Döngü tabiri de biraz onu kısırlaştırıyor ama fakat doğurgan daire demek daha iyi olur.

Siz her hareket ve her hamlenizde böyle enginliklere ulaşacaksınız fakat niyetleriniz hep amellerinizin önünde olacak

ve Allah size niyetlerinize göre mükafat verecektir.

İnnemel amalu bin niyat, Buhari'nin ilk hadisi.

Ve innemali kullim rihim mânevâ.

Ameller niyetlere göredir.

Her insana ne niyet etmişse Allah tarafından o takdir edilmiştir, verilecektir.

Ve orada buyuruyor ki kim Allah'a ve Resulullah'a, Allah ve Resulullah yolunda hicrete niyet ederse

o Allah ve Resulullah için hicret etmiştir.

Ama bazılarda vardı ki orada dam, tarla filan onun için hicret eder.

Nitekim o dönemde bir tanesi gönlünü kaptırdığı bir kadın için hicret etmişti.

Gidip orada Medine'de belki evlenebilirim diye düşünmüştü.

Onun adına da muhaciri filan ediyorlardı.

Yani çokları Allah için hicret etmiş, muhacirullah oluyor o.

Şimdi bir yerde Allah için hicret etme var.

Muhaciri Resul, peygamber için hicret etmiş.

Din muhaciri, isterseniz muhaciri din diyebilirsiniz, din muhaciri.

Öbür tarafta da o zavallının adı muhaciri filanı oldu.

Allah hicret edenleri dinlerinden dolayı alkışladı, göklere çıkardı, tebcil etti.

Çünkü niyetleri temizdi.

O niyetin kuvve-i imbatiyesi güçlü toprak gibi tıpkı zemininde ne ekerlerse bitiyordu, boyatıyordu.

Fakat öbürleri sadece zamanın o dar kalıpları içinde ne oluyorsa onunla kalıyorlardı.

Toparlayacak olursak bakın siz nasıl olsa sıkıntıyı çekeceksiniz.

Ve belli bir devreye kadar da çektiniz yani.

Liseyi açtınız şimdi, bundan sonra üniversite okuyacaksınız.

Amellerinize mütekabil aynalar içinde eşyanın genişlemesi gibi

hayallerini aşacak genişlik kazandırmayı düşünüyorsanız şayet

bunu niyetlerinizle, niyet aynalarıyla yapabilirsiniz.

Aynalar karşısında gölgedir o aynaları akseden şeyler ama

fakat niyette bu gerçektir, Allah niyetlerinize göre size muamele yapacaktır.

Daha şimdiden siz niyetlerinizde fatih olabilirsiniz.

Yani defterlerinizin başına Allah bu bizim fatih diye yazabilir.

Fatihe yazabilir.

Yani bu fethi gerçekleştiren bayan olursa ona da fatiha denir.

Niyetlerinizde, niyetlerinizde muhacir yazılabilirsiniz.

Çünkü niyet etmişsinizdir.

Size ayrı bir kapı açarak, az daha bir kapı aralayarak

daha değişik zaviyeden bir husus arz edeceğim.

Bir hayır yolunda zatında hayır olmayan şeyler bile tamamen hayır hale gelirler.

Biraz utanarak ifade edeceğim ama zannediyorum beni bağışlarsınız.

Bağışlamanıza sığınarak da biraz hicabımı aşarım ben.

Mesela namaza yürüyeceksiniz değil mi?

Ondan evvel abdest alıyorsunuz.

Ve buradakilerin hepsi alıyordur abdest.

Abdestten evvel de bir itirahat mevzuu var.

Onu o tabirle ifade edeceğim ben.

Tabipler de o tabiri kullanırlar.

Yani o metabolizma artıklarını dışarıya atma meselesi.

İtirahat.

Namaza niyet ederken ben gidip öyle bir boşalayayım.

Hani işte hicab duydum da buydu yani, utandım buydu.

Bir gidip boşalayayım da.

Çünkü esas namazın ruhu da huzurdur, huşurdur.

İçte saygıdır yani.

İnsanın saygıyla içinin kurulmasıdır.

Allah Kur'an'da

Namazı iki büklüm olup kıvrım kıvrım kıvranarak eda edenler kurtulmuşlardır buyuruyor.

Yani namaz o bile dış erkan eda edilirken yine niyet derinliğiyle, duygularla ifade edilen bir şeydir.

Yerine getirilen bir şeydir.

Siz böyle bir namaza yürürken diyorsunuz ki evvela ben beni rahatsız eden şeyleri atayım.

Bundan sonra da ilk konsantrasyon abdestle ben onu da alayım.

Bir taraftan boşalma, bir taraftan dolma, bir taraftan dengelenme her ne ise

ve namazda gerçekten Allah'a yönelişi, vicdanımla yönelişi yakalayayım dersiniz.

Daha ayağınızı bağışlayın, abdest bozacağınız yere atmaya başladığınız andan itibaren siz sevap düzenine girmiş olursunuz,

vetiresine girmiş olursunuz.

Bir sevap yolunda yürüyorsunuz.

Oysa ki yapacağınız şey gayet tabi bir şeydir yani.

Yemişsiniz, azmetmişsiniz, dolaşım tamamlanmış.

Atacağınız bazı şeyler vardır, tabi bir şey.

Ama niyetiniz bu tabi şeyi bile ibadet haline getirir.

Çünkü siz ibadet yolundasınız.

Hayır yolunda yapılan, zatında hayır olmayan şeyler bile birdenbire hayra inkılap eder, hepsi hayra haline gelir.

Sözcüğüyle ifade etmeye çalıştım bunu.

İçeriye ''Euzübillahimine'l-kufri velkabais'' der girersiniz, bakın helaya giriyorsunuz.

Adını söylerken bile zannediyorum bazılarımız aldığımız terbiye itibariyle sıkılırız biraz, yüzümüzü boruştururuz.

Bunu ifade ederken icap duyarız ama işte bütün pisliklerden Allah'a sığınarak buraya giriyorum dersiniz.

Orada durduğunuz dakikalar bile sizin hesabınıza, defterinize hasenat olarak yazılır.

Dışarıya çıkar gerilirsiniz, ciddi bir metafizik gerilimle ufranek.

Ufranek dersiniz, Allah'ım bizi affet açıldık saçıldık, gerçi kasti değildi bunlar.

Ama sen ayan beyan her şeyi bilirsin.

Ben bu açılmadan dolayı bu kadarlık bile senin mağfiretine sığınıyorum, dehalet ediyorum.

Bir sevap daha alıyorsunuz.

İstibra yapıyorsunuz. İstibra abdestten sonra varsa şayet bakiyenin dahi dışarıya atılması, abdest aldıktan sonra abdestin bozulmaması için

rayet edilmesi gerekli olan abdestle alakalı bir esastır.

Dolaşıyorsunuz orada, işte o dolaşma bile yine sizin hesabınıza namaz kılıyor gibi ibadet sayılır.

Oturur ezanı dinlersiniz ibadet sayılır.

Yani gerçek namaz namazın farzıdır.

O ana kadar olan şeyler konsantrasyon adına bir kısım hazırlıklardır.

Sizi bütün benliğinizle Allah'a yönelmeye hazırlayan şeylerdir.

Ama bu yolda yarım saat kadar bir zaman geçer fakat bunların hepsi ibadettir.

Hazredebildim mi?

Bir kapı daha aralayayım ben.

Yani hayır yolunda her şey hayırdır.

Bazen yatarken bile öyle olur.

Mesela diyelim yastığı namazını kıldınız, yattınız.

Niyet meselesi mütenahi namütenahi hale getiriyor.

Ben hele şimdi yatıp bir istirahat edeyim de sabah namazını şöyle ciddi bir gerilim içinde, huzur içinde eda edeyim.

Hazreti Sahibi Şeriat'a göre o gece sizin soluklarınız tesbih sayılıyor.

Ha nefes almışsınız ne yapıyorsunuz nefes alırken?

Zararlı şeyler atıyorsunuz dışarıya, yararlı şeyler alıyorsunuz.

Gece gündüz vaka bu denge değişiyor ama

tabi bir şey yapıyorsunuz yani.

Bu tabi bir şey yapmasanız ölürsünüz.

Allah hayatınızı öyle programlamış.

Ama nefes alıp verirken sanki subhanallahü ve bi hamdü subhanallah ile alayım diyorsunuz.

Melekler bunun sevabını yazmaya güçleri yetmiyor.

Az edebiliyor muyum? Hayattaki boşluklar nasıl doluyor?

Hayatınızı yine birkaç buğutlu yaşayacaksınız.

Hem okuma sevabı, hem okumadaki niyet sevabı, enginliği,

hem de başkalarına yararlı olma sevabı, bütün bunlarla

hep böyle enginliklerde dolaşacaksınız, zirvelerde dolaşacaksınız.

Dolayısıyla hiç boş olmayacak, hayatınız dolu dolu yaşanacak.

Bunu böyle yapmak mümkündür sizin için ve bunu zannediyorum biliyordunuz da sizler.

Ama ben bir kere daha bildiğinizi size ifade etmek istedim.

Siz de bu işleri yapmaya böyle, bu işin başındayken niyet ettiğiniz andan itibaren

bütün ömrünüzü binli, bereketli, mümbit bir tarla haline getirebilirsiniz.

Yedi veren bir başak haline, hayır yetmiş veren bir başak haline getirebilirsiniz.

Allah'ın inayet ve keremiyle.

Bu mevzuda bizim duygumuz, düşüncemiz, şuurumuz, iç duygularımız,

bütün bunları Cenab-ı Hakk'a kuluğumuz adına ona tevcih edip

bir Hazreti Ebu Bekir'e isnat edilir.

Hadis kriterleri açısından, senet bakımından da tenkit edilebilir.

Fakat ben çok hoşuma gider.

Mesela bir bilsem ki şu gökleri ve yeri yaratan Rabbimin benden emri nedir?

Yani ne ister benden?

Veya Hazreti Ömer'in amcazadesi, çok önemli bir şuurdur bu.

Acaba bizi yaratan, sonra insan kılan, sonra bunca nimetlerle perverde eden

ve nimetleri nimet yapan, nimetin hikmeti birbirinden ayırt etme imkanını veren,

her nimete ayrı bir mükafatta, ayrı bir lütufta bulunan,

nimetlerin en büyüğü cennet yoluna irşad eden ve cennet nimetleri unutan,

cennet kapılarını, cemalullah kapılarını ardına kadar aralayan,

bunca lütuftan sonra Allah acaba bizden ne istiyor?

Bu önemli bir şeydir.

Bu şuurla belki yani dolayısıyla siz bir insan sandığınız

veya gerçekten insan olan başka arkadaşlarımıza bu mevzuda

acaba bizden beklenen nedir falan diye sorabilirsiniz.

Yoksa biz o makamın erleri değiliz.

Ben yine bunu vicdanın sessiz soluğu olarak kabul edeceğim.

Sanki er bir arkadaşımız, bu arkadaşımız kimse bunu yazan,

sizlerin hissiyatına tercüman olarak acaba Rabbimizin bizden isteği nedir?

Ruhu Seyyidül Enam'ın beklentileri nelerdir?

Selefimizin, seleflerin en büyüğü Hazreti Ebu Bekir'e kadar

bizden beklentileri nedir ve gelecek nesillerin bizden beklentileri nedir gibi

bir soru şeklinde alınabilir, mahsussuz sayarım.

Bizden ne bekleniyor?

Evvela biz Allah'ın bizden beklediklerinin üstünde herhangi bir beklenti, teklifinde bulunamayız.

Ne bekliyorsa Allah bizden bekliyor ve Kur'an'ında bunu salib olarak ifade buyurmuş.

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِيَعَبْدُونَ

Cin ve insi, ben başka şey için değil, ancak beni bilsin ve bana kulluk yapsınlar diye yarattım diyor.

Öyleyse Allah'ın bizden istediği evvela şahsımız adına çok sağlam, çok derin, çok buğutlu bir kulluk.

Yakin geleceği ana kadar o şuurla kulluk yapmak.

Yani ölüm lahzasına, ölüm anına kadar bir lahza tevakkuf etmeden

Allah'ın büyüklüğüne yakıştırmaya çalıştığımız ölçüde bir kulluk.

Yani o denli tekellüfte bulunmak.

Allah'ın büyüklüğüne uygun kulluk yapmak mümkün değil.

Çünkü Efendimiz'e söylettirilmiş.

Yine Efendimiz'e isnat edildiği kuşkuyla karşılanır.

مَا عَبَدْنَا كَحَقَّ عِبَادَتِكَ يَا مَعْبُودُ

Seni hakkıyla bilemedik, sana her yerde ibadet edilse bile,

sen zatında mabud olsan bile,

senden başkasına yapılan ibadetler de zatında sana racı olsa bile,

ibadetler hepsi akıp akıp sana gelse bile,

yine sana hakkıyla ibadet edemedik, ey mabud-u mutlak.

Seni hakkıyla bilemedik, ey her şeyde nümayan olan zat.

Ve seni hakkıyla şükredemedik, seni hakkıyla zikredemedik,

Efendimiz sallallahu aleyhi ve selleme söylettirilmiş gibi görülen sözdür.

Uygundur manası.

Çünkü zat-ı iluhiyette, ister zatı, isterse üzerimizde olan nimetleri,

isterse olacakları nimetlere açısından,

namütenahiliği düşünülürse,

namütenahiye karşı borcunu eda etmesi mümkün değildir.

Bu itibarla betahsis üzerinde durarak,

tekellüfte bulunma,

yani ona kulluğu, azamet ve büyüklüğüne yakışır şekle getirme,

külfeti içinde olma, ciddi içinde olma, kendimizi zorlama.

Ve saniyen, Cenab-ı Hakk'ın bir lütfu olarak,

ihsan-ı ilahi nevinden omuzumuza konan bu cevherler, bu altınlar,

bu zümrütler, bu zebercetler, bu akıklar hazinesini taşıma.

Yani Allah'ın bize ihsan ettiği, cebri, lütfi ihsan ettiği,

bu lütufların başkalarına ulaşması mevzunda da aracılık yapma.

O'nun değişik yollarla, vesilelerle aracılar araya koyup,

bizleri bu hale getirdiği gibi Enbiya-i İzam'la,

Enbiya-i İzam'ın araya girip bu mevzuda,

gözlerimizi Hakk'a açma mevzunda aracı oldukları gibi,

bizlerin de Cenab-ı Hakk'ın bu lütfunu istikamette değerlendirme,

lütfa, lütuf cinsinden şükürle mukabelede bulunma.

Madem irşatta dehlimiz yoktur,

madem Hak ve Hakk'a uyanmada bizim çok cihetimiz olmamıştır,

bunlar hepsi Allah tarafından olmuştur,

bu nimetlere, bu lütuflara o cinsinden şükürde bulunma,

hayatımızın gayeleri arasında sayılabilir

ve bizlerden beklenen şeyleri arasında sayılması mümkündür bunların.

İkinci bir şey hani ne bekliyorsunuz deyip,

muhatap zamiriyle kastettiğiniz bu mevzuda,

düşün doğrusu hani bizim dönemimize kadar,

bizim yaşımızdakilere kadar daha öncesi için diyemeyeceğim onu,

bu iş çok samimiyetle, çok ihlasla, çok vefa ile sürdürülmüştür.

Yeryer bunu çok doğru konuşmaya zorluyorum kendimi,

bunu bu hakikati bize ulaştıran insanlara karşı bir vefa borcu olarak ifade etmişimdir

ve buna vesile, sebep aramışımdır.

Delillerle bu kanaatimi çok sağlam bir zemine, bir blokaja oturtmaya çalışmışımdır.

Fakat Allah'a binlerce hamd ve sena ederim,

çok büyük ölçüde, şimdi vicdanımda,

çok defa bir iddia mahiyetinde bulunan bu duygu,

benim için bir realite, bir hakikat,

aksine ihtimal vermeyeceğim bir inanç haline gelmiştir.

Bize kadar bu iş ciddi bir vefa duygusuyla,

ciddi bir teslimiyet duygusuyla,

ciddi bir tevekkül duygusuyla,

ciddi bir samimiyet duygusuyla,

sanki arızasız ve kusursuz yerine getirilmiştir.

Sanki demesem Allah'a karşı tezgahta bulunmuş olurum,

ondan da korkarım.

Bir Hüsrev Efendilerin, bir Hulusi Beylerin,

bana göre hakikate inanmışlığın delisi sayılan,

bir Hafız Alilerin,

boyunu göremediğimi söylesem yani,

desem ki başına ulaşamadım o zaten.

Bir Hasan Feyzilerin,

o devasa insan hayata gözlerini yumacağına kadar,

o gün hayatta olanlardan,

bazılarının dizlerine başını koymuş,

son dakikalarını yaşıyordu.

Etrafında hep vefa soluklanmıştır.

Sadaka soluklanmıştır, samimiyet soluklanmıştır.

Çünkü ona sahip çıkma.

Tıpkı Akabe'de görüşülen, konuşulan şeylerin,

hepsi o mevzuda da baiz mevzudur.

Nasıl Hazreti Abbas veya Hüseydi İbni Hudeyir

veya Übade İbni Samit,

hangisi olursa olsun ileriye atılır,

biat ederken neye biat ettiğinizin farkında mısınız der.

Siz falanı karşınıza alıyorsunuz,

filanı karşınıza alıyorsunuz,

cihana karşı ilanı harp ediyorsunuz,

herkesle hesaplaşmaya söz veriyorsunuz,

ne dediğinizin farkında mısınız?

Bana öyle geliyor ki,

bu ikinci ilk dönemde,

o ilkler,

Allah Celle Celaluhu öyle ayarlamış,

o da benim kanaatimdir.

Bir zatı vazifeli gönderirken,

ısmarlama çevresindeki insanları da ona göre yaratır.

Sıddık Süleymanlar gibi, Hüsrev Efendiler gibi,

Reefet Beyler gibi,

Şamlı Hafız Tevfikler gibi, Hulusi Efendiler gibi,

öyle yaratır Allah.

Mehmet Feyziler gibi,

Allah'ın rıda, rıdvanı, rahmeti, gufranı,

takdisi, tebcili üzerlerine olsun.

Bütün hayatları boyunca,

vefa, sadakat ve samimiyet soluklayan bu insanlar,

bir an dur olmadan,

ve hizmette,

bir lafza kusur etmeden inşallah,

o zatın hayatının sonuna kadar bu işi getirmişlerdir.

Sahabi arasında olduğu gibi,

daha sonra iştahat farklılıkları olmuştur.

Fakat birbirinden farklı düşünen o insanların,

bazılarını görme, tanıma imkanı oldu.

Öyle derin bir ibrara şahit olmadım ben.

Gördüğüm şey şu oldu,

daha iyi hizmet böyle olur,

daha derin hizmet böyle yapılır,

bunun kavgasını veriyor.

Böyle bir iştahat şuuruyla, böyle bir iştahat anlayışıyla,

farklı mütealeler sergiliyorlardı.

Hayatta olanlar da aynı şeyi yapıyorlardır.

Aynı şey yapıldı.

Allah bize bir terbiye öğretiyor Kur'an'ında.

Sahabeden sonra gelenler şöyle dediler.

Allah'ım bizi yarlığa muhafiret buyur.

Dinde sevkat eden, bir manada yarışı kazanan,

ipi göğüsleyenler,

bir manada da bizim önümüzde turnikeye girenler,

bir manada da bu işe ilk defa sahip çıkanlar,

bir manada da senin nezdinde önde olanlar.

Hangi şekliyle ele alırsanız alınız.

İmanda bize sevkat edenleri de muhafiret eyle.

Ne zaman nefsimizi dilersek,

ne zaman nefsimize cennette bir yer ararsak,

ne zaman nefsimiz hesabına,

Hazreti Muhammed'e kurbiyet araştırırsak,

sallallahu aleyhi ve sellem,

hemen yanımızda onları düşünme, onları mülahhaz etme.

Bu öndekiler de Allah'ım.

Bize böyle faziletli olma öğretiliyor Kur'an'da.

Eskiler güzel tercüme yaparlardı.

İçimize gıllukış koyma.

Kinler, nefretler, hasetler yol verme ki içimize girsin.

Duygu bulanıklığını onlara karşı bizi maruz bırakma demek.

Sen çok şefkatlisin, çok rahimsin.

Benim böyle davranmam evvela,

bu bir reufiyet ve rahimiyetin ifadesidir.

Böyle davranmam lazım.

Çünkü senin ahlakın bu Allah'ım.

Ve bize de deniyor ki,

Allah ahlakıyla ahlaklanır.

Ben başka türlü olamam.

Çünkü sen reuf, rahimsin.

Ben nasıl reuf ve rahim olamam?

Peygamberin reuf ve rahimken ben nasıl reuf ve rahim olamam?

Bir diğer taraftan da şöyle denir.

Sen reuf ve rahimsin.

Bizi affettiğin gibi onları da yaparsın.

Veya böyle reuf ve rahim davrandığımızdan dolayı,

niye böyle oldu bu?

Ey Allah'ım senin sıfatın, senin ahlakın.

Haydi siz de o sıfattan veya o isimlerden aynı ölçüde istifade ettiniz.

İşte böyle bir mazhariyeti,

araştırma mülahazasıyla

Allah'ım bizden evvelki kardeşlerimizi affet.

Mülahazamız bu.

Mağfiret buyur.

Mülahazamız bu.

Ve burada,

diğer taraftan, ters taraftan ifade buyurulmuş bir şeyi arz edeyim.

Lazımı manasıyla.

Söz Sultanı Hazreti Muhammed Mustafa buyurur ki sallallahu aleyhi ve sellem,

bu ümmetin arkadan gelenleri, önden gelenlerini, gelip geçmişlerini tenkit ederse,

onlar aleyhinde konuşursa bu iş bitmiştir.

Evet bu,

bizden evvelkileri ifade ettiği gibi,

daha evvelkileri, daha evvelkileri, daha evvelkileri

ve günümüzde yaygın, AIDS gibi bir maraz haline gelen

tebe-i tabiin, tabiin, sahabe, Allah Resulü'ne en yakın insanları da

kritiğe tabi tutma hastalığı çok yaygın.

Ve günümüzde bu ayet, ayrıca, ayrı bir mana, çok önemli bir mana ifade ediyor.

Allah, o hastalığa bizi maruz bırakmasın.

Ve burada yine istidrari bir hususa arz edeyim.

Hazreti Bediüzzaman halkasında bulunma mazhariyetlerinden bir tanesi de budur.

Bu mevzuda da yine muazeneli olma.

Sahabe-i kiramı yeniden onlara ait büyüklüğüyle,

onu da tanıma fırsatını ertik.

Yoksa her şeyi tenkit eden,

vahiy-i semaviye bile tenkitte açık olan

duyguların böyle saptırıldığı, çarpıtıldığı,

düşüncelerin çarpıtıldığı bir dönemde ve bu çarpık düşüncelerin

ruhları sardığı bir dönemde,

zannediyorum bu sari illet bize de geçerdi, hafizen Allah.

Ulu orta konuşurduk.

Oysa ki hanginizin sinesini yarsalar,

onun yine sahabeyle alakalı bir bahsin başına yerleştirdiği,

çok güzel bir madalya gibi koyduğu,

Ya Resulallah, çıbaşet, çünse ki asabi kev,

dahil-i cennet şevem, der zümre-i asabi tu,

o revet der cennet,

men der cehennem ki revast,

ose ki asabi kev, mense ki asabi tu.

Manasını söylememe lüzum var mı?

Nasıl olur Ya Resulallah diyor.

Asabi kev'in köpeği, asabi kev'le beraber

cennete gireceğine dair rivayetler var ve cennete girecek.

O asabi kev'in köpeğidir.

Ben de cehenneme gireceğim.

O asabi kev'in köpeği,

ben senin Habibi Edeb'inin asabının köpeğiyim.

Asabi kev'in köpeği cennete girsin, ben cehenneme gireyim.

Reva mı bu Allah'ım diyor.

Bu duygu ve bu düşünceyi,

Molla Cami Kudüs'e Sırrı Hazretlerinin

ifade ettiği hissilik, heyecan,

ayrı bir merbutiyet ölçüsü içinde değil,

fakat onunla beraber

mantık, muhakeme, akıl

ve gerçekten nefsimizi de ikna etme ölçüleri içinde

yeniden Ruhu Seyyidül En'am'ın çağımızda

Vekili Hassı tarafından öğrenmeseydik

zannediyorum ne onlara içimizden gele gele dua eder,

ne onlar hakkında bu derin saygımızı koruyabilir

ne de bu temennilerimizi

başımızla beraber

onların geçeceği yollara kaldırım taşı gibi sergileyebilirdik.

Bu duyguyu

her evvelki için yani her sabikun için

koruma mecburiyetindeyiz.

Allah sanki diyor ki kadirşinas olun

o ansar ve muhacirinden sevkat eden

sizden evvel Allah'a ulaşan

sizden evvel Allah nezdinde bir yeri olan

insanlar, onlar çok önemlidirler.

Rabbim gönlümüzün istikametini korusun

ve bizi bu duygularla, bu düşüncelerle meşgul kılsın.

Bunu derken çok önemlidir, gelecek nesiller de önemlidir.

Şimdiye kadar aklımdan geçmedi belki

başka mülazalarla ifade etmişimdir de

ama bu istikamet hiç aklımdan geçmedi.

Bunu kendi küçük samimiliğim içinde

o samimiyetime dayandırarak söyledim.

Fakat burada

mülaze etmediğimiz dediğim bir hususta

arz etmek istiyorum arkadaşlarıma.

Siz sizden evvelkilerine

hürmet ve saygıyla meşgul olursanız

aynı saygıyı, aynı hürmeti

aynı kabullenmeyi

aynı ölçüde bağırların açılmasını

sizde sizden sonrakilerde bulursunuz.

Ne ekersen onu biçersen

atasözüdür.

Fakat hadis gibi atasözüdür.

Fakat ben gerçekten saygıdeğer o insanlara

ilk ilklere, ikinci ilklere

saygıdeğer o insanlara

saygı duyarken

sinelerin saygıyla onlara temayülünü

temine çalışırken

bu mülaza düşünmedim.

Aklımdan geçirmedim.

Bundan sonra bizim arkadaşlarımız

aynı saffet, aynı samimiyet içinde

aşkları, şevkleri kırılmadan

olduğu gibi

bu işi kendilerinden sonraki nesillere

devretmeliler.

Ve devrettikleri nesillerden de

sizin sizden evvelkilerine duyduğunuz

şu temiz duyguları

şu saf duyguları duymalılar.

Yani sizden öyle almalılar ki bunu

sizden hiçbirisine

inşallah lanet okumazlar.

Bir yerde Üstad diyor

tuh o nesillerin yüzüne dindiği zaman

tükürükler yüzümüze gelmesin

diye yazılmıştır veya silmek için

yazılmıştır.

Tuh denmesin

denmişse silinsin.

Öyle davranmalı

bu mukaddes emaneti öyle tevdi etmeli

onları öyle intikal ettirmeli.

Zaman öyle güzel

değerlendirilmeli ki

ne yapalım biz

onun ötesinde daha yapacak bir şey

yoktu yani. Beşer gücünü

zorladık biraz

demeliyiz

vicdanen rahat olmalıyız.