Her işin bir mevsimi vardır | İşlerin zamanlanması ve sıraya koyma - Enerjiyi rantabl kullanma

İŞLER MEVSİM MEVSİM YAPILIR VE HER İŞİN KENDİNE GÖRE BİR MEVSİMİ VARDIR.

Kur'an-ı Kerim bir müminin yapacağı işleri anlatmıştır.

Fakat zannediyorum orada evvela şunu yapacaksınız, sonra şunu yapacaksınız, sonra şunu yapacaksınız şekilde tertip isteyen hususlarda bir tertip söz konusu değildir.

Sünnet, müminin sorumluluklarını anlatmıştır, sıralamıştır.

Ne hadis kitapları, ne siyer kitapları, ne mazi kitapları, bu işlerin hangisinin öne alınacağı, hangisinin geriye bırakılacağı, hangisinin ne zaman yapılacağı, bu mevzuda zamanlamanın nasıl olacağı hususunda bir şey söylemezler.

Vaka zamanlanan bazı şeyler vardır. Günde beş vakit namazı vaktinde kılarsınız.

İmkanlarınız olursa ömrünüzde bir kere hacca gidersiniz. Haccın bir mevsimi vardır.

Bunu demek istemiyorum.

Hizmeti imaniye ve Kur'aniye adına yapılacak bazı şeyler vardır ki,

Kur'an'ın elmas düsturlarıyla, prensipleriyle anlatmadan alın da bunu,

dünyanın karşısına çıkıp dünya ile hesaplaşacağınız çağa gelinceye kadar,

bu arada o kadar işler vardır ki bunları sıraya koyma, terkip etme,

işte bu üstün limaların, terasetlerin, kıyasetlerin, hatta mücedditlerin yaptığı yapacağı şeylerdir.

Yoksa daha işin başında bir Mekke dönemi yaşanırken ortaya çıkarsınız ve bir iş yapıyorum diye daha işin başında işi falsoya götürürsünüz.

Akın bırakırsınız. Her şeyi kırar bitersiniz.

Bu zaviyeden diyorum, dün değişik bir vesileyle her işin bir mevsimi vardır.

Ve şu anda mevsim, mevsim-i bahardır.

Tohum atma mevsimidir. Bu da hatırlatılabilir.

Ne kadar tohumunuz varsa atmalısınız denebilir.

Fakat şimdi maksadım o değil.

Şimdi maksadım, bir potansiyel güç var.

Allah'ın inayetiyle imkanlar var.

Mevsim de tap iş yapmaya müsait bir mevsimdir.

Bu mevsimde nelerin öne alınacağı, nelerin geriye bırakılacağı çok iyi hesap edilmeli.

Meşverek edilmeden, konuşulmadan, görüşülmeden, ta öteden beri size bu mevzuda ışık tutan zatın,

o nurefşan düsturlarını kendinize rehber yapmadan,

ve günümüzde bu işte şöyle böyle, akveren insanların mütalalarını, mülazalarını almadan,

şu işi de yapsak olur demek, bizim esas yapmamız gerekli olan işi bazen baltalamayı netice verir.

Bakın arzı neymiş.

Bu her mevsimde, her dönemde yaşanmıştır.

Ölümümüz döneminde de sallallahu aleyhi ve sellem, herkes bir Ebu Bekir, bir ölçüde Hazreti Ömer,

bir ölçüde Osman ve Hazreti Ali değildir.

Bir ölçüde kaydını koydum iki zata, bir ölçüde değildir.

Az insan vardır ki onlar bir ölçü tamdır veya ölçü sahibiyle çok iyi bütünleşmiş, çok iyi motive olmuşlardır.

Bu itibarla da bir tek adım yanlış atmazlar.

Adeta bir motora bağlanmış gibi, onun hızına bağlanmış gibi, onun temposuna bağlanmış gibi,

gerekli olan hızı sergilerler, gerekli olan tempoyu ortaya koyarlar.

Ne fazla ne de az.

Ebu Bekir'i başta görürüz, Allah'ın binlerce rıza ve rıdvanı üzerine olsun.

Hazreti Ali müstesnadır.

Bir ölçüde dedim, İslam'ın fecrini yaşadığı bir dönemde bu hassasiyet Hazreti Ebu Bekir ölçüsünde,

Hazreti Ömer'de bulunmaz.

Onda bulunanın binde biri bizde, bizim kuşluğumuzda ve öğlen vaktimizde de bulunmaz.

Fecrini yaşadığı bir dönemde Ebu Bekir diye bir anlayış, Ebu Bekir diye bir yaklaşış onda bulunmayabilir.

Allah Resulü ona herkes gelir, her fıtrat, her tabiat ona koşar.

Ve günün birinde o karşısında Ebu Zer gibi kılı kık yaran bir insanı da bulur.

Çok hassas, çok tikiz, o dönemde bile haksızlığın binde birinin yaşanmasına bile tahammülü olmayan bir insan.

Mekke'de üç gün kalır ve üç gün bu insan kendi başına gaili açar.

Yaptığı şeyler doğrudur.

Fakat henüz onun temsil ettiği doğruların temsil edilmesi vakti değildir.

Yapacağını şeyler güzel olabilir, semada takdir toplayabilir, Allah indinde hora geçebilir.

Fakat mevsimi değilse, kışta karın bağrına tohum saçma gibi git toprağın altında çürü demektir bu.

İnsan enerjisini kullanırken de yerinde rantal kullanmalıdır.

Ondan on kat semere almayı hesap etmeli, öyle kullanmalıdır.

Ebu Zer bir enerji kaynağıdır.

Büyük işler yapacaktır.

Belli bir dönemde çizgiden çıkan, inhraf eden insanları istikamete getirecek bir denge unsuru olacaktır.

Fakat o Mekke döneminin, çile döneminin, şiddet döneminin ve kafirlerin gayz döneminin insanı değildir.

O Medine döneminin, site-i İslam devletinin çocuğudur.

O Müslümanlık hakimiyetinin çocuğudur.

Onun için üç defa üst üste, Kabe'nin bir kenarında yere yıkılıp ayaklar altında çiğnendiğini gören Allah Resulü onu çeker yanına ve şöyle der.

Senin hali hazırdaki durumun şu anda bizim içimizde yaşamına müsait değil.

Sen rifara git, bir gün Medine'de veya başka yerde bizim zuhurumuzu duyduğun an döner gelirsin bize der.

Demek ki Ebu Zer'in bir tabiatı var, bir fıtratı var.

Bu fıtrat aşılamıyor.

Bu fıtrat belli şeyleri yapmaya programlanmış.

Demin gelirken de onu arz ettim.

Allah çok küçük ünitede bile size bir iş gördürecekse sizi ona göre programlamıştır.

O kadar sizi duyarlatılmıştır ki, bilmem, biçlerin, fıratın üstünde bir keçinin ayağı taşın arasına girerse şayet,

alem gibi değilsinizdir.

Sizin birkaç gece uykunuz kaçar.

Bu mesuliyet duygusuyla değildir, adalet anlayışıyla değildir, Allah'a hesap verme meselesiyle değildir.

Tabiatınızın bu işe göre programlanmasıyla alakalıdır.

Sizi Allah bir iş gördürecekse, sizi bu kadar duyarlı manorya gibi dokunduğunuz zaman pörsüyecek şekilde yaratmıştır.

Ebu Zer belli bir misyonun programlanmış insanıdır, programlanmış çocuğudur.

O Mekke devrinin çocuğu değildir.

Medine'de sağda solda mesih enfaz soluklarıyla dolaşacak ve insanları mesihleştirecektir adet.

Şefkatin, riefetin, hakkaniyetin, ahirete mütevecciz yaşamanın, hayatını bütünüyle cennetin cuma yamaçlarında geçirmenin zevkini, neşresini tandıracaktır herkese.

Mevsim mevzuu.

Mevsim çok iyi kullanmalı, çok iyi tanınmalıdır.

Bir hususa getireceğim meseleyi de, bir ölçüde dedim.

Benim hayatımda hani falan adildir, filan adildir falan derler de, isterseniz bugünün ilhamı olarak ben ona Süleyman Sani diyeyim.

Yani Hazreti Davud'un oğlu, Muhyiddin İbn Arabi'ye göre husus-ül hikemde hilafetin temsilcisi,

Hazreti Süleyman Aleyhisselam inse ve cinne sözünü geçiren,

yeryüzünde adaletin ve istikametin kimsali olan,

vefatıyla yeryüzünde genel dengenin bozulmasını vefatetevli eden önemli bir sima.

Ben ona, onun kahmetine göre saygı duyduğumu söylersem, onu seviyeme indirmiş olurum.

Fakat şu andaki ruh haletimle beni bağışlayın.

Ama tabiatım ve ona muntaviy olmuş fıtratım itibariyle, onu ne zaman ansam hislerim, bütün hislerimle coşarım.

Ömer benim nazarımda o kadar büyüktür.

Fakat ona ben nispetler perspektifinde belli bir ölçüde tabirini kullandım.

Çünkü İslam'ın tecrini yaşadığı bir dönemde henüz Ebu Bekir'leşmemiştir o.

Nitekim o aynı zamanda, bağışlayın, Kudeyye'de de henüz Ebu Bekir'leşmemiştir.

Onun için Allah Resulü'yle belli bir ölçüde tadil çizgisine çekilir.

Hz. Ebu Bekir'le çekilme lüzumu hissedilir.

Ve neden sonra o fecrin temsilinin alacak karanlığında yaşadığını idrak eder ve kendini konuşturalım der ki,

dünya kadar sadaka verdim, dünya kadar namaz kıldım, dünya kadar oruç tuttum, Allah beni affetsin der.

Böyle bir fecrin alacak karanlığını yaşama.

İslamiyetini ilan ettiği andan itibaren, ta'abenin duvarının dibinde dikilir ve avazı çıktığı kadar Allah'ı haykırır.

Ve başına üşüşürler, onu da Ebu Zer gibi orada yıkarlar yere.

Onun içindir ki bakın, Allah Resulü Medine-i Münevvere'ye hicret etmeden evvel hicret eden zayıflar arasında Hz. Ömer de hicret eder.

Çünkü artık bazı kimseler Mekke'de bütün istikametlerinin ikizallerine rağmen o Mekke'deki umumi havaya tabiatları, fitratları müteahhittir.

Belli bir ölçüde demiş olmama, meseleyi nispetler perspektifinde ele almama rağmen, o büyük ruhtar ikizarda bulunuyorum, beni affetsin.

Ve sizin o mevzudaki müstakim anlayışınıza ters gelen, benim vıykı elfazdan dolayı, tam maksadımı ifade edemediğimden dolayı,

dimalarınızı tahrişe matuh bir şeyler söylemişsem siz de ondan dolayı affedin.

Ama her şeyin bir mevsimi vardır diyorum. Ne zaman yapılacak çok iyi kestirilmeli.

Siz mevsimlere göre iş yapacaksınız ve Allah'ın lütfettiği, O'nun istihdamıyla her mevsimin gerektirdiği şeyi yerli yerince yerine getirmeye çalışacaksınız.

Böylece yanlış yapmadan kurtulacaksınız. Teşebbüs ettiğiniz işlerde falsımız olmayacak, yanlışlığınız olmayacak, her şeyi yerli yerince yapacaksınız.

Bu bidayette, İslam'ın bidayeti de böyle olmuştur. Medine'ye gelindikten sonra birdenbire değişmiştir.

Hatta denebilir ki Mekke'deki ayetlere göre Medine'deki ayetler bile değişmiştir.

Oradaki cezale fesahat, oradaki gürül gürül o İlahi kelam, beyinlerde şimşekler gibi çakan, yıldırımlar gibi gürleyen o İlahi beyap, bir yerde kanun vaz eden bir kitap haline gelmiştir.

Munis, yumuşak, insanların vicdanını eline alan, yumuşatan bir kitap haline gelmiştir.

İfade, üslup bile değişmiştir. Bir yerde ferdi Müslümanlık vardır, ferdi anlatma vardır, öbür tarafta bir site vardır.

Karşınıza kuvvetle çıkanlara karşı karşılık verme vardır, caydırma vardır, hesaplaşma vardır.

Sağda solda başkalarının kuvvet maneviyesini kırma vardır ki, Ufuz'un bir nübüvvet serisi içinde Allah Resulü'nün Medine'ye teşrif ettikten sonra on yedi defa düşmanlarının kuvvet maneviyelerini saçmak,

irade açısından onları felç etmek, Bedir'e giden yolu açmak için düşmanlarına karşı çıkmış ve hesaplaşmıştır onlarla.

Bunlar mevsimli kişilerdir.

Eğer Bedir'den evvel o on yedi tane seferin, seriyenin herhangi birini icra buyurdukları mevsimde Bedir'i gevşekleştirselerdi, muhalfars.

Bedir'de elde edilen şey elde edilmezdi. Çünkü Bedir'e gidilen yolda yapılması gerekli olan şeyler vardı.

Teker teker onlar, o mevsimli kişiler mevsimlerinde icra edilmeleri lazımdı.

Her işte hikmeti vardır, abes fiil işlemez Allah. Hikmetin sultanı Hz. Muhammed'e abes fiil işletmez Allah Celle Celaluhu.

Ve sizin döneminizde hep aynı şey olmuştur.

Bağlı bulunduğunuz esaslar, Kur'an'dan sünnete uzanan çizgide, ondan müştehidlerin Kur'an ve sünnete dayalı saf yani istaatlarına uzanan çizgide,

ondan çağınızda sizi ışıklar tutan o ser rehberin rehberlik adını ortaya koyduğu düsturlara kadar uzanan çizgide,

asla sadakatle beraber eğer inkılapçı olamazsanız, gelişen hadiseler karşısında,

gelişen hadiselere Allah'ın lütfettiği insanlara motive olmada zorluk çekersiniz.

Çok geride kalırsınız. Bir kenara çekilir, insanları derinize davet edersiniz.

Gel burada üç beş kişi okuyalım dersiniz. Oysa ki artık şartlar, meseleleri antilerde ele alma şeklindedir.

Oysa ki şartlar ve şartların müşir okulları size üniversiteleri göstermekte, okulları göstermektedir.

Ve şartlar okullar verasında size daha yüksek akademiler göstermekte, araştırma merkezleri göstermektedir.

Hünunu müspete adına, ülümü âliye-i İslamiye adına.

İster o sahada, ister bu sahada halledeceğimiz dünya kadar mesele var.

Çağar muhakemat adına tembihde bulunan ve satih kafaları düşünmeye davet ediyorum diyen bir insan,

bana göre diyor ki İslam milleti sekiz asırdan beri geridir diyor.

Sekiz asırdan beri bizde her şey durmuştur. Sekiz asırdan beri iştahat kapısı kapanmıştır.

Sekiz asırdan beri bu ülkede, bu ülkenin meselelerini kucaklayacak ilim adamı yetişmemiştir.

Biz nispetler perspektifinde bazılarına haklı oldukları, hak ettikleri büyüklükleri vererek onları başımıza taç yapıyoruz.

Bizim başımıza taç olmaları gerçek büyüklüğün ifadesi değildir.

Gerçek büyüklüğün ifadesi, Müslümanlık adına birinci, ikinci, üçüncü asrı bilhassa dördüncü, beşinci asrı saniyen ve bil aras.

Yaşatmak suretiyle ancak tahakkuk edebilir.

Hicri, beşinci asırda bir düğümlenme olmuştur.

Adeta nizamiyenin açılmasıyla her şey bitmiştir.

Ve en son alem-i İslam'a vereceği şeyi nizamiye vermiştir.

Ve bir İmam-ı Gazali görürüz, arkada bir Fahreddin Razi görürüz.

Çağını ihrak içinde fakat gelecek çağlar adına,

Bunların da çok fazla bir şey söyleyip söylemediği hususu yine görüşülebilir, konuşulabilir ayrı mesele.

O beni aşar, benim emsalimi aşar, bugünü aşar bir mevzudur.

Onlara kriziye tabi tutmadan Allah'a sığınırım.

Fakat büyük bir zatın size muhakemat adına,

Bu adı koyarak meşhettiği bir kitapta veya kıpkızıl bir icaz dediği bir şeyde,

Yani vecazetinden dolayı akılları durduran mantığa yeni bir vücut kazandırmak istedi.

Yani bizim hala medreselerde Aristoles mantığını, İsa, Hoci deyip hicelediğimiz dönemde,

Tatbiki mantık adına ortaya bir fikir atan ve sati düşüncelere düşünme yolunu gösterdin diyen,

Çağın insanının büyük mütefekkirin düşüncesi.