Makamı hayret, Her düşüşde yine Allah sığınma, Ebedi cennet - Halimizden endişe etme!

Halimizden Endişe Ediyorsak, Benim de Yer Yer Halimden Endişe Ettiğim Oldu.

Hala da bu kadar seyahatim, bu kadar hatalarım olduğu halde,

sizler ve sizin önünüzdeki arkadaşlar gibi tertemiz, nezid, rahşan çehrelerle arkadaşlığa mazhar etmesi karşısında diyorum acaba istidraç mı yapıyor?

Yani bana bunlar olmaz ama niye veriyor bunları bana? Hayret ediyorum ama Allah'ın her şeyi insanı hayrete sevk edecek mahiyettedir.

Zatı insanı hayrete sevk eder ki tasavvufta buna makamı hayret derler.

Zatı, üluhiyeti mülahazaya dalar insan hep şaşkınlık içinde dolaşır.

Sıfatları insanı hayrete sevk eder.

Bir de dağda Yunus Emre'nin hani o güle karşı, bülbüle karşı şeyleri vardır.

Benden kem terkula benzer, günahı pek çoğa benzer, her biri bir dağa benzer, Allah'u, Allah'u var ya.

Onun gibi günaha dağlar kadar insanlar bakıyorlar da böyle bakıyor bakıyor sonra günahlarından dolayı muhakese edilmediklerini, yakalarından tutup sarsılmadıklarını görünce hayret ediyorlar.

Affediciliği de insanı hayrete sevk eden bir mevzu oluyor.

Diyor ki kulun günah işler.

Hani bu hükmü bize bıraksalar farklı hüküm veririz.

Sonra kalkar der ki şu kadar, şu kadar deyin.

Hiç olmazsa şu kadar deme mürüvvetinde bulunun.

Allah'ım ben günah işledim, düştüm bak.

Affettim der.

Kalkar üç adım yürü bir daha düşer.

Allah'ım düştüm der.

Affettim der.

Kalkar bir daha düşer.

Kalkar bir daha düşer.

Sayısını bilmiyorum.

Ama elverir ki her düştükten sonra kalksın Allah'ım ben düştüm desin.

İşte Allah'ın düşüp doğrulan ve sonuna yönelen insanlara karşı bu türlü muamelesi bile hayret vericidir.

Bu kısa ömürde ebedi cenneti ve bu ebedi cennete zayide diyakattır.

Lillâzîne ehsenul hüsnâ.

Güzellik yapana güzellikler vardır.

Güzelliklerin zirvesi de cennettir.

Bu güzelliklerden sonra bir deve ziyade tesircilerin büyük bir kısmına göre Cenab-ı Hakk'ın cemalini müşahede.

Şimdi bu muvakkat ömürde çoğunu gafletle geçirdiğimiz bezlerin içinde ağlayıp çığlık attığımız bir faslı var.

Bunu çocukluk yaptığımız bir faslı var.

Delikanlık yaptığımız bir faslı var.

Dünyaya talip olduğumuz bir faslı var.

Uykunun içinde geçirdiğimiz bir faslı var.

Geri yerine kalıyor bilmiyorum.

Bu kısacık ömür, bu kısacık ömürü birazını ibadetle geçirince bize ebedi cenneti veriyor.

Ebediyet iki kut parasındaki rakamlarla ifade edilen korkunç rakamlara bile sığmaz.

Ebediyet.

Bu ebediyetin ebediyeti ayrı bir derinlik kazandıran, ayrı bir ebediyet boğduğu kendi cemaliyle bizleri serpil az kılması, şereflendirmesi.

İşte bu da hayret vericidir.

Kendi daima bize hayrete sevk edecek muamelelerini anlatırken bir kısım sürprizler karşımıza çıkacağı sözleriyle anlatıyor.

Ebediyet.

Ben benim salih kullarıma her işi doğru, her işi düzgün, her şeyini sağlam yapan, işini sağlama bağlamış imanlı kullarıma öyle şeyler hazırladım ki ne göz görmüş, gör ve hayrete düş.

Ne kulak işitmiş, işit ve hayrete düş.

Ne de bir beşer tasavvuru ve tahayyülü onu tasavvur edebilmiş, tahayyül edebilmiş.

Tasavvur ve tahayyület yine hayrete düş.

Allah'ın her şeyi insanı hayrete sevk edecek mahiyettedir.

Allah'tan bize gelen her şey adeta hayretler kucağındadır.

Evet, şimdi büyüğümüz vefat ederken diyor, 40 kişiden sadece birisinin kurtulduğunu söylüyor.

Bu durum karşısında halimizden endişe ediyoruz.

Herkes halinden endişe etmeli.

Ben de dedim şahsen halimden endişe ediyorum.

Halden endişe etme, öyle tehlikeli bir hale maruz kalmamak karşısında evvela bir tavır belirleme demektir.

Halinden endişe etmeyenler, gafilane bir yerde vurulabilirler.

Kur'an-ı Kerim onların halini ifade ederken,

Yıkılmaya meyletmiş bir uçurumun kenarında, ayaklarının altında bir uçurum olduğunu bilmeden duran bir insanın haline benzer ki,

hiç beklemediği bir anda, birdenbire yuvarlanır cehenneme gider.

Endişe etmek çok önemlidir.

Endişe, günahlara karşı tavır almanın ilk merhalesidir.

Ve Allah'a karşı yönelmenin ilk merhalesidir.

Endişesiz kalpler, tehlikeye maruz kalplerdir.

O kalplerde her an tehlike bahis mevzudur.

Öyleyse endişe çok önemli.

Allah Resulü sallallahu aleyhi ve sellem,

hiç kimse ameliyle cennete giremez buyuruyor.

Sen de mi?

اِلَّا اَنْ يَتَغَمَّدَن۪ي اللّٰهُ بِرَحْمَةٍ مِنْهُۜ

Evet ben de giremem. Elverir ki Cenab-ı Hak beni rahmetiyle kanatlandırmış olsun.

İşte o zaman girebilirim.

Allah rahmetiyle beni kanatlandırmaz, uçurmaz, vesayeti altına almazsa ben de giremem diyor.

Siz kendi halinizi düşünün.

Herkes endişe etmeyeli halinde.

Bu önemli bir merhaledir.

Şimdi esas sorunun içinde arkadaşlarımızın maksadının tahliline temas edelim.

Rabbim doğruyu konuştursun.

Hazreti Sahipkıran bir dönemde, 50 sene evvelki durum.

Yani 40'lı, 45'li yıllarda olan bir durum.

Türkiye'nin nüfusunun aşağı yukarı 20-25 milyon, 20 belki milyon olduğu dönemlerde.

Bulunduğu bir yerde, o bir hak dostu diyor.

Bizim için mutlak zikir kemaline masruftur.

Kafa turabı altında hep saklanmaya çalışan bu insan, burada da kendini saklamıştır.

Daima bir nefer gibi görünmüş.

Efendisi gibi o suretle de kurmaylardan kurmay olmuş Allah'ından da.

Gören kendisidir, müşaheden kendisidir.

En yakın talebeleri, ta gençliğinde 20-25 yaşındayken, mezarlarda yürürken,

ehli keşfül kubur deniyor.

Toprağın altındakilerin halini keşfetme.

Alem-i Berzak'ta bir mezardan geçerken, kadın çocuğunun boncuklarını örüyormuş, diziyormuştu, o esnada ölmüş.

Ve işte şuur altı olarak bu türlü şeyler, şuurun altında öylece Allah'ın huzuruna gitmiş.

Alem-i Berzak'ta o işte meşgul oluyormuş.

Geçerken mezarın yanından gülmüş, talebelerinden biri sormuş, niye gülüyorsunuz?

Demiş, bu mezardakinin hali Berzak'ta, bu da ona güldüm demiş.

Ta çocukluk döneminde gözü toprağın altında yatan insanlara uyanmış, açılmış bir insanın,

gayet tabi orada tabutun içine konup götürülen insanları Allah'ın göstermesi gayet tabidir onun için.

Çünkü o gözlerini başka şeylere hiç dikmemiş, başka şeylere hiç açmamış.

Harama hiç bakmamış, hiç görmemiş haramı.

Öyleyse harama bakmayan göz öteye açılıyor.

Allah'ın yasak ettiği şeylere kapayınca gözünün kalbinden göz açılıyor.

İsterseniz deneyin beş on sene, açılmazsa gelin bana niye açılmadı deyin.

Bakmayın harama, hiç şeytanın zehirli okunu yemeyin nasıl açılıyor göreceksiniz onu.

Ve tabut içinde taşınan insanları görüyor orada.

Mesele bu.

Ve görüyor ki orada kırk kişiden ancak bir veya iki tanesi iman beraatını alıyor ancak kurtuluyor diyor.

İman çok önemli bir mesele ve insan imanla gitmemişse ahirete usran demektir.

Ve arkadaşımız soruyor bunu, tabi halimizden endişe ediyoruz.

Eğer kırk insandan iki tanesi ancak bir tanesi ve iki tanesi kendini kurtarıyorsa biz bu toplum içinde kırkta bir insan kendini kurtaracak insanlardan olarak elbette endişe etmeliyiz.

Akıbetimizden çok korkmalıyız.

Yine de korkmaya devam edelim.

Ama tabi bu endişeye karşı denecek şeyler vardır.

Bir, okuduğunuz kitaplar ve bu kitapları okumak suretiyle eşya ve hadiseler açılan gözleriniz sayesinde iman sizin mahiyetinizde öyle derin letaife, letaife öyle derinlemesine gidilmiş diyor ki şeytanın elinin oralara ulaşması mümkün değildir diyor.

Siz bu kitapları okuyor okuyor imanda inşallah öyle derinleşeceksiniz ki bunları okumak suretiyle değişik tefekkür ufukları teşekkül edecek o sayede imanla öyle derinleşeceksiniz ki inşallah şahısların imanına, şahsın kendi imanına inşallah demesi mahzunudur da fakat benim böyle umumi manada inşallah iman öyle derinleşecek ki şeytanın eli oralara ulaşamayacak.

Bir bu var.

Bir ikinci husus aynı duyguyu aynı düşünceyi paylaşan insanlar birbirlerine dua edince hepsinin bütün duası, yekün duası her zat için bahis mevzu olması itibariyle bir insana günde şu kadar insan dua ediyor.

Açayım biraz.

Mesela siz şu anda aynı duygu aynı düşünceyi paylaşan insanlar günde beş defa ellerini açıp Cenab-ı Hakk'a Allah'ım mümin kardeşlerimizi derken her bir arkadaşımızın defterinde hasenathanesine yapılan onca dua onun namına kaydediliyor.

Allah'ım kardeşlerimizi mağfiret et deyince işte o kadar insan her bir arkadaşımız hesabına Allah'ım şu arkadaşımız da mağfiret et manasına geçiyor onun defterinde hasenathanesine kaydediliyor.

Umum yekün açısından meseleyi ele alacak olursanız bunca ağız size dua ediyor.

Allah bir insanın duasını reddetmesi bile düşünülmez.

Bir de bir insana bunca insan dua ederse reddedileceğini düşünmek Allah hakkında suizan olur.

Bu hususta çok önemli.

Bizim hakkımızda bizim mağfiretimiz imanla cennete girmemiz talep ediliyor.

Mesela sabah akşam en az üç defa veya yedi defa Allah'umme ecirne aminen nar, Allah'umme ecirne aminen nar, sonra da Allah'umme etkilenel cennete mağlebrar diyoruz.

Diyoruz değil mi bunu? Hatırlıyorsunuz bunu.

Ecirne aminen nar demek Allah'ım bizi yani bizi şu çizgi üzerinde omuz omuza veren, İslam'ın kaderiyle alakalı düşünen, İslam meselelerini düşünen, İslam hesabına yaşayan bütün kardeşlerimizi cehennemden azat eyle, koru.

Ve sonra da üç defa diyorsunuz Allah'ım bizi cenneti ithal eyle.

Şimdi ben size vicdanlarınıza sorayım.

Siz bir yerde böyle özene bezene bir dua yapsanız.

Sonra biri gelse size dese ki arkadaş sen böyle dua ediyorsun ama beyhude sen bu halinle nerede, duanın kabul olması nerede?

Ümidinizi kıran, ümit şiken böyle bir itirazı, böyle bir taarruzu nasıl karşılarsınız?

Haydive demez misiniz siz?

Yaptığınız dua nedir ki haydive diyorsunuz? Bir şahsın duasıdır yani.

Şahsınız adına cennet de isteseniz şahsi cennet.

Cehennemden de sakınsanız şahsi cehennemden sakınmadır.

Bu nerede?

Alihimme peygamberanebi azimle Allah'ım bütün kardeşlerimizi cehennemden koru.

Allah'ım bütün kardeşlerimizi cennete koy deme.

Dava ruhuyla, dava düşüncesiyle böyle bir şeye sahip çıkıp istemek nerede?

Siz tek başınıza şahsınıza yaptığınız duanın dahi kabul olmasını beklerseniz

Cenab-ı Hak elbette umum adına yapılan duaları kabul edecektir diyebiliriz.

Ve işte bu itibarla hani şimdi herhalde kırkta bir iki değil de

belki Allah'ın inayet-i keremiyle şimdilerde kırkta bir iki inşallah o da olmasın kaybediyordur.

İnşallah o da olmasın.

Bu da iki bakın.

Bir üçüncüsü şudur.

O devir öyle zulmatlı bir devirdir ki o devirde tefsir yazanlar bile tereddütlerden kurtulamamışlardır.

En müteammil, en müdebbir, en mütemekkin kimseler bile yani söylediği sözler gelecekte kritiğe tabi tutulacak diye düşünen

ve tefsir yazan insanlar bile evlisyona mümaşatta bulunmuşlardır.

Hilkat mevzuunda tereddüte düşmüşlerdir.

Şimdi böyle bir dönemde avam halkın çok sağlam iman etmesi çok zordur.

İnsanlar ferden ferdah ve toplu halde küfrün seylapları karşısında tıpkı odunlar gibi, kütükler gibi sürüklenip gitmişlerdir.

Bu döneme ait bir müşahedeyi ondan kırk sene sonra bunca gayret, bunca himmetten sonra bunca Allah'a iman etmiş insanların mevcut olduğu bir döneme

tamim etmek ve teşvir etmek acaba bizim için de vaiz mevzu mudur demek şu anda üzerimizde olan Allah'ın nimetlerini hafife alma demektir.

O dönem ayrı bir dönemdi.

Gerçekten o dönemde bazı yerlerde böyle olmuştur ve imansız gitmenin fecaatini fezaatini Allah imansızın ve imanın ne demek olduğunu vicdanında duyan

o büyük zata göstermiştir ki vazifesini bu mevzuda hakkal yakin platformunda bazında tam ele alsın.

Yani imansızlık nedir iman nedir?

Onu daha bir ürperci içinde küfürden daha bir korkarak imana karşı daha bir iştiyak duyarak vazifesi cümlesindendir.

Çünkü her müceddidin birinci planda vazifesi vardır.

Ahir zamanda gelen bu sahibi ahir zamanın vazifesi imanı tahkim etmedir, şüpheleri izale etmektir.

Öyleyse bu mevzuda daha çelik çevak hareket etmesi için ona o tablo bütün dehşetiyle göstermiştir.

Ve denmiştir ki yangın var ey itfaiyeci ne duruyorsun?

Peygambere şahsında doğrudan doğruya davayı nübüvvetin her asırdaki varislerine hususiyle felaket ve helaket asrındaki en has varisine kalk ne duruyorsun?

Bak tabutlarda taşınanlar hepsi dinsiz oldu.

İnsanların kırkta otuz sekizi imansız gidiyor.

Ne duruyorsun?

Senin gibi alihimmet insana yatmak durmak yakışır mı?

Sen o insansın ki bir mağarada ayağını attığın zaman aşağıya düşerken ben Allah diyorum sıkıştığım an sen bunun üstünde bir şey dedin.

Çünkü Allah deme insanın nefsi adına bir sığınma sözüdür.

Ama sen Allah demedin, davam dedin inledin.

Sana yatmak yakışmaz diyordu.