FKM Sohbetleri Allahın c c İpine Sarılın!

DÜNYADA DEĞİŞİKLİKLER OLUYOR, BU DEĞİŞİKLİKLER İÇİNDE TEKEVİNLER OLUYOR, YENİ ÇOK OLUŞUM DİYORLAR.

YENİLİK DİYORLAR, ZANNEDİYORUM BEN ESKİ DÜŞÜNCELERİN, ESKİ DÜŞÜNCE TEMSİLCİLERİNIN BAYAT DÜŞÜNCELERİ YENİDEN DİZAYN EDİP MİLLETE, İNSANLARA ÖTEDEN BERI AMA HEP AYNI ŞEYLERİ SUNAN İNSANLARIN YENİLİK ADINA VAAD EDECEKLERİ DE HİÇBİŞE YOKTUR.

Kapitalizmi yeni tanımıyoruz. Onun nesebi gayri sahih ve ledi liberalizmi tanımak için fazla bir şey söylemeye lüzum yok zannediyorum. Komünizm ve sosyalizmden bahsetmeye hiç gerek yok.

Binaenaleyh ne komünizmin ne kapitalizmin ne liberalizmin ne de bir başka sistemin ne kadar yeni derlerse desinler, değişim derlerse desinler, dönüşüm derlerse desinler, onların değişimi de dönüşümü de zannediyorum bir dönüşme var bir değişme var ama gözleri bağlı dolabın etrafında bir çıklık etrafında dönenin dönüp dolaşması, değişiyorsa değişmesi gibi bir şey.

Onların yenilik adına, değişim adına, dönüşüm adına vaad edecekleri hiçbir şey yok. Çok yanlı bir furyaydı bir mülazayla zannediyorum bir fasılda mıydı bir başka bir yerde de bu mülazam çıktı artırmıştı.

Yenilik derken, değişim, dönüşüm derken, tekevvün, oluşum derken milletin kasıtı nedir? Bence bunların hepsini bir yana atın. Dünya yeniden onların tabirleriyle buna mukabele denebilir eski belaatta.

Bu türlü fiilleri isnat edilmesi caiz olmayan faillere de isnat edebiliriz.

Onlar Allah'a karşı tuzak, Allah da onlara karşı tuzak. Allah tuzaktan müberradır. Fakat mukabele gibi bir şeydir bu.

Mesela, sana bir elbise ikram edeyim de yiyin, bana bir elbise ikram edeyim de onu yiyeyim demek gibi bir şeydir. Bunlar hususiyle eski, süslü füslü bela sanatında bilinen şeylerdir.

Evet, o bakımdan diyeceğim ki, değişim, dönüşüm yani bizim için de söz konusu sevmediğim tabirler.

Bu bizim için söz konusudur. Yani illa da bir değişim olacaksa zannediyorum, upuzun bir fethet dönemi yaşadıktan sonra yeni bir değişim, dönüşüm, tekevvün ve oluşum sizler için söz konusudur.

Bunu siz gerçekleştireceksiniz. Hatta denebilir ki Kur'an bir yüz, iki yüz, üç yüz sene gurbet dönemi yaşadı.

Ve Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, hasen veya zayıf temayüllü bir hadis-i şerifte, zayıf temayüllü tabirini hadis kriterceleri kullanmazlar.

Bir hadis-i şerifte buyurur ki,

Ümmetim üzerine bir zaman gelecek ki Kur'an bir vadide bir gurbet yaşayacak, Kur'anın cemaati de ayrı bir vadide ayrı bir gurbet yaşayacak.

Kur'an onlarsız garip, onlar Kur'ansız garip.

Biz bunu aşmaya çalışıyoruz. Hala bizim neslimiz Kur'anın ne dediğini bilmez.

Tercümelerle, körün el yordamıyla teselli olduğu gibi teselli olmaya çalışan körler vardır.

Hala Kur'an bir vadide, biz bir vadideyiz ama fakat Kur'an o vadiden bize yönelmiştir. Biz de bu vadiden ona yönelmişiz.

Biri batarken, biri elini uzatırken, çok defa filmlerde de görmüşsünüzdür böyle.

Meseleyi iyice dramatize etmek için parmaklar uçuşa gelir, kaçar, tutar, eder filan.

Sizin yüreğinizi on defa attırdıktan sonra ve bakarsınız tutar.

Ve işte öyle kaçma, tutma durumunda ellerimiz.

Sımsıkı gökten size uzanan o kulpa sarılı sağlam tutunursanız sizi evci kemal-i insaniyete çıkaracak.

Ve zannediyorum hafif ucundan yakalamış gibi olduk inşallah.

Hak verir misiniz bana bilmem.

Kur'anın bu gurbeti inşallah arkada kalıyor, kalacak gibi.

Dolayısıyla sizin gurbetiniz.

Haddi zatında mütesanit bir gurbet yaşadık biz.

Yani Kur'anın bizden uzak olması bizim gurbetimizi derinleştirdi.

Dolayısıyla hicran ve hasretimizi derinleştirdi.

Bizim gurbetimiz Kur'andan uzak olmamızda Kur'anı bir yabancı kitap haline getirir.

Halinden anlaşılmaz, dilinden anlaşılmaz, sahipsiz bir kitap.

Sadece mücerred, zayıf, işe yaramayan bir saygı ifadesi olarak evlerde mahfazalar içinde öpülüp başlara konan bir kitap.

Akif'in isyanını hatırlayın.

Ölülerin arkasından üflemek için gelmemiştir.

İsyanını hatırlayın.

Evet.

Biz yeniden oluşumu, tekevünü inşallah siz gerçekleştireceksiniz.

Çizgi çizgi üzerinde durmaya çalıştım.

Kur'anın böyle bir vadide, sizin bir vadide olmanız bana göre size yeni bir aşk ve şevk kazandırmıştır.

Ve yine Lema'da hatırlayın İslam dünyasının geri kalış sebepleri,

dört ciddi sebep olarak anlatıldıktan sonra bir ayrı hususi sebep olarak da şöyle diyor.

Bu kadar zaman Kur'an'dan, Kur'an'ın getirdiği mesajdan, esaslardan uzak kaldıktan sonra yeniden ona dönünce onu çok taze, cedid ve her derdimize derman bulacağız.

Yani sanki muvakkaten ondan uzak kalma, derdimizden uzak kalma.

Yani sanki muvakkaten ondan uzak kalma, bizi kızıştırmaya yaramış.

Birbirimizi daha sıcakça kucaklamaya yaramış.

Yani diyeceğiz ki iki üç asırdan beri senden uzak kalmıştık.

Şimdi Asya'daki soydaşlarımızı, dindaşlarımızı kucakladığımız gibi, onunla bir kere daha sıcakça kucaklaşacak.

Gökten onu yeni inmiş gibi bulacağız.

O da bizi gökten inmiş mesihler gibi bulacak.

İsterseniz Hz. Mesih'in şahsi manevisi olarak inmesi manasını bu ustada hamle edebilirsiniz.

Siz günahsız, masumlar olarak gökten inmiş gibi, o Kur'an'da yepyeni gökten inmiş gibi,

bu iki gökten yeni inmiş birbiriyle bütünleşince semavi düşünceler sergileyecekler.

Yani yine gökten inmiş düşünceler sergileyecekler.

Ve işte bu yeni olacak.

Bu yeni olacak.

Eski şeylerden borçlu olur da fakat yeni bir şey olmaz.

Bir parça oradan, bir parça oradan, bir parça oradan yamalı borçlu olur.

Ama kayda değer ciddi sağlam bir şey olamaz.

Bu yeniliği inşallah siz temsil edeceksiniz.

Bütün renkleriyle veya size ait gerçek rengin bütün tonlarıyla siz temsil edeceksiniz.

Efendimiz sultanlar sultanı, o sultanlar sultanına ruhlarımız feda olsun.

Allah onun getirdiği esasat ve mesajı karşı hepimizi

فَلَمَّا اَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَب۪ينَ

sırrıyla serpil az kılsın.

İsmail Aleyhisselam gibi boynunu kes diye uzatanlardan,

İbrahim gibi bıçağı ona çalacak kadar bu mevzuda kararlı olanlardan eylesin demektir ki

işte o zaman kurtuluşumuzun fermanı

فَنَادَيْنَاهُ اَنْ يَا اِبْرَاه۪يمِ

milleti İbrahimiyeden,

hillet mesleğini paylaşanlara o ses gelecek.

فَنَادَيْنَاهُ اَنْ يَا اِبْرَاه۪يمِ قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَةِ

Dünden bugüne sizin için görülen rüyalar, sizin için hülyalar artık gerçekleşti.

Bir kurban lazımdı.

O bir insan şeklinde göründü ama o hayvan olacaktı.

Çünkü insanı katletmek, bütün insanları katletmek gibi bir cinayettir.

Bu olamazdı. O bir semboldü.

O nidaya ulaşabilmek için sizler milleti İbrahimiyedensiniz.

Sizler ihlas esaslarına bağlısınız itibariyle hillet mesleğinde yürüyorsunuz.

Öyleyse Hz. İbrahim ile çok sıkı alakanız var.

Çünkü Hz. İbrahim'in ishak kolu bitmiştir artık.

Hz. İbrahim bütün hususiyetleriyle ahir zamanda hem mesihiyetiyle hem mihtiyetiyle

yani hem Hz. İsa'ya ait ruhuyla hem Hz. Muhammed'e ait ruhuyla sallallahu aleyhi ve sellem yeniden bir noktada toplanmış.

Yani İshak ile İbrahim ile iki dal halinde, iki sürgün halinde beşeri aydınlatan o iki büyük sürgün.

Biri Hz. Mesih ile noktalanmış, biri de Efendimiz ile noktalanmıştır.

Beş yüz küsur sene sonra.

Ve onlardan sonra peygamber gelmeyeceği için, peygamberlik manasında peygamber gelmeyeceği,

peygamberlik misyonuyla peygamberlik gelmeyeceği için,

bu ahir zamanda belayetleri esas teşkil edebilecek şahsi manevilerle,

yani değişik meziyetleri bir araya getirerek,

kimileri zühdleriyle, kimileri takvalarıyla, kimileri ihlaslarıyla, kimileri velayetleriyle, kimileri veralarıyla bir araya gelerek

ve bir araya gelmeleriyle bu muzeyhten bir velayet meydana getiren o cemaatlerle temsil edileceklerdir.

Şimdi Efendimiz de sallallahu aleyhi ve sellem,

çağımızda öyle bir temsil içindedir ki,

biz inşallah bu nesil, bundan sonraki nesil, o mesihiyetin kendine has havası içinde,

eksantriyi çok iyi kullanarak, bu mevzunun esnikliğini çok iyi kullanarak,

bu ilahi mesajı onlara da götürecekler.

Yani bir taraftan ihkaka hak meselesinde kararlı, azimli, tam cept insanları

ve diğer taraftan da dövene elsiz, sövene dilsiz, hakkı neşyetme mevzunda,

dövülseler de, vurulsalar da, hakarete maruz kalsalar da, gönülsüz olacak bir cemaate ihtiyaç vardır.

Gönülsüz ne demek? Gönülsüz olunca insan olmasın dahi.

Gönül koymayan bir cemaat olmaları.

Evet, o manada ona teslim olursak, inşallahü teâlâ,

فَنَادَيْنَاهُ اَنْ يَا اِبْرَه۪يمُ

Sesi zannediyorum sinelerimizde kendisini hissettirecektir, inşallah.

O teslimiyeti sergileyelim Allah Celle Celaluhu'nun lütfuyla.

Efendimizin teveccühlerine gelince, bunu değişik zamanlarda, değişik münasebetlerde ve değişik buğdlarda arz etmeye çalıştım.

Mevzu onunla alakalı olduğundan dolayı zannediyorum.

Ben bana ait yorgunluğu aşmalıyım, siz de size ait herhalde öyle düşünürsünüz.

Bu başa artıcı şeyler olmasaydı demezsiniz.

Çünkü söz onunla alakalı olunca, çağın insanının yine dediği gibi,

mesele onunla alakalı olunca,

وَمَا مَدَحْتُ الْقُرْاٰنَ بِمَقَالَةِ وَلَكِن مَدَحْتُ مَقَالَةِ بِالْقُرْاٰنِ

Hassani ibn-i Sabit'in

وَمَا مَدَحْتُ مُحَمَّدًا بِمَقَالَةِ وَلَكِن مَدَحْتُ مَقَالَةِ بِمُحَمَّدٍ

sözünden iktibat ederek,

ben sözlerimle Hz. Muhammed'i sena etmedim.

Belki onun methu senası benim sözlerimin içine girdiği için,

sözlerime bir güzellik buğdu, kazandırdı, diyor.

Sözlerim onunla gerçek güzelliğe ulaştı, diyor.

Bu itibarla konuşan kim olursa olsun,

meseleye yaklaşım nasıl olursa olsun,

üslubu ne olursa olsun,

söz gelip ona dayanınca,

orada birdenbire farklı bir güzelliğe ulaşır,

bir güzellik buğduna ulaşır, Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem.

Efendimiz'in kendisiyle alakalı cemaatle

alakalanmaması mümkün değildir.

O öteden beri dini mübini İslam'a hizmet eden herkesle alakalanmıştır.

Sahabi ilk asırda yapacakları hemen her işin arefesinde

adeta onu rüyalarında görüyor,

belki bazen yaka zeten açıktan açığa müşahede ediyorlardı.

Daha sonraki dönemlerde de bu hep devam ede geldi.

Hiçbir devir onun tezi nurundan,

sahip çıkmasından,

onun o işin içinde bulunmasından hali ve fari olmamıştır.

Size yine nakletmişimdir eski mevzelerde.

Hızır Kelebi birisinden dinlemiştim.

Ulu batlı Hasan, gönlümüzü sinemizi dolduran insanlardır buradan.

Nasıl şeyse Ulu bat'tan geçerken Ulu abat'tan,

bir küçük kısaltma ile, hafif bir değişiklikle Ulu batlı olmuştur.

Geçerken o dupduru, bu enfes balıklı gölüyle

hep Ulu batlı Hasan'ı hatırladım.

Ve bir de onun adına bir abide dikmişler orada.

İşte hayalime karışık, değişik duygu ve değişik düşüncelerle

adeta o da değişik şekilde hücum eder.

Değişik teşessümler olur gözlerimin önünde.

Hep gözümde büyüttüğüm o çağdaki 3-5 insandan biridir.

Hızır Kelebi, Fatih Mehmet Ayrı bir Kelebi ve Ulu batlı Hasan.

İhtimal hepsi bir hocanın önüne diz çökmüş, aynı hocadan ders almışlar.

İhtimal Akşemseddin'den çok istifade etmişler.

İhtimal Hacı Bayram'dan uzanan çizgide belilerden çok istifade etmişler.

İstanbul fethediliyor.

İstanbul fethediliyor.

Ulu batlının dasitane mücadelesi herkesin malumu.

Vücudundan yediği bilmem ne kadar okla,

ona o türlü yakıştırma, o türlü temsille bakma, yaklaşma nasıl olur bilemeyeceğim de.

Öyle vücuduna saplanmış oklarla bir insanı tasavvur ederken de

ağzımdan dilimin ucuna kadar kirpi demek geliyor.

Ve surun bir yerine yıkılıyor.

Ve neden sonra da iş bitiyor, Fatih ordu güm güm mehterle İstanbul'a giriyor.

Allah Resulü'nün rüyası tahakkuk etmiş.

Hazreti Maviye'nin rüyası tahakkuk etmiş.

Hazreti Osman'ın rüyası tahakkuk etmiş.

Yıldırım Han canım çıksın iki defa kuşatmış.

Gerçekleştiremediği rüyası torunu tarafından tahakkuk etmiş.

Herkes bu rüyanın tatlı tatlı içlere akan kevser gibi zevkini, neşvesini yaşarken Fatih dostlarını arıyor.

Yakınlarından bir tanesi de Levendi Ulubatlı Hasan'dır.

İşte onu orada kanlar içinde, vücudunda oklar, bilmem kaç yerinden kılıç darbesi almış,

yerde yatarken görüyor ve gülüyor, sürekli gülüyor.

İsterseniz bu bisametin arkasında Sadi ibn-i Rebi gibi cennet kokularının geldiğini düşünürsünüz.

Cennet hurilerinin başına üşüştüğünü düşünürsünüz.

İsterseniz onun kendi ifadesi içinde nakledildiğine göre.

Fatih soruyor, ne gülüyorsun diyor.

Diyor ki, biraz evvel Resul-i Ekrem bu surlarda dolaşıyordu, bana da urat ediyor.

İstanbul bir şehirdir, bir beldedir.

Fethedilirken Müslümanlığın kaderiyle alakalı, onun gerçek, mutlak, söz götürmez, biricik, başbuğu, her çağda ordusunun başında olmuştur.

Fatih savaşırken ordunun başındaydı ama.

Fakat onun da başında olan birisi vardı.

Allah Resulü'ydü.

O da ona göre düğümlenerek, ona göre kilitlenerek oraya gelmişti.

Düğüm düğüm ruhunda o vardı.

Nereden nereye kadar o vardı?

Babası ta adını kurken o vardı, Muhammed Fatih.

Bir yerde o, bir hisar yaptırırken o Muhammed ismini İstanbul'un yamaçlarından birine üşürüyordu adeta.

Halimizden endişe ediyorsak, benim de yeryüzü halimden endişe ettiğim oldu.

Hala da bu kadar seyahatim, bu kadar hatalarım olduğu halde,

sizler ve sizin önünüzdeki arkadaşlar gibi tertemiz, nezih, dirahşan çehrelerle arkadaşlığa mazhar etmesi karşısında,

diyorum acaba istidraç mı yapıyoruz?

Yani bana bunlar olmaz ama niye veriyor bunları bana?

Hayret ediyorum.

Ama Allah'ın her şeyi insanı hayrete sevk edecek mahiyettedir.

Zatı insanı hayrete sevk eder ki tasavvufta buna makamı hayret derler.

Zatı, üluhiyeti mülahazaya dalan insan hep şaşkınlık içinde dolaşır.

Sıfatları insanı hayrete sevk eder.

Bir de dağda Yunus Emre'nin o güle karşı, bülbüle karşı şeyleri vardır.

Benden kem terkula benzer, günahı pek çoğa benzer, her biri bir dağa benzer.

Allah'u, Allah'u var ya.

Onun gibi günaha dağlar kadar insanlar bakıyorlar da böyle bakıyor bakıyor.

Sonra günahlarından dolayı muhafaza edilmediklerini, yakalarından dolayı muhafaza edilmediklerini,

günahlarından dolayı muhafaza edilmediklerini, yakalarından tutup sarsılmadıklarını görünce hayret ediyorlar.

Affediciliği de insanı hayrete sevk eden bir mevzu oluyor.

Diyor ki kulum günah işler.

Hani bu hükmü bize bıraksalar farklı hüküm veririz.

Sonra kalkar der ki şu kadar, şu kadar deyin.

Hiç olmazsa şu kadar deme mürüvvetinde bulunun.

Allah'ım ben günah işledim, düştüm bak.

Affettim der.

Kalkar üç adım yürür bir daha düşer.

Allah'ım düştüm der.

Affettim der.

Kalkar bir daha düşer.

Kalkar bir daha düşer.

Sayısını bilmiyorum.

Ama el verir ki her düştükten sonra kalksın Allah'ım ben düştüm desin.

İşte Allah'ım düşüp doğrulan ve sonra ona yönelen insanlara karşı bu türlü muamelesi bile hayret vericidir.

Bu kısa ömürde ebedi cenneti ve bu ebedi cennete zayide diyakattır.

Güzellik yapana güzellikler vardır.

Güzelliklerin zirvesi de cennettir.

Bu güzelliklerden sonra bir deve ziyade tesircilerin büyük bir kısmına göre Cenab-ı Hakk'ın cemalini müşahede.

Cemalini müşahede.

Şimdi bu muvakkat ömürde çoğunu gafletle geçirdiğimiz bezlerin içinde ağlayıp çığlık attığımız bir faslı var.

Çocukluk yaptığımız bir faslı var.

Delikanlık yaptığımız bir faslı var.

Dünyaya talip olduğumuz bir faslı var.

Uykunun içinde geçirdiğimiz bir faslı var.

Geri yerine kalıyor bilmiyorum.

Bu kısacık ömür, bu kısacık ömürü birazını ibadetle geçirince bize ebedi cenneti veriyor.

Ebediyet iki kut parasındaki rakamlarla ifade edilen korkunç rakamlara bile sığmaz.

Ebediyet.

Bu ebediyetin ebediyeti ayrı bir derinlik kazandıran ayrı bir ebediyet buğdu.

Kendi cemaliyle bizleri serpil az kılması, şereflendirmesi.

İşte bu da hayret vericidir.

Kendi daima bize hayrete sevk edecek muamelelerini anlatırken bir kısım sürprizler karşımıza çıkacağı sözleriyle anlatıyor.

Ebediyet.

Onu tasavvur edebilmiş, tahayyül edebilmiş.

Tasavvur ve tahayyül et yine hayrete düş.

Allah'ın her şeyi insanı hayrete sevk edecek mahiyettedir.

Allah'tan bize gelen her şey adeta hayretler kucağındadır.

Evet.

Şimdi büyüğümüz vefat ederken diyor, 40 kişiden sadece bizim kurtulduğunu söylüyor.

Bu durum karşısında halimizden endişe ediyoruz.

Herkes halinden endişe etmeli.

Ben de dedim şahsen halimden endişe ediyorum.

Halden endişe etme, öyle tehlikeli bir hale maruz kalmamak karşısında evvela bir tavır belirleme demektir.

Halinden endişe etmeyenler gafilane bir yerde vurulabilirler.

Kur'an-ı Kerim onların halini ifade ederken

Alâ şefâ cürû fin hâr diyor.

fen hârebihi fin hâri cehennem

Yıkılmaya meyletmiş bir uçurumun kenarında, ayaklarının altında bir uçurum olduğunu bilmeden duran bir insanın haline benzer ki

hiç beklemediği bir anda birdenbire yuvarlanır cehenneme gider.

Endişe etmek çok önemlidir.

Endişe günahlara karşı tavır almanın ilk merhalesidir.

Ve Allah'a karşı yönelmenin ilk merhalesidir.

Endişesiz kalpler tehlikeye maruz kalplerdir.

O kalplerde her an tehlike bahis mevzudur.

Öyleyse endişe çok önemli.

Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem

hiç kimse ameliyle cennete giremez buyuruyor.

Sen de mi? İlla en yeteğemmeden yallahu bir rahmeti minhu buyuruyor.

Evet ben de giremem. Elverir ki Cenab-ı Hak beni rahmetiyle kanatlandırmış olsun.

İşte o zaman girebilirim.

O zaman girebilirim.

Allah rahmetiyle beni kanatlandırmaz, uçurmaz,

vesayeti altına almazsa ben de giremem diyor.

Siz kendi anınızı düşünün.

Herkes endişe etmeli halinde. Bu önemli bir merhaledir.

Şimdi esas sorunun içinde arkadaşlarımızın maksadının tahliline temas edelim.

Rabbim doğruyu konuştursun.

Hazreti Zahipkıran bir dönemde, 50 sene evvelki durum,

yani 40'lı, 45'li yıllarda olan bir durum.

Türkiye'nin nüfusunun aşağı yukarı 20-25 milyon, 20 belki milyon olduğu dönemlerde,

bulunduğu bir yerde o bir hak dostu diyor, bizim için mutlak zikir kemaline masruftur.

Kafa turabı altında hep saklanmaya çalışan bu insan, burada da kendini saklamıştır.

Daima bir nefer gibi görünmüş, efendisi gibi o suretle de kurmaylardan kurmay olmuş Allah'ından da.

Gören kendisidir, müşaheden kendisidir.

En yakın talebeleri, ta gençliğinde 20-25 yaşındayken,

mezarlarda yürürken ehli keşfül kubur deniyor.

Toprağın altındakilerin halini keşfetme.

Alem-i Berzak'ta bir mezardan geçerken, kadın çocuğunun boncuklarını örüyormuş, diziyormuş da o esnada ölmüş.

Ve işte şuur altı olarak bu türlü şeyler, şuurun altında öylece Allah'ın huzuruna gitmiş.

Alem-i Berzak'ta o işte meşgul oluyormuş.

Geçerken mezarın yanından gülmüş, talebelerinden biri sormuş, niye gülüyorsunuz?

Demiş bu mezardakinin hali Berzak'ta, bu da ona güldüm demiş.

Ta çocukluk döneminde gözü toprağın altında yatan insanlara uyanmış, açılmış bir insanın,

gayet tabi orada tabutun içine konup götürülen insanları Allah'ın göstermesi gayet tabidir onun için.

Çünkü o gözlerini başka şeylere hiç dikmemiş, başka şeylere hiç açmamış.

Harama hiç bakmamış, hiç görmemiş haramı.

Öyleyse harama bakmayan göz öteye açılıyor.

Allah'ın yasak ettiği şeylere kapayınca gözünün kalbinden göz açılıyor.

İsterseniz deneyin beş on sene, açılmazsa gelin bana niye açılmadı deyin.

Bakmayın harama, hiç şeytanın zehirli okunu yemeyin nasıl açılıyor göreceksiniz onu.

Ve tabut içinde taşınan insanları görüyor orada.

Mesele bu.

Ve görüyor ki orada kırk kişiden ancak bir veya iki tanesi iman beraatını alıyor ancak kurtuluyor diyor.

İman çok önemli bir mesele.

Ve insan imanla gitmemişse ahirete usran demektir.

Ve arkadaşımız soruyor bunu tabi halimizden endişe ediyoruz.

Eğer kırk insandan iki tanesi ancak bir tanesi ve iki tanesi kendini kurtarıyorsa biz bu toplum içinde kırkta bir insan kendini kurtaracak insanlardan olarak elbette endişe etmeliyiz.

Akıbetimizden çok korkmalıyız.

Yine de korkmaya devam edelim.

Ama tabi bu endişeye karşı denecek şeyler vardır.

Bir, okuduğunuz kitaplar ve bu kitapları okumak suretiyle eşya ve hadiseleri açılan gözleriniz sayesinde iman sizin mahiyetinizde öyle derin letaife, letaife öyle derinlemesine gidilmiş diyor ki şeytanın elinin oralara ulaşması mümkün değildir diyor.

Siz bu kitapları okuyor okuyor imanda inşallah öyle derinleşeceksiniz ki bunları okumak suretiyle değişik tefekkür ufukları teşekkül edecek o sayede imanla öyle derinleşeceksiniz ki inşallah şahısların imanına şahsın kendi imanına inşallah demesi mahzunudur da

fakat benim böyle umumi manada inşallah iman öyle derinleşecek ki şeytanın eli oralara ulaşamayacak. Bir bu var.

Bir ikinci husus, aynı duyguyu aynı düşünceyi paylaşan insanlar birbirlerine dua edince hepsinin bütün duası yekün duası her zat için bahis mevzu olması itibariyle bir insana günde şu kadar insan dua ediyor.

Açayım biraz. Mesela siz şu anda aynı duygu aynı düşünceyi paylaşan insanlar günde beş defa ellerini açıp Cenab-ı Hakk'a Allah'ım mümin kardeşlerimizi derken her bir arkadaşımızın defterinde hasenathanesine yapılan onca dua onun namına kaydediliyor.

Allah'ım kardeşlerimizi mağfiret et deyince işte o kadar insan her bir arkadaşımız hesabına Allah'ım şu arkadaşımızla mağfiret et manasına geçiyor onun defterinde hasenathanesine kaydediliyor.

Umum yekün açısından meseleyi ele alacak olursanız bunca ağız size dua ediyor. Allah bir insanın duasını reddetmesi bile düşünülmez. Bir de bir insana bunca insan dua ederse reddedileceğini düşünmek Allah hakkında suizan olur.

Bu hususta çok önemli. Bizim hakkımızda bizim mağfiretimiz imanla cennete girmemiz talep ediliyor. Mesela sabah akşam en az üç defa veya yedi defa Allah'umme ecirne aminen nar, Allah'umme ecirne aminen nar sonra da Allah'umme etkilenel cennete mağlebrar diyoruz.

Diyoruz değil mi bunu? Hatırlıyorsunuz bunu. Ecirne aminen nar demek Allah'ın bizi yani bizi şu çizgi üzerinde omuz omuza veren, İslam'ın kaderiyle alakalı düşünen, İslam meselelerini düşünen, İslam hesabına yaşayan bütün kardeşlerimizi cehennemden azat eyle, koru ve sonra da üç defa diyorsunuz Allah'ın bizi cenneti ithal eyle.

Şimdi ben size vicdanlarınıza sorayım. Siz bir yerde böyle özene bezene bir dua yapsanız. Sonra biri gelse size dese ki arkadaş sen böyle dua ediyorsun ama beyhude sen bu halinle nerede, duanın kabul olması nerede?

Ümidinizi kıran, ümit şiken böyle bir itirazı, böyle bir taarruzu nasıl karşılarsınız? Haydibe demez misiniz siz? Yaptığınız dua nedir ki haydibe diyorsunuz? Bir şahsın duasıdır yani. Şahsınız adına cennet de isteseniz şahsi cennet. Cehennemden de sakınsanız şahsi cehennemden sakınmadır.

Bu nerede? Alihimmet peygambera nebi azimle, Allah'ın bütün kardeşlerimizi cehennemden koru, Allah'ın bütün kardeşlerimizi cennete koy deme dava ruhuyla, dava düşüncesiyle böyle bir şeye sahip çıkıp istemek nerede?

Siz tek başınıza şahsınıza yaptığınız duanın dahi kabul olmasını beklerseniz Cenab-ı Hak elbette umum adına yapılan duaları kabul edecektir diyebiliriz. Ve işte bu itibarla hani şimdi herhalde kırkta bir iki değil de belki Allah'ın inayet ve keremiyle şimdilerde kırkta bir iki inşallah o da olmasın kaybediyordur. İnşallah o da olmasın.

Bu da iki bakın. Bir üçüncüsü şudur, o devir öyle zulmatlı bir devirdir ki o devirde tefsir yazanlar bile tereddütlerden kurtulamamışlardır. En mütemmil, en müdebbir, en mütemekkin kimseler bile yani söylediği sözler gelecekte kritiğe tabi tutulacak diye düşünen ve tefsir yazan insanlar bile evlisyona mümahşatta bulunmuşlardır.

Hilkat mevzuunda tereddüte düşmüşlerdir. Şimdi böyle bir dönemde avam halkın çok sağlam iman etmesi çok zordur.

İnsanlar ferden ferdah ve toplu halde küfrün seylapları karşısında tıpkı odunlar gibi, kütükler gibi sürüklenip gitmişlerdir.

Bu döneme ait bir müşahedeyi ondan kırk sene sonra bunca gayret, bunca himmetten sonra bunca Allah'a iman etmiş insanların mevcut olduğu bir döneme tamim etmek ve teşvil etmek acaba bizim için de vaiz mevzu mudur demek şu anda üzerimizde olan Allah'ın nimetlerini hafife alma demektir.

O dönem ayrı bir dönemdi.

Gerçekten o dönemde bazı yerlerde böyle olmuştur ve imansız gitmenin fecaatini fezaatini Allah imansızın ve imanın ne demek olduğunu vicdanında duyan o büyük zata göstermiştir ki vazifesini bu mevzuda hakkal yakin platformunda bazında tam ele alsın.

Yani imansızlık nedir iman nedir onu daha bir ürperti içinde küfürden daha bir korkarak imana karşı daha bir iştiyak duyarak vazifesi cümlesindendir.

Çünkü her müceddidin birinci planda vazifesi vardır.

Ahir zamanda gelen bu sahibi ahir zamanın vazifesi imanı tahkim etmedir şüpheleri izale etmektir.

Öyleyse bu mevzuda daha çelik çevak hareket etmesi için ona o tablo bütün dehşetiyle göstermiştir.

Ve denmiştir ki yangın var ey itfaiyeci ne duruyorsun?

Peygambere şahsında doğrudan doğruya davayı nübüvvetin her asırdaki varislerine hususiyle felaket ve helaket aslındaki en has varisine kalk ne duruyorsun?

Bak tabutlarda taşınanlar hepsi dinsiz oldu.

İnsanların kırk daha otuz sekizi imansız gidiyor.

Ne duruyorsun?

Senin gibi alihimmet insana yatmak durmak yakışır mı?

Sen o insansın ki bir mağarada ayağını attığın zaman aşağıya düşerken ben Allah diyorum sıkıştığım an sen bunun üstünde bir şey dedin.

Çünkü Allah deme insanın nefsi adına bir sığınmaz sözüdür ama sen Allah demedin devam dedin inledin.

Sana yatmak yakışmaz diyordu.

Suheyb-i Humi

Suheyb-i Humi hikaye desem hafife almış olurum.

Destan desem mübalağa yapmış olurum.

Ama niyetime verin, niyetime bağışlayın ben destan diyeceğim.

Çünkü bizim gibi normal tek düzey yaşayan insanlara göre onların hayatları çok yüksek bir çizgide cereyan etmiş destan gibi hayattır.

Bilirsiniz Mekke'den Medine'ye hicret ederken önünü keserler.

O gün onlarla bir pazarlık yapar, alışveriş yapar gibi bir pazarlık yapar.

Der ki beni öldüreceksiniz de elinize ne geçer?

Evvela bir kere böyle istediğiniz gibi beni öldüremez, derdest edemezsiniz.

Bilirsiniz çok iyi ok atarım.

Sadağımdaki oklar biteceği ana kadar bana sokulmanız mümkün değil.

Evvela kaybınızı size hatırlatmak isterim demektir bu.

Evvela kaybınızı hatırlatın.

Hiç girmeyin böyle bir kayba bence.

Gelin bak sizinle pazarlık yapalım.

Ben hicret etmek istiyorum.

Zaten efendimi arama, kıblemi bulma, mihrabımı bulma mevzinde gezmediğim yer kalmadı.

Araya araya ben onu bulacağım zaman da Allah'a kul olmanın arefesinde, kulluğumu yaşamanın arefesinde bir de beni kul olarak sattılar.

Asil bir Arap'tan geldiğim halde bana bir de bir Rumluğu yakıştırdı.

Süheybi Rumi dediler.

Bazı Türk yazarlar Süheybi Rumi esas Türktü derler.

Aslında kendi üstü gabe gibi, isabe gibi kitaplarla diyor.

Benim Rumlukla falan hiç alakam yoktur.

Ama ben arayan bir insandım.

Efendimi arıyordum.

Kalbimdeki boşluğu dolduracağım sultanı arıyordum.

Ve bu arada sultana 3-5 adım kalmıştı ki bana bir kulluk tattırdılar. İzafi bir kulluk.

Ben bu izafi kullukla herhalde gerçek kulluğuma ayrı bir derinlik kazandıracaktım.

Gerçek kulluğa ermeden, erip onun zevklerini duymadan, tatmadan evvel izafi kulluğun zehir zemberek, acı zekunlarını yudumladım.

Ve imkan sahibi oldum Mekke'de.

Oklarımın bütününü salar, öyle geçerim.

Sonra beni öldürürseniz öldürürsünüz.

Ama benim falan yerde altınlarım var.

Falan yerde şu servetim var.

Gelin bir pazarlık yapalım sizinle.

Ben dünden bugüne aradığım insandan beni mahrum etmeyin.

Ben gidip ona ulaşayım.

Sizin de dünyanız var. Siz de gidin dünyanıza ulaşın.

Bu duygu, bu düşünce benim anlatma tarzım, benim üslubum içinde belli perişaniyete uğrasa,

bir derbederlik görse bile aslında bu hasbi, samimi, Efendimiz'e kavuşma iştiyakıyla yanıp tutuşan bir insanın ifadeleridir.

O orada bu pazarlığı yapar, onlar da razıyız derler.

Alışveriş, peyleme yapılmış gibi, el ele tutulmuş, sıkılmış gibi,

o canını alır, Efendimiz'e koşar.

Onlar da gider, onun malını alırlar, dünyalarına kavuşurlar.

Ama daha o Medine'ye teşrif etmeden veya geçen de tasih ettim bu sözümü,

Medine ile teşrif etmeden demeyi yeğlerim ben bu mevzuda.

Çünkü insanlar ne kadar şerefli olurlarsa olsunlar,

Peygamber'in, köyünün bir avuç toprağı, ikbalin ifadesiyle ben onu dünyalara değiştirmem.

Henüz Medine ile teşrif etmemiştir ki, Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem ayet nazil olur,

وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرُضَةِ اللّٰهِ

İnsanlardan öyleleri vardır ki Allah'ın hoşnutluğu, Peygamber'in yolu, Peygamber hoşnutluğu için her şeylerini verir, onu satın alırlar.

Süheybi Rumi geliyor, kalkın onu Medine'ye girmeden istikbal edin ve bu alışverişini tebrik edin onun derler.

Niçin arz ettim bunu biliyor musunuz?

Şimdi bir şahıs uzun yollar kat etmiş, seferlere çıkmış, hakkati aramış, bulmuş ve bir dönemde önüne engeller çıkmış.

Yeniden ona kavuşmak isterken malını mülkün her şeyini vermiş.

Canımı da belki alabilirsiniz ama beni ondan etmeyin demiş.

Şimdi bir dönemde bunlar Kur'an'ın kriterlerine göre değer ifade eder, semaviliklere yükselir, ilahi ifadeyi harekete geçirir.

Sema, arza, bişaretle bakarsa şayet bir başka dönemde daha büyük şekilde bu iş icra edilirse semanın buna sessiz kalması,

vahyi semavinin buna sessiz kalması, buna alakasız kalınması mümkün değildir.

Bunu değişik vesilelerde arz etmişimdir.

Haşa bu sizi alıp Süheybi Rumi'nin yanına koyuyorum demek değildir.

Çünkü hem benim sizi oraya alıp koymam mümkün değildir, elimden gelmez bu mesele,

hem de peygamber insiva ile boyanmış insanların yerine kimseyi koymak mümkün değildir.

Ancak bir dönemde Kur'an bazı şeyleri takdir ediyor, alkışlıyorsa şayet bu başka dönemlerde de o şeyler alkışlanabilir şeyler demektir.