Fkm Sohbetleri Önden Gidenlere Saygı

Hayrı öğretme, Allah adına yapılan işlerin en hayırlısı ise şayet sizler Allah adına yapılması gerekli olan

en hayırlı işleri yapma mevkiinde bulunuyorsunuz.

Hem de o mevzuda herhangi bir şey yapmaya maruz kalmadan

Cenab-ı Hak sualet verdi, kolaylık verdi.

İstidraç değilse bilenler bilir.

Bilmeyen sözünü kullanmadan da sıkılıyorum biraz.

Kendilerine ulaşmamış insanlar istidracının ne demek olduğunu bilmeyebilirler.

Yani şahıs ruh dünyası, düşünce dünyası, iç alemi

latifeleri itibariyle Allah'a kurbiyet kazanmadığı halde

Allah'a karşı kurbiyetten mahrum insanlara ilahi eltafın gelmesi, sökün edip gelmesi.

Çok tekrar ettiğim bir sözle ifade edeyim.

Yani değildir bu bana layık bu bende, bana bu lütfi l-ihsan nedendir?

Her bir mümin Allah'tan kendisine gelen lütufları tartıp

kendi liyakatıyla, kabiliyetiyle, istidadıyla, iç derinlikleriyle

mukayese ettikten sonra söyleyebilir.

Değildir bu bana layık bu bende, bana bu lütfi l-ihsan nedendir?

Ancak ben sizlerle beraber

Benimki bir temenni, bir dua, bir niyaz içinde bulunduğum diyeceğim.

Bir dava, bir hizmet, dolayısıyla o dava o hizmete tereddüt eden

Allah'ın ihsanları karşısında, işin içinde sizde bulunduğunuzdan ötürü

bunu pek demek istemiyorum, şahsım adına bunu söylesem, hem rahatlıkla söylesem bile

fakat işin içinde sizde olunca diyemiyorum.

Çünkü bu dolayısıyla arkadaşlarımızın liyakatsızlığını, istidatsızlığını, kabiliyetsizliğini ifade etme olur.

Çok geniş dairede Cenab-ı Hakk'ın subhani eltafına masarız.

Subhani tabirini betasız kullanıyorum.

Sebeplerle izahı imkansız.

Bu eltafa neresinden bakarsanız bakınız Allah mütecellidir.

Ona vermeden izah etmek mümkün değildir.

Hizmet ederken bunu bilme, hizmete ait bir taraftan hem bir tahtisi nimet

hem de gelecekte Cenab-ı Hakk'ın bize yapacağı yeni lütuflara karşı bir yatırımdır.

Subhani nimetler başımızdan aşağıya yağıyor.

Sebeplerle izah edilemez.

Bizim gücümüzle, kuvvetimizle, iç dış dinamiklerimizle izah etmek mümkün değildir.

Sadece şöyle denir.

Belli bir dönemde meşiyeti ilahi hangi küçük sebebe binaen bilemiyoruz.

Dinine sahip çıkan bir milleti baş aşağıya getirmiş ve yine bilemiyoruz

hangi küçük sebebe binaen Cenab-ı Hak baş aşağıya getirdiği bu milleti

şimdi yukarıya doğru, zirvelere doğru hidayet ediyor.

Hidayet etmekle de kalmıyor, elinden tutuyor.

Hayatının her lahzasında rehberliğini bizzat kendisi yapıyor.

Sizin bir kısım ilim, irfan müesseselerinde rehberlik yaptığınız gibi

şaşırmayacağınız, yollarda takılıp kalmayacağınız şekilde

bizzat rehberliğini kendi üzerine alıyor.

El-Tafi ilahi

Ve topyekûn bir cemaate veya aynı şuur çizgisini paylaşan insanlara gelen böyle bir lütfu

ben istidracı olarak ele alamam.

Yani Allah bizim hepimizin helaketini ve felaketini murat buyurmuş.

Onun için liyakatlara bakmadan, istidatlara bakmadan,

bu mevzuda iç zenginliğe ve iç derinliğe bakmadan

hepimizin ihsanında bulunuyor diyemem.

Arz ettiğim gibi burada bulunan ve bulunmayan bir sürü arkadaşlarımız hakkında

çok korkunç hem de sarih suizanın olur.

Bu lütfu isterseniz siz mevzelere başlarken divacede

Elhamdülillahi Rabbil Alemin makamında kabul edebilirsiniz.

Çünkü o kavlen Allah'a amdımızı ifade ve edadır.

Bu da şuurda, düşüncede ve teslimiyette, Allah'a teslim olmada

Allah'ın nimetlerini yâd etme ve Elhamdülillah deme manasındadır.

Cenab-ı Hakk'a binlerce amd ve sena olsun.

Evvela bu lütufları görme,

görme diyorum yani, lütfun olması ayrı bir şeydir.

Onları görme ve idrak etme ayrı bir meseledir.

Görme, idrak etme ve dahasına talip olma şuuruyla

hepinizi serpil az kılmış, bizi de bu umumi ülufesi içinde

sizlerle beraber lütuflandırsın ve mahrumlardan etmesin.

Bu mevzuda bizim duygumuz, düşüncemiz, şuurumuz, iç duygularımız

bütün bunları Cenab-ı Hakk'a kulluğumuz adına ona tevcih edip

bir Hazreti Ebu Bekir'e isnat edilir.

Hadis kriterleri açısından, senet bakımından da tenkit edilebilir.

Fakat ben çok hoşuma gider.

Mesela bir bilsem ki şu gökleri ve yeri yaratan Rabbimin benden emri nedir?

Yani ne ister benden?

Veya Hazreti Ömer'in amcazadesi, çok önemli bir şuurdur bu.

Acaba bizi yaratan, sonra insan kılan, sonra bunca nimetlerle perverde eden

ve nimetleri nimet yapan, nimetin hikmeti birbirinden ayırt etme imkanını veren

her nimete ayrı bir mükafatta, ayrı bir lütufta bulunan

nimetlerin en büyüğü cennet yoluna irşad eden ve cennet nimetleri unutan

cennet kapılarını, cemalullah kapılarını ardına kadar aralayan

bunca lütuftan sonra Allah acaba bizden ne istiyor?

Bu önemli bir şeydir.

Bu şuurla belki yani dolayısıyla

siz bir insan sandığınız veya gerçekten insan olan başka arkadaşlarımıza

bu mevzuda acaba bizden beklenen nedir falan diye sorabilirsiniz.

Yoksa biz o makamın erleri değiliz.

Ben yine bunu vicdanın sesi soluğu olarak kabul edeceğim.

Sanki her bir arkadaşımız, bu arkadaşımız kimse bunu yazan

sizlerin hissiyatına tercüman olarak acaba Rabbimizin bizden isteği nedir?

Ruhu Seyyidül Enam'ın beklentileri nelerdir?

Selefimizin, seleflerin en büyüğü Hazreti Ebu Bekir'e kadar

bizden beklentileri nedir ve gelecek nesillerin bizden beklentileri nedir gibi

bir soru şeklinde alınabilir mahsussuz sayarım.

Bizden ne bekleniyor?

Evvela biz Allah'ın bizden beklediklerinin üstünde herhangi bir beklenti, teklifinde bulunamayız.

Ne bekliyorsa Allah bizden bekliyor ve Kur'an'ın da bunu salib olarak ifade buyurmuş.

وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْاِنْسَ اِلَّا لِيَعَبْدُونَ

Çin ve insi ben başka şey için değil.

Ancak beni bilsin ve bana kulluk yapsınlar diye yarattım diyor.

Öyleyse Allah'ın bizden istediği evvela şahsımız adına çok sağlam, çok derin, çok buğutlu bir kulluk.

Yakin geleceği ana kadar o şuurla kulluk yapmak.

Yani ölüm lahzasına, ölüm anına kadar bir lahza tevakkuf etmeden

Allah'ın büyüklüğüne yakıştırmaya çalıştığımız ölçüde bir kulluk.

Yani o derli tekelüfte bulunmak.

Allah'ın büyüklüğüne uygun kulluk yapmak mümkün değil.

Çünkü Efendimiz'e söylettirilmiş.

Yine Efendimiz'e isnat edildiği kuşkuyla karşılanır.

مَا عَبَدْنَا كَحَقَّ عِبَادَتِكَ يَا مَعْبُودُ

Seni hakkıyla bilemedik. Sana her yerde ibadet edilse bile,

sen zatında mağbud olsan bile, senden başkasına yapılan ibadetler de

zatında sana racı olsa bile, ibadetler hepsi akıp akıp sana gelse bile,

yine sana hakkıyla ibadet edemedik ey mağbud-u mutlak.

Seni hakkıyla bilemedik ey her şeyde nümayan olan zat.

Ve seni hakkıyla şükredemedik, seni hakkıyla zikredemedik.

Efendimiz'e söylettirilmiş gibi görülen sözdür.

Uygundur manası.

Çünkü zat-ı iluhiyyette, ister zatı, isterse üzerimizde olan nimetleri,

isterse olacakları nimetlere açısından namütenahiliği düşünülürse,

namütenahiye karşı borcunu eda etmesi mümkün değildir.

Bu itibarla betahsis üzerinde durarak, tekellüfte bulunma,

yani ona kulluğu, azamet ve büyüklüğüne yakışır şekle getirme,

külfeti içinde olma, ciddi içinde olma, kendimizi zorlama.

Ve saniyen, Cenab-ı Hakk'ın bir lütfu olarak, ihsan-ı ilahi nevinden,

omuzumuza konan bu cevherler, bu altınlar, bu zümrütler, bu zebercetler,

bu akikler hazinesini taşıma.

Yani Allah'ın bize ihsan ettiği, cebri lütfi ihsan ettiği,

bu lütufların başkalarına ulaşması mevzunda da aracılık yapma.

O'nun değişik yollarla, vesilelerle aracılar araya koyup,

bizleri bu hale getirdiği gibi Enbiya-i İzam'la,

Enbiya-i İzam'ın araya girip bu mevzuda,

gözlerimizi hakka açma mevzunda aracı oldukları gibi,

bizlerin de Cenab-ı Hakk'ın bu lütfunu istikamette değerlendirme,

lütfa, lütuf cinsinden şükürle mukabelede bulunma.

Madem irşatta dehlimiz yoktur,

madem hak ve hakkata uyanmada bizim çok cihetimiz olmamıştır,

bunlar hepsi Allah tarafından olmuştur,

bu nimetlere, bu lütuflara o cinsinden şükürde bulunma,

hayatımızın gayeleri arasında sayılabilir

ve bizlerden beklenen şeyler arasında sayılması mümkündür bunların.

İkinci bir şey yani, ne bekliyorsunuz deyip muhatap zamiriyle kastettiğiniz,

bu mevzuda turnikeye, hizmet turnikesine sizden evvel giren insanlarsa şayet,

işin doğrusu hani bizim dönemimize kadar, bizim yaşımızdakilere kadar,

daha öncesi için diyemeyeceğim onu,

bu iş çok samimiyetle, çok ihlasla, çok vefa ile sürdürülmüştür.

Yeryez bunu çok doğru konuşmaya zorluyorum kendimi,

bunu bu hakikati bize ulaştıran insanlara karşı bir vefa borcu olarak ifade etmişimdir

ve buna vesile, sebep aramışımdır.

Delillerle bu kanaatimiz çok sağlam bir zemine, bir blokaja, o tutmaya çalışmışımdır.

Fakat Allah'a binlerce hamd ve sena ederim,

çok büyük ölçüde, şimdi vicdanımda,

çok defa bir iddia mahiyetinde bulunan bu duygu,

benim için bir realite, bir hakikat, aksine ihtimal vermeyeceğim bir inanç haline gelmiştir.

Bize kadar bu iş ciddi bir vefa duygusuyla, ciddi bir teslimiyet duygusuyla,

ciddi bir tevekkül duygusuyla, ciddi bir samimiyet duygusuyla,

sanki arızasız ve kusursuz yerine getirilmiştir.

Sanki demesem Allah'a karşı tezgahta bulunmuş olurum, ondan da korkarım.

Bir Hüsrev Efendilerin, bir Hulusi Beylerin,

bana göre hakikate inanmışlığın delisi sayılan bir Hafız Alilerin,

boyunu göremediğimi söylesem yani, desem ki başına ulaşamadım o zaten,

bir Hasan Feyzilerin bezmiyle, samimiyetle başlayan bir dava,

o devasa insan hayata gözlerini yumacağına kadar,

o gün hayatta olanlardan bazılarının dizlerine başını koymuş, son dakikalarını yaşıyordu.

Etrafında hep vefa soluklanmıştır, sadaka soluklanmıştır, samimiyet soluklanmıştır.

Çünkü ona sahip çıkma.

Tıpkı akabede görüşlen, konuşulan şeylerin hepsi o mevzuda da baiz mevzudur.

Nasıl Hazreti Abbas veya Hüseydi İbni Hudeyir veya Übade İbni Samit,

hangisi olursa olsun ileriye atılır, biat ederken neye biat ettiğinizin farkında mısınız der.

Siz falanı karşınıza alıyorsunuz, filanı karşınıza alıyorsunuz,

cihana karşı ilanı harp ediyorsunuz, herkesle hesaplaşmaya söz veriyorsunuz,

ne dediğinizin farkında mısınız?

Bana öyle geliyor ki, bu ikinci ilk dönemde, o ilkler,

Allah Celle Celaluhu öyle ayarlamış, o da benim kanaatimdir.

Bir zatı vazifeli gönderirken ısmarlama, çevresindeki insanları da ona göre yaratır.

Sıddık Süleymanlar gibi, Hüsrev Efendiler gibi, Reefet Beyler gibi,

Şamlı Hafız Tevfikler gibi, Hulusi Efendiler gibi, böyle yaratır Allah.

Mehmet Feyziler gibi, Allah'ın rıda, rıdvanı, rahmeti, gufranı, takdisi, tebcili üzerlerine olsun.

Bütün hayatları boyunca vefa, sadakat ve samimiyet soluklayan bu insanlar,

bir an dur olmadan ve hizmette bir lafza kusur etmeden inşallah,

o zatın hayatının sonuna kadar bu işi getirmişlerdir.

Sahabi arasında olduğu gibi, daha sonra iştahat farklılıkları olmuştur.

Fakat birbirinden farklı düşünen o insanların bazılarını görme, tanıma imkanı oldu.

Öyle derin bir ibrara şahit olmadım ben.

Gördüğüm şey şu oldu, daha iyi hizmet böyle olur, daha derin hizmet böyle yapılır, bunun kavgasını veriyor.

Böyle bir iştahat şuuruyla, böyle bir iştahat anlayışıyla farklı mütealalar sergiliyorlardı.

Hayatta olanlar da aynı şey yapıyorlardır, aynı şey yapıldı.

وَالَّذ۪ينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَالْاِخْوَنَّ الَّذ۪ينَ سَبَقُونَ وَالْا۪يمَانِ وَلَا تَجْعَلْ ف۪ي قُلُوبِنَا غِلًّا لِلَّذ۪ينَ آمَنُوا رَبَّنَا اِنَّكَ رَعُوفٌ رُح۪يمٌۜ

Allah bize bir terbiye öğretiyor Kur'an'ında.

Sahabeden sonra gelenler şöyle dediler.

جَاءٌ مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَاۚ

Allah'ım bizi yarlığa muhafiret buyur.

وَالْاِخْوَنَّ الَّذ۪ينَ سَبَقُونَ وَالْا۪يمَانِ

Dinde sefakat eden, bir manada yarışı kazanan, ipi göğüsleyenler, bir manada da bizim önümüzde Türkiye'ye girenler,

bir manada da bu işe ilk defa sahip çıkanlar, bir manada da senin nezdinde önde olanlar.

Hangi şekliyle ele alırsanız alınız.

وَالَّذ۪ينَ سَبَقُواۜ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَاۚ

وَال۪يخْوَنَّ الَّذ۪ينَ سَبَقُونَ بِالْا۪يمَانِ

İmanda bize sefakat edenleri de muhafiret eyle.

Ne zaman nefsimizi dilersek, ne zaman nefsimize cennette bir yer ararsak,

ne zaman nefsimiz hesabına Hazreti Muhammed'e kurbiyet araştırırsak, sallallahu aleyhi ve sellem,

hemen yanımızda onları düşünme, onları mülahhaz etme.

Bu öndekiler de Allah'ım.

Bize böyle faziletli olma öğretiliyor Kur'an'da.

وَلَا تَجْعَلْ ف۪ي قُلُوبِنَا غِلَّ

Eskiler güzel tercüme yaparlardı. İçimize gıllukış koyma.

Kinler, nefretler, hasetler yol verme ki içimize girsin.

Duygu bulanıklığını onlara karşı bizi maruz bırakma demek.

رَبَّنَا اِنَّكَ رَؤُوفُ الرَّحِيمِ

Sen çok şefkatlisin, çok rahimsin.

Benim böyle davranmam evvela bu bir reufiyet ve rahimiyetin ifadesidir.

Böyle davranmam lazım.

Çünkü senin ahlakın bu Allah'ım.

Ve bize de deniyor ki

تَخَلَّقُوا بِاَخْلَاقِ اللّٰهِ

Allah ahlakıyla ahlaklanır.

Ben başka türlü olamam çünkü sen reuf, rahimsin.

Ben nasıl reuf ve rahim olamam?

Peygamberin reuf ve rahimken ben nasıl reuf ve rahim olamam?

Bir diğer taraftan da şöyle denir.

Sen reuf ve rahimsin.

Bizi affettiğin gibi onları da yaparsın.

Veya böyle reuf ve rahim davrandığımızdan dolayı.

Niye böyle oldu bu?

Ey Allah'ım senin sıfatın, senin ahlakın.

Haydi siz de o sıfattan veya o isimlerden aynı ölçüde istifade ettiniz.

İşte böyle bir mazhariyeti.

Araştırma mülahazasıyla

Allah'ım bizden evvelki kardeşlerimizi affet.

Mülahazamız bu.

Mağfiret buyur. Mülahazamız bu.

Ve burada

diğer taraftan, ters taraftan ifade buyurulmuş bir şeyi arz edeyim.

Lazımı manasıyla

Söz Sultanı Hazreti Muhammed Mustafa buyurur ki sallallahu aleyhi ve sellem

Bu ümmetin arkadan gelenleri, önden gelenlerini, gelip geçmişlerini tenkit ederse

onlar aleyhinde konuşursa bu iş bitmiştir.

Evet bu

bizden evvelkileri ifade ettiği gibi

daha evvelkileri, daha evvelkileri, daha evvelkileri

ve günümüzde yaygın, AIDS gibi bir maraz haline gelen

tebe-i tabiin, tabiin, sahabe, Allah Resulü'ne en yakın insanları da

kritiğe tabi tutma hastalığı çok yaygın.

Ve günümüzde bu ayet ayrıca, ayrı bir mana, çok önemli bir mana ifade ediyor.

Allah o hastalığa bizi maruz bırakmasın.

Ve burada yine istirhadi bir hususu arz edeyim.

Bu, Hazreti Bediüzzaman halkasında bulunma mazhariyetlerinden bir tanesi de budur.

Bu mevzuda da yine muazeneli olma.

Sahabe-i kiramı yeniden onlara ait büyüklüğüyle

onda tanıma fırsatını ertik.

Yoksa her şeyi tenkit eden, vahiy-i semaviye bile tenkitte açık olan

duyguların böyle saptırıldığı, çarpıtıldığı, düşüncelerin çarpıtıldığı bir dönemde

ve bu çarpık düşüncelerin bütün ruhları sardığı bir dönemde

zannediyorum bu sari illet bize de geçerdi Hafizanallah.

Ulu orta konuşurduk.

Oysa ki hanginizin sinesini yarsalar

onun yine sahabiyle alakalı bir bahsin başına yerleştirdiği

çok güzel bir madalya gibi koydu.

Manasını söylememe lüzum var mı?

Nasıl olur Ya Resulallah diyor.

Ashab-ı Kehf'in köpeği, Ashab-ı Kehf'le beraber

cennete gireceğine dair rivayetler var ve cennete girecek.

O Ashab-ı Kehf'in köpeğidir.

Ben de cehenneme gireceğim.

O Ashab-ı Kehf'in köpeği, ben senin Habibi Edib'inin ashabının köpeğiyim.

Ashab-ı Kehf'in köpeği cennete girsin, ben cehenneme gireyim.

Reva mı bu Allah'ım diyor.

Bu duygu ve bu düşünceyi

Molla Cami-i Kudüs'e Sirruh Hazretleri'nin

ifade ettiği hissilik, heyecan

ayrı bir merbutiyet ölçüsü içinde değil

fakat onunla beraber mantık, muhakeme, akıl

ve gerçekten nefsimizi de ikna etme ölçüleri içinde

yeniden Ruh-u Seyyidü'l Enam'ın çağımızda

vekili hası tarafından öğrenmeseydik

zannediyorum ne onlara içimizden gele gele dua eder

ne onlar hakkında bu derin saygımızı koruyabilir

ne de bu temennilerimizi

başımızla beraber onların geçeceği yollara kaldırım taşı gibi sergileyebilirdik.

Bu duyguyu

her evvelki için yani her sabikun için

kurma mecburiyetindeyiz.

وَالصَّابِقُونَ الْاَوَّلُونَ مِنَ الْمُحَاجِرِينَ وَالْاَنْصَارِ

Allah sanki diyor ki kadirşinas olun

o ansar ve muhacirinden sevkat eden

sizden evvel Allah'a ulaşan

sizden evvel Allah nezdinde bir yeri olan

insanlar, onlar çok önemlidirler.

Bu ikinci dönemde de o büyük zatlar

her biri başı başına önem arz ederler.

Bu önemde ilmin tesiri olabilir, bilginin tesiri olabilir.

Bu önemde kulluğun tesiri olabilir.

Bu önemde herkes kendi bunalımı, sıkıntısı

maddi manevi mutayakalara maruz kalması ölçüsünde onu

cennet esintilerini bulmuş gibi sahip çıkmış olabilir.

Arz edebildim mi bilmiyorum.

Yani herkes o dönemde bir bunalım yaşıyordur.

O türlü bunalımlar içinde hani Miraç meyvelerinde anlatıyor ya

tam idamlık anındasınız.

Bidenbire çölde bir karartı beliriyor.

Size doğru koşuyor ve geliyor. Elinde bir name var.

Sonra diyor müjde size diyor.

Affedildiniz, idamdan kurtuldunuz.

Hem de kurbu şahanede bir makama mazhar oldunuz diyor.

Ve onun muhasırları küfrün ve dalaletin insanları

kütükler gibi önüne katıp sürüklediği dönemde

noktayı istinad ve noktayı istimdadıyla

Allah'a teveccühü müheyya olan vicdanlar

onu karşılarında görünce

şurada burada aradığımız insanı

maveradan bekliyorken bir haber perde kalktı öyle gördüm ben beni.

Yakınlarında gördüler.

İster öyle olsun, isterse o zatın kuvve-i kudsiyesi

ilel-melkez gücü, cazibesi

mazhar olduğu şeyin vakum gücü

onları celb etti, cezb etti.

Etrafında pervaneler gibi pervaz ettiler.

Eğer diyor ki Afyon'da birisi kahramanlardan

bize temkin ve tedbir öğretmeseydi

içeriye aldığınız zaman

Türkiye'nin her yerindeki talebeler

çadırlarını kurup mahkemenin önünde

mahkemenin adil kararını bekleyeceklerdi diyor.

Bana çok derince gelir bu.

Bize aynı zamanda temkin ve tedbir öğretti.

Saygımız mahfuz.

Rabbim gönlümüzün istikametini korusun

ve bizi bu duygularla, bu düşüncelerle meşgul kılsın.

Bunu derken çok önemlidir.

Gelecek nesiller de önemlidir.

Şimdiye kadar aklımdan geçmedi belki.

Başka mülazalarla ifade etmişimdir.

Ama bu istikamet hiç aklımdan geçmedi.

Bunu kendi küçük samimiliğim içinde

o samimiyetime dayandırarak söyledim.

Fakat burada mülaza etmediğimiz

dediğim bir hususta arz etmek istiyorum arkadaşlarıma.

Siz sizden evvelkilerine

hürmet ve saygıyla meşgul olursanız

bu iş hiçbir arızaya maruz kalmadan

hiçbir dalga kıranla karşılaşmadan

kırılmadan, kendine has ihtişamıyla

gelecekte de bir şeye takılmadan yürür gider.

Aynı saygıyı, aynı hürmeti,

aynı kabullenmeyi,

aynı ölçüde bağırların açılmasını

siz de sizden sonrakilerde bulursunuz.

MENDAKKA DUKKA

Ne ekersen onu biçersen

atasözüdür.

Fakat hadis gibi atasözüdür.

Fakat ben gerçekten saygıdeğer o insanlara

ilk ilklere, ikinci ilklere

saygıdeğer o insanlara

saygı duyarken

sinelerin saygıyla onlara temayülünü

temine çalışırken

bu mülahaza düşünmedim,

aklımdan geçirmedim.

Ama gelecekte arızasız

sizin yaptığınız şeylere karşı çıkılmadan

tenkitle yerden yere vurulmadan

hizmetin devamı ve temadisini istiyorsanız

yapılacak şey

öncekilere saygıyla meşgul bulunmak,

herkesi sevmek,

sadrı, sineyi,

herkesi açmaktır.

Evet, onlar bize kadar

bu işi arızasız getirdiler.

Birer

Fühüdül Gâbe

diye bir eser yazılsın dedim ben arkadaşlara

Üstül Gâbe'ye mukabil.

Ormanların arslanları yaşamış

ve onların destanları yazılmış.

Bir de panterlerin destanı yazılmalı.

Küçük cehder, gayretler var.

Yazılacak inşallah.

Onu gelecek nesiller okusun, görsün, anlasınlar.

Ne çetin mücadeleler içinde

bu iş bugüne kadar intikal etmiştir.

Şimdi bundan sonra

bizim arkadaşlarımız

aynı saffet, aynı samimiyet içinde

aşkları, şevkleri kırılmadan

olduğu gibi

bu işi kendilerinden sonraki

nesillere devretmeliler.

Ve devrettikleri nesillerden de

sizin sizden evvelkilerine duyduğunuz

şu temiz

duyguları,

şu saf duyguları duymalılar.

Yani sizden öyle almalılar ki bunu

sizden hiçbirisine

inşallah lanet okumazlar.

Bir yerde Üstad diyor,

tuh o nesillerin yüzüne dindiği zaman

tükürükler yüzümüze gelmesin diye yazılmıştır.

Veya silmek için yazılmıştır.

Tuh denmesin,

denmişse silinsin.

Öyle davranmalı,

bu mukaddes emaneti öyle tevdi etmeli,

onları öyle intikal ettirmeli.

Zaman öyle güzel değerlendirilmeli ki

ne yapalım biz

onun ötesinde daha yapacak bir şey yoktu yani.

Beşer gücünü

zorladık biraz

demeliyiz.

Vicdanen rahat olmalıyız.

Sahabe-i Kiram için bile

Vessâbikûnel evvelûne

minel muhâcirîne vel ensâr

vellezîne tebe'ûhüm biihsâm

radıyallahu anhu ve rabbu'anh

İlkler vardır.

Hatta hakim

Sahabe-i Kiramı müstedrek sahibi hakim.

Pek çokları da tabakalara ayrılmıştır ama

Sahabe-i Kiramı

bir sistemli ve herkes tarafından

hüsnü kabul gören, daha sonrakiler tarafından

hüsnü kabul gören,

tabakalara ayıran, müstedrek sahibi

hakim, neysabûri.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve selleme

ilk inanan insanlar.

Mesela diyelim ki kırka kadar

Hazreti Ömer'i de içine alan insanlar.

Birinci tabakayı teşkil ederler.

Bunlar önde.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve selleme

kimsenin evet demediği dönemde bunlar

Kim bilir belki Hazreti Ömer Efendimiz

hususiyeti var.

Çok hızlı bir insan, amudi yükselen bir insan.

Mahiyeti adeta

onu rampaya yükselmiş gibi,

yüklemiş gibi.

Hemen İslamiyeti atar atmaz

tıpkı bir füze gibi dikey yükselmiştir.

Bu itibarla da kendi gününe kadar

o 3-4 sene içinde

Müslüman olan insanlara ulaşmış

ve çoğunda geçmiştir.

Bir hususiyeti olabilir ama

bana öyle geliyor ki ilkler

Hazreti Hamza ile Hazreti Ömer ile

kuvvet kazanacakları güne kadar

çok zordu o gün.

Yer

bir damla bir şey bitirmiyor.

Gök bir damla yağmur vermiyordu.

Ve Müslümanlar Hazreti Ebu Bekir

Efendimiz'in tabiriyle dışarıya çıktıkları zaman

içeriye girmeden emin değillerdi.

İçeriye girdiklerinde

dışarıya çıkmadan emin değillerdi.

Bıçaklar gayzla bileniyordu.

Kılıçlar tepelerinde

nefretli helazonlar çiziyordu.

Şimdi böyle bir dönemde

ölümü gözü almadan

Müslüman olmak çok zordu.

İşte bir başkaları bununla bir olamaz.

Ve ben

o zatlara, diğerleri içinde

diğerlerinde kabul ve teslimin yanında

daha değişik, daha derince

bir saygı duyarım.

Ne gibi bir saygı duyarım?

Çağımızda günümüzü aydınlatacak

insan barlarda tek başına dolaşırken

bekçiyle

görüşmesi bile yasak edildiği bir dönemde

Hulusi Efendi gibi

Sıddık Süleyman gibi

Hüsrev Efendi gibi

Zeyfet Bey gibi

ve Hafız Tevfik gibi

Şamlı Hafız Tevfik gibi

adım adım böyle

yakın takibe alınmış olmalarına rağmen

o zatın etrafında

halkalanan

bu ilk ışıktan hale

çağımızın, ayının

halesi, bu insanları da

ben bütün dünyayla değiştirmem.

Hususiyetleri vardır.

Çünkü bu dönemde öyle bir

davaya evet demek,

düpedüz ölüme evet demektir.

Ve bunlar

götürülür, zindana atılırdı

aylarca, belki senelerce

kimse gidip soramazdı, takip edemezdi.

Muhakkak o günleri

biz de yaşadık, tırnakları olamayız

onların. Şu manada yaşadık

diyorum, fahir arz ediyorum

saymayın. Mesela avukat

gelir görüşmeye, hatta bir

subay devreye girer, ne işi var bu adamların

burada, niye aldınız? Amanın

sakın onları sormayın, niye sormayın

siz de başınıza bir dert açarsınız

onları soranları içeriye alıyorlar.

İşte böyle bir dönemde bu işe

sahip çıkanlar, Kur'an-ı Kerim'in

dediği gibi o gün cihad edenler

o gün ortaya atılanlar

arkadan gelenlerle

misafir olmaz, herhalde derindirler.

Bakın misafirini arz edeyim.

Efendimiz o ilk, birinci

saffı teşkil edenler için bile

kimdir birinci saffı teşkil eden?

Ebu Bekir Ömer radiyallahu anhuma

Bir

insanın böyle

iki cesette bir ruh gibidir bunlar

bu iki zat. Fakat bir gün

Hazreti Ebu Bekir bir şey

söyler, Hazreti

Ömer de ayrı bir şey söyler.

İki kabileyle alakalı

iki kabile reisiyle

alakalı farklı farklı mütealeler

olur. Olur olur yani.

Bir anneden bir babadan doğan,

birbirini çok sever, iki kardeşim bile

muhalefete düşebilecekleri

ölçüde bir muhalefe şeklidir bu.

Hazreti Ebu Bekir Efendimiz de

şöyledir, o yumuşak insan

o kaymak gibi, ipek gibi insan der ki

zaten ben ne söylesem sen hep

itiraz ediyorsun. O da ben sana

itiraz etmedim der.

Sonra

Hazreti

Ömer Efendimiz kalkar

evine gider. Hazreti Ebu Bekir Efendimiz de

evine uğramaz da

Allah Resulü'nün yanına gelir

ve sahabi

gerisini anlatıyor.

O böyle mamum, mükedder

yürürken omuzunun biri düşerdi.

Entarisi de yerden sürünürdü.

Hatta entariyi yerden sürümek

kibirdir, mehiledir

buyurunca, benimki de öyle mi

Allah Resulü, hayır seninki öyle değildir

buyurmuştu öyle. O kadar da Allah'tan

korkar. Ebu Bekir

geliyor ama daidar buyurur

Allah Resulü. Farklı geliyor

der, Allah Resulü'nün huzuruna gelir ve şöyle buyurur

Ömer'in gönlünü kırdım

Ya Resulallah der. Hiç evine

gitmeden. Ve biraz sonra Ömer

de pişman olur, o da kalkar

arkadan gelir.

Hazreti Ebu Bekir'i rencide

ettiği mülazasıyla Efendimiz kaşığını

çatar, biraz sertçe

şöyle der. Siz hepiniz

bana hayır dediğiniz zaman, Ebu

Bekir bana evet dedi. O benim

sahabimdir. Sahabimi bana

bırakmalı değil miydiniz buyurur.

İşin çok pahalı olduğunu

anlayınca Hazreti Ebu Bekir diz çöker

ve yalvarır. Ya Resulallah

kabahatten değildi, onda değildi der.

Şimdi

arz edebiliyor muyum?

Hazreti Ebu Bekir söz konusu olduğu

yerde ilk sahabi Hazreti Ebu

Bekir olur da Hazreti Ömer

ikinci olur. Bakın şimdi

bir kıdem var yani.

Nisbi bir sabıkından olma

var. Evvelinden olma var.

Nisbi olarak.

İşte bunun gibi Hazreti Ömer'in

Hamza'nın içinde bulunduğu bir

ilkler vardır.

Bedir'de bulunan bir ikinciler

vardır. Diyelim ikinci safı teşkil

ederler.

Bir hicret eden üçüncüler vardır.

Bir Hüdeybiye'de

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in mübarek

elini sıkan

bir dördüncüler vardır. Böyle

kademe kademe olur ve bunların

hepsi birbirlerine karşı çok

saygılı davranırlar. Bir

bunu da

kafanızın bir yanına koyun.

Şimdi size başka bir şey arz edeceğim.

Zeyd ibni

Sabit, Kur'an-ı Kerim'in

tespitinde de vazife alan

sahabe-i kiramın alimlerinden.

Hatta

on beş günde bir yabancı dil

öğrenip, Efendimiz

sallallahu aleyhi ve selleme gelen nameleri

tercüme eden ve Efendimiz'in

yazdığı nameleri tercüme edip başka

tarafa gönderen bir insan. Zeyd ibni

Sabit.

Medine'den, Ansar'dan.

Yaşça Hazreti İbni Abbas'dan daha yaşlı.

Hazreti İbni

Abbas'la bir yerde karşılaştıklarında

biri ata binecek.

O ata binerken

Medine'nin alimi olduğundan dolayı, alim

Hazreti İbni Abbas'dan

daha önce İslam'a uyanmış.

İbni Abbas, onun

üzengisini tutar.

Zeyd ibni Sabit'in ata

binmesini sağlar, temin eder.

O elini zimamdan

tutmuştur. Zeyd ibni Sabit'te

uzanır, hemen onun elini öper.

Yalancısını öper.

Birinin dudaklarından

şu dökülür, birinin dudaklarından da şu dökülür.

Hazreti İbni Abbas şöyledir.

Biz büyüklerimize karşı

böyle yapmakla memuruz.

Yani o atına binerken

atının üzengisini tutma,

binmesini kolaylaştırmakla mükellefiz.

O da peygamber

yakınlarına, Ehli Beyt'e karşı

böyle saygılı davranmakla mükellefiz.

Yani bir yönüyle

herkes aşağıda

kendisine bir şey takviye eder.

Ve yukarıda bildiği, kabul ettiği

insana karşı da saygılı olmaya çalışır.

Şimdi bunlar

karşılıklı insanların anlaşabileceği

şeylerdir.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem

kendisine karşı

bir insan olmanın üstünde

tazimde bulunmalardan ötürü hep rahatsız oluyor.

Mesela diyelim,

ayağa kalkmaya karşı buyuruyordu ki

Acemlerin büyüklerine

ayağa kalktıkları gibi bana

ayağa kalkmayın diyordu.

Mesela sofrada

sahabisiyle beraber aynı sofrada

oturuyor, onlarla yemek yiyordu.

Hususiyet yoktu bu mevzuda.

Sultanlara taç

giydiren insan.

Ve birisi bunu böyle hafife alınca

bilmeyen bir bedevi

hafife alınca, evet ben Allah'ın bir kuluyum

diyordu. Ve kul gibi oturuyorum

diyordu.

Kendisine

atfedilen büyük payeler,

makamlar,

Allah'a kurbiyetin başkalarının başını

döndürmesi ve onların bunu ifade

etmeleri,

Resul-i Ekrem sallallahu aleyhi ve sellem'in tavrını

değiştirmesine vesile olmuyor, vesile teşkil etmiyordu.