FKM Sohbetleri Belaları Dua ile Savın

Kader ve hizmeti ilahi zaviyesinden günüydü o hadiseleri arkasında büyük bir çığ musibetini nasıl değerlendirirsiniz?

Güneydoğu hadiseleri Türkiye'nin değişik yerlerinde çığlaşmış hadiselerdir.

Hadiseler çığlaşmış hadiselerdir ve görenler, sezenler, bilenler için onlar çok küçük bir sesle, bir rezonansla yerinden kopup gelecek ve milletin büyük bir kesimini büyük halkın yanına alacak şekilde bir kesimi presleyecek, silip süpürecek, ölçüde derindir, endişe vericidir, ürperticidir.

Bir çığ bekliyor. Biz de Allah'tan bir inayet bekliyoruz. Esbap planında esbabın vefasızlığına rağmen Allah'tan inayet bekliyoruz.

Sebepler sırtlarını dönmüş gidiyorlar bize. Hepsi ayrı bir vefasızlık vadisinde kendisine ait türküler söylüyor sebepler.

Sebepler bize bir bağlamayın diyorlar. Fakat bizi hiçbir zaman yalnız bırakmayan müsebbibül esbab diyoruz ki dünya devletleri muvazenesinde çok önemli bir muvazene unsuru olan devleti aliye ister onun kusuru isterse başkalarının imansızlığı ve amansızlığı karşısında yıkılıp gitmekle o devletin mirasçıları içinde,

ondan kopup gidenler arasında birbirini takip ede gelen muvazenesizlikler gibi bizi yeni bir parçalanmayla yeni bir muvazenesizlik süreci içine yenilerin tabiriyle itmesin diyoruz.

70-80-100 sene evvel aynı dönemler yani 20. asra girerken onun son çeyreğinden başlayarak ilk çeyreğine kadar aynı süreç yaşandı. Aynı devir aynı dönem bütün şartlarıyla yaşandı.

21. asra giriyoruz bu küçük bu minik ülkenin bir kesiminde yine aynı şartlar yaşanıyor, aynı türküler söyleniyor, aynı şenaatler aynı ifadelerle yeniden bir kere daha sergileniyor.

İsrail'in harbiye nazırı Muşo Dayan diye birisi vardı, zannediyorum ben söyleyince çoğunuz hatırladınız. Bu hem 67'de hem de 68'de bütün Birleşik Arap ordularını yendi.

İlk yenişinde bir de bir kitap yazmış. Harp stratejisini anlatmış o kitapta. Fakat hiçbir Arap, hiçbir Arap erken harbi alıp okumamış onu. İkincisinde de aynı taktiği kullanmış. İkincisinde de yine o karşı tarafı hezimete uğrattı.

Yenilen, ırkçılığın altında yenik düşmüş Araplar, Müslümanlar değildi. Ben Müslümanlığın cihan tarihinde yenik düştüğünü hiç tahmin etmiyorum.

Yenilmiş insanlar ona sahip çıkmışlar, nefsine yenilmiş, bencilliğine yenilmiş ve fetakarlık yapamadığından dolayı yenilmiş, evvela dinin emirleri açısından yenik düşmüş insanlar yenilmişlerdir, insanlar yenilmiştir.

Sonra da şunu yazdı, gazeteler naklettiler. Ben ikincisinde de aynı stratejiyi takip ettim ama kitabımı okumamışlar, okusalardı böyle bu kadar gafil avlanmazlardı demişti, hiç unutmam.

Şimdi 20. asra girerken aynı şeyler, aynı oyunlar, 21. asra girerken aynı oyunlar ama unuttuk biz onları veya onu görecek entelijansiyamız yok bizim yani, o işi akıl erdirebilecek münevverimiz yok, aydınımız yok demek.

Öyle bir tarihsizliğe mahkumuz. Aynı oyunlar çevriliyor. Birinci defada olan oldu yani, fitne oldu, kızıl kıyamet koptu, şerh edecek halim yok.

Fakat şimdi hazırlanan senaryolarda aynı kızıl kıyameti doğurabilecek hüviyettedir. Farkı yok yani. Aynı şeyler var, bir tamamı var.

Fakat Rabbimiz'in inayet eli, hak tecelli eyleyince her işi hasan eder, halk eder esbabını bir lahzada ihsan eder. Yanık yürekler var, sineler var. El alem nasıl düşünürse düşünsün,

Beri tarafta binlerce belki milyona yakın insan deft-i zinesiyle teveccüh ediyor, Allah'ım bize o hicranlı günleri bir kere daha yaşatma diyor.

Ben bunu derken aynı zamanda eskiler hocam çok söylerdi bunu, min gayri haddin derdi. Bana düşmemiş ya demek manasına geliyor, min gayri had. Bana düşmez, haddimi aşan bir şey.

Bu mevzunun yapılması gerektiğini de bilmiyorum hatırlatmış oldum mu? Tazarru düşer, niyaz düşer, yalvarış düşer, yakarış düşer.

Söylenen sözlerden bir tanesini müsaadenizle yine arz edeyim.

Kabe'yi yüz defa tevaf edeceğinize o güzel mübarek, çok güzel bir şey, bin rekat namaz kılacağınıza Rabbimize teveccüh edeceğinize, bir de bunlardan sonra bunlarla beraber farzı yapmış bir insan olarak,

bir gece kalkıp ızraplayın diyerek, başını yere koyup Allah'ım ikinci bir kere daha aynı şeylere maruz kalmayı, hem bunca gelişmeden sonra ne olur Allah'ın bahtına düştük deme bana kitap dolusu, kitaplar dolusu yapılmış dualardan daha fazla hura geçer gibi geliyor.

Izra böyle bir duadır ki o duanın kabul ekarini olması için başka şartta ihtiyaç yoktur.

Evet, bu mevzuda yapılıyor mu yapılmıyor mu endişemi dile getirmeyeceğim.

İslam aleminin menlem yehtemme bi emril müslimi feleyse minhum ev müslimin feleyse minhum Müslümanların derdini kendi derdi bilmeyen, onların inlemesiyle inlemeyen onlardan değildir.

Tehditini ruhunda duyan arkadaşlarımın bu işi yapmayacağına ihtimal vermiyorum diyerek ufası kapatmak istiyorum.

Güneydoğu Türkiye'de değişik kangren meseleler gibi kangren meselelerden birisidir.

Güneydoğulu arkadaşlarımıza bizim Kürt dediler.

Biz esasen Kürt'ü, Türk'ü, Çerkez'i, Arnavut'u, Boşna'ı, Bosna'lısı, Ersek'lisi, Karadağlısı, Makedonya'lısı ne güzel bir zeminde dört asır, beş asır beraber olduk.

Bunlar söylense bile bunlar soy isim gibi söyleniyordu Devlet-i Aliyye döneminde.

Yani Çerkez Ethem, Laz Rüştü falan Kürdi falan gibi söyleniyordu ve kimsenin bunlardan hiçbir endişesi yoktu yani.

Müthiş bir şeydi.

Dört asır on milyon saf kan Türk milleti yüz yirmi bin kilometrelik bir geniş saha içinde yüz yirmi milyon insanı böyle idare etmişti.

Muhabere, muvasala imkanların da olmamasına rağmen.

Yani Fizan'da bir hadise zuhur ettiği zaman at binip koştursanız üç ay sonra ulaşırsınız oraya.

Orada ikral yapsalar bastırma kuvvetler üç ay sonra varabilir oraya.

Ve kimse başını kaldırmamış.

Demek ki bizimkiler oyuna gelmişler, başkaları bir oyun oynuyormuş.

Petrola konacakmış, cevhere konacakmış, ipeğe konacakmış, pamuğa konacakmış, üzüme konacakmış.

Başka şeylere konacakmış.

Bahaneymiş bütün bunlar.

Şimdi de yine gelip orada cevhere, petrole konmak için.

Öyleyse yani mesele hani onlar Türk dedikleri için dedim ben.

Mesele Güneydoğu'da bir Kürt devleti kurma meselesi değil.

Bir tampon devleti kurma meselesi bahis mevzudur.

Bir aldanmışlık var.

Bu hakikaten senelerce beraber yaşamış bu milletten oradaki Güneydoğu'daki soydaşımızı koparma çirkin bir şey.

Yani mesele o kadar dört yanıyla mamur onlara göre geliyor.

O kadar dört yanıyla bu senaryo tatbik ediliyor.

Dört bir yanıyla o kadar mükemmel oynanıyor ki.

Hiç kimse bir şey diyemiyor buna.

Ve bunlar bir an evvel o tampon devleti meydana getirme ve emellerine ulaşmak istiyorlar.

Bu işte Güneydoğu'daki bizim canımızdan daha aziz, daha artık bildiğimiz kardeşimizi, soydaşımızı diri etmeden konuşuyorum.

Ve bu mevzuda samimiyiz yani.

Ne kadar samimiyiz?

Bir arkadaşım birine yazdığı mektupta belirtmişti.

Tezkiye'yi nefret etmez adedinde saymayın bunu.

Onlardan uzağım.

Fakat sizin isteğinize tercüman olarak söylüyorum.

Çünkü bazılarda dediler ki ne Orta Asya, Orta Asya diyor da falan hoca.

Falanları niye demiyor?

Türkçülüğü mü yapılıyor?

Hayır biz hiç Türkçülük yapmadık.

Doğduk Hazreti Muhammed ve sahabi dedik.

Ölürken onları söyleyeceğiz biz.

Ama burada bize muhtaç insanlara sahip çıkmama, Hazreti Muhammed dememedir bu.

Sahabi dememedir.

Sizden onu bekliyorlar, o ruhu bekliyorlar.

Bir de meselenin diğer bir yanı vardır.

Birine yazdığı bir mektupta diyor ki.

Siz esasen bilemiyorsunuz.

Peşmergeller diyor.

Nebeciye maruz kaldıkları zaman ben onun yanında oturuyordum.

Onu duyunca televizyonda doğrulmak istedi kalkmadı.

Diyor ben buyum.

Bugün bile, bağışlayın girdiğim helada bir ay evvel girmiştim.

Bir örümcek kapının arkasında yuva yapmış.

Kapıyı çok dikkatli de açtım, örttüm.

Suyu dökerken acaba döktüğüm suyu onu götürür mü diye.

Bir ay sonra geldiğimde hala duruyor orada.

Gitmemiş, çekim gitmemiş.

Yuvasını bozmadım.

Bir örümcek, iki olmamış bir aydır.

Bizden başkalarına karşı kin nefret olmaz.

Bağışlarsanız siz siyatınıza tercüman oluyorum ben yani.

Biz buyuz diyorum.

Ve ben peşmergellerin maruz kaldığı şeyle yatağa düşmüş yatmışım.

Bana arkadaşım hatırlatıyor.

Aynı şekilde diğer bir dünyaya karşı da aynı hisleri paylaşırım.

Aynı şeyleri duyarım.

Evet.

Güneydoğu bir kangren oldu.

Burada onlara demek belki doğru değil ama

esas çaresi onun,

asırlardan beri bizim aramızdaki faslı müşterekler

din ne müthiş yapıcı bir iksirdi.

Fakat hala bazıları onu öcü görüyor.

Onunla yaklaşmak o.

Onulmaz derdi onunla tedavi etmeyi düşünmüyorlar.

Hala.

Başta da arz ettim bir münasebetle.

Orada meseleye öyle yaklaşılsaydı

bu hastalık bugün büyük ölçüde tedavi edilmiş olacaktı.

Bundan sonra edilmez mi?

Edileceğini ümit ediyoruz.

Fakat oradaki insanlar çok yaralanmışlardır.

Çok rencide olmuşlardır.

Bu defa kötülük düşünme huyu ve tabiat haline gelmiştir.

Kötülük düşünüyorlar.

Belki doğrudan doğruya şaka ve şebekesine karışmayanlardan da

kötülük düşünenler var.

Bunlara karşı muamele de onları iyice kötülük düşünmeye sevk ediyor.

Bunlar da iyice onları kızdırıyor, öfkelendiriyor ve uzaklaştırıyor.

Çare değil.

Şu dönemde olsaydı

canı birbirine bağlayacak kadar güçlü dinamiklere sahip olan

Muhammedi ruhla sallallahu aleyhi ve sellem

gidilseydi zannediyorum şu dönemde bile olsa

bu mesele tedavi edilecekti ama

bu kafayla hiçbir şey yapamayacaklar.

Bir taraftan müntesiplerinin, mensuplarının,

evlatlarının vefasızlığı,

diğer taraftan karşı tarafın gadru efganı veya tecavüzü

ve işte güneydoğu böyle iki şey arasında.

Bir taraftan gerçek sahiplerinin vefasızlığı,

diğer taraftan orada emelleri olan insanların

gadri ve zulmü karşısında, ağı içinde

tehlikeye maruz esbaplar açısında

iflas tam,

müsebbibül esvap hakkında bizim ümidimizde tam.

Bu onun yanında ne ifade eder?

Allah her şeye karşı gücüyle kuvvetiyle ne ifade ediyorsa

onu ifade eder.

Fakat sebepler onun icraatı için adi şartlardır.

Bizi inletmesin Rabbim.

Şimdi tehlike orada çığlaşınca arz ettim ben

Allah'ın hiçbir icraatı abes değildir.

Hiçbir icraatı.

Ben o türlü şeylere girip çünkü dine inanmayan,

Allah'a, Peygamber'e inanmayan bu türlü şeyleri konuşunca

öyle de cahil ki bu adamlar

ya buna tahmin diyecekler,

ya kehanet diyecekler, ya fal diyecekler.

Londra dönüşü, merhum Menderes'in

geçirdiği bir kaza sonunda Türkiye'de aklenen herkes

Türkiye'nin başına gelecek yani en başa bir yıldırım gelip çarptığına göre

çok ciddi bir bela var

demiş, düşünmüşlerdir.

Allah teferruf eylesin.

Fakat milletçe bu bela, milletçe kurban kesmelerle savunmalı.

Efendimiz

وَاسْتَقْبَلُوا اَنْوَاعَ الْبَلَاءِ بِالدُّعَاءِ

buyuruyor.

Belalar çıktı geliyorsa şayet

yolun sağını solunu tutun önünü de kesin dualarla savun onu diyor.

Allah'a tazarru ve niyazla karşı koyun.

Tazarru ve niyaz nedir?

Allah'la münacata gitmek.

Gizli fısıldaşmak demektir.

Ve bir yerde buna da ayrı bir imdat geliyor.

يَا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا

اِذَا نَاجَيْتُمُوا الْرَسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنِ يَد۪ي نَجْوَكُمْ

Peygamberle gizlice bir şey konuşmaya gittiğiniz zaman

bir hediye bir armağan verin.

Sadakalar dağıtın.

Kurbanlar kesin.

Dualarla diz gelin, dize gelin, çökün.

Allah'a yalvarın.

Şimdi dize çökün yalvarın ki

çok ağır şartlar altında Allah sizi dize getirmesin.

İnanmayan inanmaz buna.

Nedir bu hadiseler?

Biz inanıyoruz ki

Allah'ın zimamı boynunda olmayan hiçbir hadise yoktur.

لَهُمَ قَالِيدُ السَّمَاوَاتِ وَالْاَرْضِ

Ayağımın dokunup kırdığı bir bardak bile boş değildir.

Fakat olduğu deyip, teşeüm yapıp

yani bunu fenaya yorup paniğe kapılma değil.

Allah la havle ve la kuvvete illa billah'ın sahibidir.

Onun ref etmeyeceği hiçbir bela hiçbir musibet yoktur.

Fakat insanlar şuurlu olmalı.

Böyle bir meselede Allah'a yanaşmalı,

Allah'a dayanmalı, Allah'a teveccüh etmelidirler.

Sabah 3-5 arkadaşım bulunduğu bir yerde arz etmiştim.

51'de Pasinler Zelzelesi oldu.

Bu zelzelede 1-2 köy tamamen yerle bir oldu.

Ciddi zelzelelerden birisiydi.

Bizim köyümüzde de 1-2 duvar belki çöktü.

Bir duvarda bizim bel verdi.

Daha sonra da çöktü.

Millet hep karda yatıyordu kışta böyle soğuk.

Tam bu mevsim gibi bir kış mevsimi miydi?

Aynı ay mıydı? Tahmin edemeyeceğim de karda.

Hatta çoğu başlayan çöplükleri delip içinde yatıyorlardı.

Bina olsun diye çadır yetişmemişti.

Sobalarda yanınca kar, buz eriyor, çöküyordu.

Bazıları da öyle az da olsa, nadir de olsa.

O günlerde sizin belki çoğu yanı itibariyle benimle tanıdığınız

Alvar İmam'ın merhum makamı cennet olsun.

O da hayattaydı.

Oğlu, o da vefat etti.

Çoluk çocuk ki düşünün biz de çocuktuk yani 5-10 yaşında çocuk.

Herkes arkasında bir halka teşkil etti.

Kara ayağımızı bastığımız zaman kalçamıza kadar gömülüyorduk.

O köyün etrafında neye hangi kaynağa dayanarak onu söylüyordu bilemiyorum da

şöyle dedi.

Ninova'ya bela gelince Yunus Aleyhisselam ayrıldı.

Malum onu Kur'an anlatıyor.

Sonra halk bela geleceğini anladılar.

Tazarruh ettiler, Allah'a döndüler.

Yanlış yapmışız Allah'ım dediler.

O şöyle demişti.

Durmadan inlediler, sızladılar.

Arşu, ferşi velveleye verdiler.

Allah'ım dediler.

Ve o belayı Allah defüref etti.

Bela başına gelmişken defüref edilmiş denebilir.

Kur'an-ı Kerim öyle diyor.

Hazreti Yunus Aleyhisselam'ın kavmidir.

Yani Ninova halkı.

O evvela bu zatı Yunus Aleyhisselam'ı ve Ninova'yı söyledi.

Yüreklerimizi şahlandırdı.

Sonra çocuk bizde tabi.

Belki işin biraz da macerasında ama saf masum diye arkasına kattı.

O köyün etrafında dolaştı durdu bunu söyletti.

Bir işin bir yanı bu.

İkincisi çocuktum fakat bugünkü gibi hatırlıyorum.

Danalar topladılar.

Kuşlar getirdi kestiler.

Hatta sabah unuttum ben onu hiç unutmam.

Bakın o da bir sevki ilahiyle Allah'ın sevkiyle.

Benim hatırımı aldığı babamın böyle ağzı gözü burnu beyaz.

Kendisi de mosmor bir koç vardı.

Kuzu iken almıştı hatırıma.

Ben de gözümde gözlem benim.

Yani iliştirmiyorum.

Satacaktı satma dedim satmadı.

Gözlem.

O da büyümüş öyle çiçeği burnunda.

Zelzele olduğu esnada doluyor doluyor kapıya.

Küt diye kellesiyle vuruyor.

Hiç unutmam bugün.

Bu 10-11 yaşlı hatıralar.

1-2-3-4-5.

Babam dedi ki Allah buna bir şey dedirtmek istiyor.

Biz de bunu keselim dedi.

Ben o dursun hani o mevzudaki dursun kararım benim.

Çok ısrarlıydım o mevzuda.

Fakat böyle bir mesele karşısında herkes bir şey kesiyor.

Herkes kurban bayramı gibi bir şey boğazlıyor.

Allah'ın belaları defref için babam da bunu kesin.

Babamın gücü de ancak ona yeterdi zaten.

Babam da bunu kessin dedim.

Herkes kesti ve dua ettiler.

Sonra da camiye doldular Allah'ım dediler.

Allah'ım deyince bir hadisin ifade ettiği gibi

Allah lebeykulum diyor.

Ne istiyorsunuz benden?

Hiç olmazsa bu kadar bir şey yapılmalıydı.

Bunlar bence birer sinyadır.

Ciddi tehlike raya girmiş geliyor demektir.

Esbabın bunu çevirmesi mümkün değil diyor Allah.

Gaflet anınızda sizi derdest edip demir pençesini alacaktır.

Demir pençelere rağmen alacaktır.

Öyleyse öyle birine sığının dehalet edin ki

bütün güçleri bütün kuvvetleri ters yüz etsin.

Bunu sormuşlar.

Bana göre bu önemli bir ihtardır.

Bir tembihtir.

Bela daha büyük belalara karşı bizi teyakküze sevk ediyor.

Amanın diyor kendinize gelin.

Başkaları gaflette temadi deyip yan gelip yatacaklarsa

hiç olmazsa dua etsinler niyazda bulunsunlar.

Hacet namazı kılsınlar.

Rabbe tadarru ve niyazda bulunsunlar.

Cenab-ı Hak gelmesi mukadder gibi görünen bu belayı

atasıyla def etsin.

Bela yola girer gelmeye çalışır.

Gelirken Allah'ın atası karşısına çıkar onu çevirir.

Bilemeyiz.

Bize kulluk planında böyle yapmak düşer.

Netici itibariyle o işe tesir Allah'ın elindedir.

Allahu halikul külli şey malikul mulk

ya tasarrafu fi mülkihi keyfe yeşe.

Onu da o kadarlıkla bağlamış olalım.

Meselenin aktüel yanı benim gevezeliğime verilsin.

Böyle bir mesele karşısında teyakkuzla alakalı şeyleri söyleme

Rabbimizle olan itibatımız açısından önemli gibi geliyordu zaten.

Dünyada İslam memleketlerinin genel tablosu kardeş kavgaları, esaret, ihtilaf, cehalet, zaruret diyor.

Soru.

Ve bunların getirdiği ızdırap güvensizlik, ümitsizlik ve sefalet.

Bu eski mantıkçıların sura kübra gibi şeyleri.

Bu kadar gailelerin kısa zamanda halli mümkün müdür?

Olan bitenler karşısında eli kolu bağlı olmanın bir şeyler yapamamanın ızdırabından nasıl kurtulabiliriz deniyor.

Evvela iki gerçek var bunlara temas ediyor.

Dünyada İslam memleketlerinde genel tablo hakikaten kardeş kavgası gördüğünüz gibi esaret, ihtilaf, cehalet ve zarurettir.

Maalesef.

Bu belli bir dönemde bilerek veya bilmeyerek içine düşürmüş bir çukurdur.

Tarihi in'itatımızı, kazanç kuşağında kaybetmemizi.

Şimdiye kadar dünya kadar insan bununla alakalı bir sürü şey yazdı.

Prens Sebahattin'den Mehmet Akif merhuma kadar ondan Hazreti Bediüzzaman'a kadar in'itatımızın vesileleri, sukutumuzun vesileleri ve buradan çıkışın yolları ve çareleri diye

Prens Sebahattin'in de bir tecrübe-i kalemiye in'itatımız hakkında bir tecrübe-i kalemiye eski harflerle basılmış zannediyorum şimdilerde latin harflerine çevirdiler onu.

Türk alfabesini çevirdiler.

İşin doğrusu belli bir dönemde bir çukura düşülmüş ve şimdi belki çıkılmak isteniyor ama çıkılma yolları bilinemiyor.

Bir çukura hangi yoldan düşülmüşse yine oradan çıkılır.

Yani cehaletle düşünmüşse, zaruretle düşünmüşse, ihtilafla düşünmüşse, fakirlikle düşünmüşse, iftirakla düşünmüşse şayet ancak bunların giderilmesiyle çıkılır.

Vücudunuzda bir virüs, bir bakteri şayet neyin zaafından dolayı orada hakim hale geliyorsa bence evvela o zaafın giderilmesi lazım, o boşluğun kapatılması lazım.

Onun için bir taraftan onlara karşı bir şey verirken diğer taraftan vücudun takviye edilmesi çok önemli bir esastır.

Şimdi bu çukurun içinde çırpınıp duruyor ama ben çıkmak üzere çok ciddi planların olduğu kanaatinde değilim.

Mesela Türkiye gibi tarihte çok önemli bir rol oynamış bir ülke.

Hususiyle dokuz asır belli sülaleler değişmiş ama İslam dünyasının ön karakolluk vazifesini görmüş.

Bütün batıya karşı müdafaa hattını o korumuş, o müdafaa etmiş.

Devamlı cephede olmuş.

Devlet-i Aliyye'yi hariciye zaafı bitirmiştir.

Dünyadan habersiz bir devlet olarak yaşamışızdır.

Katiyyeme katip eden dünyayı bilmiyoruz, hiç bilmiyoruz.

İki, dünyanın hiçbir yerinde ben Türk lobisine rastlamadım.

Ukalalık türünden, ukalalık uğdunda bir şey ifade gibi gelecek de dünyanın görmediğim yer oldukça azdır.

Mesela ne Güney Amerika'da, ne Amerika Birleşik Devletleri'nde, ne Kanada'da, ne Avrupa'da hiçbir devlette, ne Asya'da hiçbir devlette bir Türk lobisi söz konusu değildir.

Bugün Amerika'da Ermeni lobisi vardır, bir avuç Ermeni vardır.

Ama Amerika toplumu içinde, katmanları içinde ortaya çıkarabilseniz dünya kadar Türk vardır.

Bir dönemde Asya'dan icra etmiş gitmişler.

Ve şu anda da bir sürü insan vardır, çok acıdır.

Ben oradaki bir ateşeye sordum, ne kadar Türk var dedi.

Hocam dedi, valla bilmiyorum galiba 500 bin diyorlar Amerika'da.

Belki 500 bin sadece Kırım'dan bir dönemde icra edip gitmiştir.

Yanılıyoruz yani, adedini bile bilmiyoruz.

Bizim tasavvurlarımızın, tahayyüllerimizin üstünde orada Türk mevcudu var.

Hafif kurcaladığınız zaman bunlar hemen suyun yüzüne çıkabilir.

Fakat siz orada kemiyet buğutlarıyla, derinlikleriyle bu kadar bir güce sahip olduğunuz halde lobiniz yoktur.

Biz kaderimizi bu millete vermişiz.

Ben ne olursam olayım Allah ve Resulullah kapısının kıtmiri ve bu milletin de başını sizin ayaklarınızın altına koyacak bir zavallısı olabilirim.

Fakat 5 yaşımdan beri milletimin kaderiyle dopdoluyumdur yani.

Belki 10 yaşındayken bile bu iş için gözyaşı dökmüş, dünya kadar ağlamış bir insanım.

Onun için hala hazırdaki durumuyla da çok alakalıyım, alakadarım.

Tabi en önemli mesele de ihtilaf, cehalet, zaruret dediğimiz şeylerdir yani.

İsterseniz fakirlik şeklinde de alabilirsiniz.

Bu, tanzimattan sonra bu milletin derdidir.

Meşrutiyet yıllarında Bediüzzaman'a bu mesele sorulunca diyor ki bizim 3 büyük düşmanımız vardır.

Birisi ihtilaf diyor, birisi cehalet, diğeri de fakirliktir, zarurettir diyor.

Bakın bunca yıl geçmiş, meşrutiyet dediğiniz 1908'li yılları, aradan neredeyse 86 sene geçmiş.

Değişen hiçbir şey yok yani biz.

Hani 40 senelik kâni yani falan derler ya, işte onun gibi bir şey.

Hiç değişen bir şey olmamış.

O zat diyor ki bu 3 hastalığa karşı virüs kabul ediyor.

AIDS virüsü gibi virüs kabul ediyor.

İhtilafı, cehaleti ve zarureti.

Bu 3 virüse karşı, 3 hastalığa karşı 3 tane ilaçla, bir reçete ile mukabele edeceğiz.

İlimle mücadele edecek, ittihatla, ittifakla mücadele edecek ve servetle mücadele edeceğiz diyor o günlerde.

Bu sözler de yine 86 sene evvel söylenmiş sözler ama gel gör ki o günden bugüne iki adım atılmamış.

Neredeyse iki adım atılmamış maalesef.

Hala biz birbirimizi kıran kırana gidiyoruz.

Şu ülkede insanların haline baksanız, muhalefet yaparken bile birbirlerinin bu harcasına birbirinin üzerine gidiyorlar.

Oysa ki millet olarak çok ileride olmaya liyakatimiz vardır yani.

Dişimizi sıksak Allah'ın inayetiyle bunu gerçekleştirebiliriz.

Evet Ozzat diyor, ihtilafa karşı ittihatla.

Zaten diyor ben Yavuz Selim'e biat etmişim, ittiba etmişim.

Yavuz'u da.

Tabi daha sonra Yavuz Selim panislamizm bilmezdi.

Pandan mandan anlamazdı o.

Panislamizm düşüncesi, pantürkizm düşüncesi bunlar yine Türk ayından sonra Türkiye'de bizim içimizi ihtilaf attıkları dönem zuhur etti.

Birileri pantürkizm dedi, öbürleri Avrupacılık dedi, birileri de panislamizm dedi.

Ve derken İslam derken bile insanımızın içine ihtilaf attılar.

İslam ihtilaf atmaz.

Alem şumul bir dindir.

Fakat ihtilaf attılar.

Çünkü bir yönüyle kamplaşmalar oldu.

O dönemde de oldu kamplaşmalar.

Yedik bitirdik.

Yavuz Selim ta o dönemde ittihat İslam demiş yani.

İslam birliği demiş.

Ve mücadelesini hep o istikamette vermiş.

Kader bir yerde iflahını kesecek.

Emanetini alacakmış onda.

Fakat şu sözler ona aittir.

Yine kitaplarda görmüşsünüzdür.

Milletimde ihtilafu tefrika endişesi köşeyi kabrimde hatta bir karar eyler beni.

İttihat etmekken adaya karşı çaremiz.

İttihat etmezse millet daha idare eyler beni diyor.

Bediüzzaman diyor ki bu düşüncelerinde ben Yavuz Selim cennet mekanı ittida etmişim, ittiva etmişim diyor.

Her şeyi bırakıp bu millet fertlerini, bu milletin belli bölümlerini birbiriyle uzlaştırmak, anlaştırmak, kamplaşmayı önlemek bizim için bir vecibedir.

Bu bizim bugün derdimizdir.

Hatta şimdilerde bir layık anti layık kamplaşması çıkardılar.

Bizim insanımızın böyle bir derdi yok.

Biz hiç laikliği mesele yapmadık yani şimdiye kadar.

Otuz sene bir insan cami kürsülerinde millete konuşmuşsa oturmuş böyle sizler gibi gençlerle sohbet etmişse hayatımda zannediyorum Allah bana icat ettirmiştir.

Böyle oturup serbest siz soru sorun ben de cevap vereyim meselesini camide.

Belki bunu ben icat etmişimdir.

Ve bunu senelerce devam ettirdim.

Belki yirmi küsur sene devam ettirdim.

Bir insanın bir hissiyatı bir üzmeratı varsa mesela sizin bir demokrasiye karşı bir antipatiniz varsa.

Mesela layihsizme karşı bir antipatiniz varsa.

Bunca zaman içinde dar dairede, geniş dairede ağzınızdan kaçmaz mı bu?

Ben kudri meydan diyorum.

Açık kapalı bir tanesi çıksın hatta benim şu arkadaşlarım bile.

Hani askeri tabirle hazerde, seferde, karada, havada, denizde her zaman ve her yerde benimle beraber olanlar.

Buyursun çıksın desinler ki sen şurada yarım kelimecik bir şey söyledin desinler.

Demedik.

Hiçbir arkadaşımız da demez.

Çünkü bizim problemimiz yok bu türlü meselelerde.

Demek ki ta tanzimattan bu yana milletin içine ihtilaf atanlar şimdilerde de bunu işte layıklıkla yeniden gerçekleştirmek.

Demokrasi yok anti demokrat filan diyerek.

Yok fundamentalizm, yok demokratik düzen yanlıları, yok giriciler, yobazlar diyerek, yok ilerciler diyerek.

Bir kısım düşünceleri değişik zaviyeden hortlatmak suretiyle milletin bir kesimini başka bir kesimi karşısına çıkararak işlerine ihtilaf atıyorlar.

Göğsümüzü gerip sabırla bütün bunları aşma mecburiyetindeyiz.

Bu türlü kısır kavgalara girmeme mecburiyetindeyiz.

Bu duygu, bu düşüncelerimizi her yerde ifade etme mecburiyetindeyiz.

Bunlar bizim problemlerimiz değil ve biz bu mevzuları kavga vesilesi yapmıyoruz, yapmama kararındayız.

Hatta Yunus'un ifadesi ve anlayışıyla dövene elsiz, sövene dilsiz ve hepimiz her türlü hakaret karşısında gönülsüz yaşama kararındayız.

Kılmayacağız, incinmeyeceğiz, darılmayacağız, dişimizi sıkıp dayanacağız, ihtilafa düşmeyeceğiz.

Çünkü bu bizi daha idare eder, dedi Yavuz Cennet Mekan.

İkincisi cehalet dedi, biz bu mevzuda seferberiz.

Şimdi bu halimizden rahatsız olanlar var.

Şimdi siz ilim yoluna girdiniz, cehaleti yenmeye çalışıyorsunuz.

Fakat birileri bunu engellemeye çalışıyor.

İşte şimdi bu adamlar cehalete karşı ilimle mücadele eden insanları engelliyorlar.

Bakın takılıyorsunuz buna.

Batı ortaçağ, karanlık çağ dediği dönemlerde siz Hicri 5. ve 6. asırda Asya'da önemli bir renesans gerçekleştirmişsiniz.

Bu istahale ola ola gelmiş İspanya'ya geçmiş, İspanya'dan Batı'ya geçmiş.

Sizden 6-7 asır sonra onu gerçekleştirebilmişler.

Sizin kökünüzde var.

Yeniden sürgün veriyor.

Yeniden siz dünya çapında yeni bir medeniyete giden bir yol açıyorsunuz.

Bir köprü kuruyorsunuz.

Ve dünyada önemli kültürlerden bir tanesini gerçekleştirmeye çalışıyorsunuz.

Buna rağmen siz ilimle cehaletin kafasını ezmeye çalışacaksınız.

Zaruret, fakirlik o dönemde söylenmiş.

İnşallah arkadaşlarımıza hep söylüyoruz.

Türkiye'nin zengin olması Asya'da yatırım yapmasından geçer.

Siz gidin ticaret yapın, işportacılık yapın hatta.

Yatırım yapın.

Sanayi tesisleri kurun.

Batı bir zaman bu ülkelerin sırtından zengin olduğu gibi siz de onları istismar etmeden üstelik

başkalarının istismarına sömürmesine de meydan vermeden

eski vatanınızda yani küçük Asya gitsin büyük Asya'da zengin olsun, aradığını bulsun.

Her yönüyle ve insanımız taşınıyor şimdi.

Böylece bizi birbirimize düşüren, işimizi bitiren bir ihtilaf, bir cehalet, bir zaruret vardır.

İkincisi bunların getirdiği izdırap güvensizlik, ümitsizlik ve sefalet var.

Bu da doğru.

Ülkede ben bunu geçiştireceğim.

Yani çok fazla üzerinde durmayacağım.

Şu anda bir kriz yaşanıyor Türkiye'de.

Bu ekonomik paketler istikrar paketiyle daha ziyade zuhur etti ama

fakat krizin gerçek buğutları esas ekonomik değildir.

Güvensizlik buğududur.

Yani her şeyin real değeri nedir?

Milletimiz parlamentonun real değerinden doların real değerine kadar ondan markın real değerine,

hisse senetlerinin real değerlerine, pazarda piyasadaki emtihanın real değerlerine kadar bu mevzudaki kuşkudur, tereddüttür.

Yani aslında her şey olduğu gibi bir otursa millet bilse yani dolar artık şudur,

marş şudur, emtia şudur, fırındaki ekmek şudur, manavdaki meyveler şudur,

bakkaldaki emtia eşya şudur falan bilse oturacak.

Biraz millet kemerini sıkacak.

Biraz bizim yaptığımız gibi kendi hayatımızda ihtisadi programları yani tasarruf programları uygulayacağız.

Allah'ın inayet ve keremiyle bu gayeler aşılacak ve milletimiz yine büyüklüğe sıçrayacaktır Allah'ın inayet ve keremiyle.

Ama içimizde bir ızdırap, bir güvensizlik, bir ümitsizlik yaşanıyor.

Esas bizim krizin arkasında da şu anda güvensizlik var.

Bunu da tabii devlet giderecek.

O bakımdan devleti yıkmaya matuf sözlerden de fevkalade sakınmak lazım.

Çünkü bizim devletimiz hem içteki insanımıza güven verir, hem de Asya'daki güveni korumaya vesile olur.

Eğer Asya'daki bizim soydaşlarımız, dindaşlarımız Türkiye'de güvenilir bir devlet olmadığı kanaatına varırlarsa dayanabilecek başka güçler, başka kaynaklar ararlar.

İnşallah bu ızdırap, bu güvensizlik, bu ümitsizlik de şimdiye kadar olanlar gibi aşılacak ve biz yürüyeceğiz.

En son esas soru şuradaydı. Bu kadar gayelere kısa zamanda halle mümkün müdür?

Bu millet şimdiye kadar da dünya kadar gayeleyi açmıştır.

Bu ilk değildir, hatta son da olmayacaktır.

Son da olmayacaktır derken yine ümitlerinizi sarsmayayım ben.

Yani bizim milletimiz Necip milletimiz Müslümanlığın karakolculuğunu üzerine aldığı andan itibaren öyle olmuş.

Türkler Ertuğrul ile İslam'ın müdafasını, hilafetin muhafazasını ele aldıkları günden itibaren ki meşhur İsmail Amin Danişmet merhum öyle derdi.

Hilafet bize Alparslan'ın amcasıyla geçmiştir.

Yani Yavuz Selim'in o memlukları yenmesiyle Mercidab-ı Kveridaniye'yi müteakip değil de daha ziyade Abbasi el-Kaim'den Ertuğrul hazretlerinin hilafetin şahsi manevisini almasıyla geçmiştir.

Yani ta bin ellilerden bu yana o iş bizde, bu millette.

O günden bugüne Müslümanlığı koruma işi, onun haysiyetini, şerefini, onurunu koruma işi.

Nasıl ki Malazgirt'te halife haber göndermiş Alparslan'ın cennet mekan Aleyh-i Rahmet ve Luhran hazretlerine emir verdim.

Bütün camilerde sizin için bugün dua ediyorlar.

Bütün alem-i İslam dua ediyor.

Ve bütün bu şanlı ve şerefli tarihimiz boyunca hep biz aynı şeyleri göğüslemişiz.

Hep alem-i İslam'ı müdafaa uğrunda hırzlıcan etmişiz.

Eski bir tabirdir.

Yani seve seve ruhumuzu o yolda fedaya amade olduğumuzu göstermişizdir.

Evet, hiç gaileler durmadı, hiçbir zaman durmadı.

Son devrin bedbinlerinden, karamsarlarının son devri derken Cumhuriyet dönemi değil yani,

Tanzimat sonrası o Beşir Fuatların yani tarancı neslini yetiştiren,

duyguda, düşüncede, edebiyatta, felsefede esas Beşir Fuatlar.

Onlardan bir de Celal Nuri vardır, Celal Nuri.

Bir yönüyle haklı bir şeydir.

Kandan irinden, kan seylaplarından bahsediyorsunuz.

Günümüzde var diye.

O kan seylapları ne zaman durdu ki?

O değişik bir mülazayla söyler ve sultanı karalamaya çalışır.

Fakat bir yönüyle bu söz doğrudur.

O kan seylapları, o kan irin, o korkunç mücadele, o insan avı, o yamyamlık ne zaman durdu ki?

Ben hiç bilmiyorum yani.

Bizim milletimizin, tarihimizin kaderini hükmetmeye başladığından itibaren

ben bir lahza durduğunu hatırlamıyorum onu.

E bu millet aşağı aşağı bugüne kadar gelmiş.

Hele bir Çanakkale şeyi var ki, Mehmet Akif, bu en ümitsiz olduğu bir dönemde coşmuş onunla.

Ne azizsin ki demiş işte, kanın kurtarıyor ülkeyi.

Ve getirmiş onları Bedrin arslanlarıyla atbaşı hale koymuş.

Bedrin arslanları ancak bu kadar şanlıydı demiş.

Sizin bildiğiniz şeyler.

Orada kendilerinden kat kat üstün güçlere karşı savaşmış, haysiyet ve şereflerini kurtarmışlardı.

Ben zannediyorum şu anda da içinde bir ölçüde belki çarpına çaldığımız bir sürü kriz var, bir sürü bunalım var, bir sürü sıkıntı var.

Ama değişik şeyleri aşağı aşağı bugünlere geldiğimiz gibi bugünü de Allah'ın inayetiyle aşacağız.

21. asrın en güçlü devleti işte bu devlet olacaktır.

Tereddüdünüz olmasın.

Tabi o günlerde ülkeyi layık antilayık kamplarına bölmek isteyenler de elenip gidecekler.

Millet kendi safvetiyle ayakta kalacak.

Ve dünya muvazenesinde değişiklikler olacak.

Siz de inşallah sıçrayıp dünya muvazenesindeki yerinizi alacaksınız.

Hiç ümitsizliğe düşmeyin.

Olan bitenler karşısında eli kolu bağlı diyorlar.

Mümin hiçbir zaman eli kolu bağlı değil.

Siz eli kolu bağlı değilsiniz.

Belli bir duygu belli bir düşünce ile ciddi bir metafizik gerilim içindesiniz.

Gerilmiş yay gibisiniz.

Eliniz sadağınızda çek emrini bekliyorsunuz.

Okulu bitirdiğiniz zaman kendinizi bir yere atacak.

İlim irfan adına dünyanın bir karanlık yerini aydınlatacaksınız.

Ve dolayısıyla hedefinizi bulmuş bir ok olacaksınız Allah'ın inayeti ve keremiyle.

Kur'an'ın hasbi fedaileri zaten böyle mücadele verirler.

İnşallahü Teala.

Sonra diğeri yeistir.

Yeist mani her kemaldir.

Mehmet Akif ye söyle bataktır ki düşersen boğulursun.

Azmine sımsıkı sarıl bak ne olursun.

Yaşayanlar hep ümitle yaşar.

Meyyus olan ruhunu vicdanını bağlar.

Ey dipdiri meyyit iki el bir baş içindir.

Elde senindir başta senindir.

Kurtarmaya azmin ne için böyle süreksiz.

Sen mi yoksa ümidin mi yüreksiz.

Makamın cennet olsun.

Sizinde yolunuz aydınlık olsun inşallah.