FKM Sohbetleri Sahabede Fazilet Sıralaması

Sahabe-i Kiram İçin Bile

Sahabe-i Kiram için bile

وَالسَّابِقُونَ الْاَوْوَلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْاَنْصَرِ وَالَّذ۪ينَ اتَّبَعُوهُمْ بِاِحْسَنٍ

رضي الله عنه ورضاه

İlkler vardır.

Hatta hakim,

Sahabe-i Kiramı müstedrek sahibi hakim.

Pek çokları da tabakaları ayırmıştır ama

Sahabe-i Kiramı en sistemli

ve herkes tarafından hüsnü kabul gören

daha sonraki tarafından hüsnü kabul gören

tabakaları ayıran

müstedrek sahibi hakim

neysaburi.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve selleme

ilk inanan insanlar.

Mesela diyelim ki 40'a kadar

Hz. Ömer'i de içine alan insanlar.

Birinci tabakayı teşkil ederler.

Bunlar önde.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve selleme

kimsenin evet demediği dönemde

bunlar ilklerdir.

Kim bilir belki Hz. Ömer Efendimiz

hususiyeti var.

Çok hızlı bir insan, amudi yükselen bir insan.

Mahiyeti adeta onu

rampaya yükselmiş gibi,

yüklemiş gibi.

Hemen İslamiyeti atar atmaz

tıpkı bir füze gibi dikey yükselmiştir.

Bu itibarla da

kendi gününe kadar o 3-4 sene içinde

Müslüman olan insanlara ulaşmış

ve çoğunda geçmiştir.

Bana öyle geliyor ki

ilkler Hz. Hamza ile

Hz. Ömer ile kuvvet kazanacakları güne kadar

çok zordu o gün.

Yer bir damla bir şey bitirmiyor.

Gök bir damla yağmur vermiyordu.

Ve Müslümanlar

Hz. Ebu Bekir Efendimiz'in tabiriyle

dışarıya çıktıkları zaman

içeriye girmeden emin değillerdi.

İçeriye girdiklerinde dışarıya çıkmadan emin değillerdi.

Bıçaklar gayzla bileniyordu.

Kılıçlar tepelerinde

nefretli helazanlar çiziyordu.

Şimdi böyle bir dönemde

ölümü gözü almadan Müslüman olmak çok zordu.

İşte bir başkaları bununla biri olamaz.

Ve ben o zatlara

diğerleri içinde, diğerlerinde kabul ve teslimin yanında

daha değişik, daha derince bir saygı duyarım.

Ne gibi bir saygı duyarım?

Çağımızda günümüzü aydınlatacak insan

barlada tek başına dolaşırken

bekçiyle görüşmesi bile yasak edildiği bir dönemde

Hulusi Efendi gibi,

Sıddık Süleyman gibi,

Hüsrev Efendi gibi,

Zeyfet Bey gibi

ve Hafız Tevfik gibi,

Şamlı Hafız Tevfik gibi

adım adım böyle yakın takibe alınmış olmalarına rağmen

o zatın etrafında halkalanan

bu ilk ışıktan hale

çağımızın, ayının halesi

bu insanları da ben bütün dünyayla değiştirmem.

Hususiyetleri vardır.

Çünkü bu dönemde öyle bir davaya evet demek,

düpedüz ölüme evet demek.

Ve bunlar götürülürdü, zindana atılırdı

aylarca, belki senelerce.

Kimse gidip soramazdı, takip edemezdi.

Muhakkak o günleri biz de yaşadık.

Tırnakları olamayız onların.

Şu manada yaşadık diyorum,

fahir arz ediyorum saymayın.

Mesela avukat gelir görüşmeye

hatta bir subay devreye girer.

Ne işi var bu adamların burada, niye aldınız?

Amanın sakın onları sormayın.

Niye sormayın?

Siz de başınıza bir dert açarsınız.

Onları soranları içeriye alıyorlar.

İşte böyle bir dönemde bu işe sahip çıkanlar

Kur'an-ı Kerim'in dediği gibi

o gün cihad edenler,

o gün ortaya atılanlar

arkadan gelenlerle misal olmaz.

Herhalde derindirler.

Bakın misalini arz edeyim.

Efendimiz o ilk, birinci saflığı

teşkil edenler için bile.

Kimdir birinci saflığı teşkil eden?

Ebu Bekir, Ömer radiyallahu anhuma.

Bir insanın

böyle iki cesette

bir ruh gibidir bunlar bu iki zat.

Fakat bir gün

Hazreti Ebu Bekir bir şey söyler,

Hazreti Ömer de

ayrı bir şey söyler.

İki kabileyle alakalı,

iki kabile reisiyle alakalı

farklı farklı mütealeler olur.

Olur olur yani.

Bir anneden bir babadan doğan,

birbirini çok sever, iki kardeşim bile

muhalefete düşebilecekleri ölçüde

bir muhalefe şeklidir bu.

Hazreti Ebu Bekir Efendimiz de şöyledir,

o yumuşak insan,

o kaymak gibi, ipek gibi insan der ki

zaten ben ne söylesem sen hep itiraz ediyorsun.

O da ben sana itiraz

etmedim der.

Sonra

Hazreti

Ömer Efendimiz kalkar evine

gider. Hazreti Ebu Bekir Efendimiz de

evine uğramaz da

Allah Resulü'nün yanına gelir.

Ve sahabi

gerisini anlatıyor.

O böyle mamum, mükedder

yürürken omuzunun biri düşerdi.

Entarisi de yerden sürünürdü.

Hatta entariyi yerden sürümek

kibirdir, mehiledir

buyurunca, benimki de öyle mi?

Allah Resulü hayır, seninki öyle değildir

buyurmuştu öyle. O kadar da Allah'tan korkar.

Ebu Bekir geliyor ama

daidar buyurur Allah Resulü.

Farklı geliyor der,

Allah Resulü'nün huzuruna gelir ve şöyle buyurur.

Ömer'in gönlünü kırdım ya Resulallah

der. Hiç evine gitmeden.

Ve biraz sonra Ömer de

pişman olur, o da kalkar,

arkadan gelir.

Hazreti Ebu Bekir'i rencide ettiği

mülazasıyla Efendimiz kaşığını çatar,

biraz sertçe şöyle der.

Siz hepiniz bana hayır

dediğiniz zaman, Ebu Bekir

bana evet dedi. O benim sahabimdir.

Sahabimi bana

bırakmalı değil miydiniz buyurur.

İşin çok pahalı olduğunu

anlayınca Hazreti Ebu Bekir düz çöker

ve yalvarır. Ya Resulallah kabahat

bendeydi, onda değildi der.

Şimdi Hazreti

biliyor muyum? Hazreti

Ebu Bekir söz konusu olduğu yerde

ilk sahabi Hazreti Ebu Bekir

olur da Hazreti Ömer ikinci

olur. Bakın şimdi bir

kıdem var yani.

Nisbi bir sabikundan olma var.

Evvelundan olma var.

Nisbi olarak.

İşte bunun gibi Hazreti Ömer'in

Hamza'nın içinde bulunduğu bir ilkler

vardır.

Bedir'de bulunan bir ikinciler vardır.

Diyelim ikinci safı teşkil ederler.

Bir hicret

eden üçüncüler vardır.

Bir Hüdeybiye'de

Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in mübarek

elini sıkan

bir dördüncüler vardır. Böyle kademe

kademe olur ve bunların

hepsi birbirlerine karşı çok saygılı

davranırlar. Bir

bunu da

kafanızın bir yanına koyun. Şimdi size

başka bir şey arz edeceğim.

Zeyd ibni Sabit

Kur'an-ı Kerim'in

teşbitinde de vazife alan

sahabe-i kiramın alimlerinden.

Hatta

15 günde bir yabancı dil öğrenip

Efendimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem'e

gelen nameleri tercüme eden

ve Efendimiz'in yazdığı

nameleri tercüme edip başka tarafa

gönderen bir insan. Zeyd ibni Sabit.

Medine'den,

Ansar'dan. Yaşça

Hazreti İbni Abbas'tan daha yaşlı.

Hazreti İbni Abbas'la

bir yerde karşılaştıklarında biri ata

binecek.

O ata binerken Medine'nin

alimi olduğundan dolayı, alim

Hazreti İbni Abbas'dan daha

önce İslam'a uyanmış.

İbni Abbas

onun atının

üzerindekisini tutar,

Zeyd ibni Sabit'in ata binmesini

sağlar, temin eder.

O elini zimamdan

tutmuştur, Zeyd ibni Sabit de

uzanır, hemen onun elini öper,

yalarcasını öper.

Birinin dudaklarından şu dökülür,

birinin dudaklarından da şu dökülür.

Hazreti İbni Abbas söyledi,

biz büyüklerimize karşı

böyle yapmakla memuruz.

Yani o atına binerken

atının üzerindekisini tutma,

binmesini kolaylaştırmakla mükellefiz.

O da peygamber yakınlarına,

ehl-i beyte karşı böyle

saygılı davranmakla mükellefiz der.

Yani bir yönüyle

herkes aşağıda kendisine

bir şey takdir eder ve

yukarıda bildiği, kabul ettiği insana karşı

da saygılı olmaya çalışır.

Şimdi bunlar karşılıklı

insanların anlaşabileceği

şeylerdir.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem

kendisine karşı

bir insan olmanın üstünde

tazimde bulunmalardan ötürü hep rahatsız oluyor.

Mesela diyelim

ayağa kalkmaya karşı buyuruyordu ki,

Acemlerin büyüklerine

ayağa kalktıkları gibi bana

ayağa kalkmayın diyordu.

Mesela sofrada

sahabesiyle beraber aynı sofrada

oturuyor, onlarla yemek yiyordu.

Hususiyet yoktu bu mevzuda.

Sultanlara taç giydiren

insan ve birisi

bunu böyle hafife alınca,

bilmeyen bir bedevi hafife

alınca, evet ben Allah'ın bir kuluyum

diyordu ve kul gibi oturuyorum

diyordu.

Kendisine

affedilen büyük payeler,

makamlar, Allah'a

kurbiyetin başkalarının başını döndürmesi

ve onların bunu ifade etmeleri

Resul-i Ekrem

sallallahu aleyhi ve sellem'in tavrını değiştirmesine

vesile olmuyor, vesile teşkil etmiyor.