FKM Talks: The Importance of Hijra

Soruda meseleye farklı bir yaklaşım var.

Deniyor ki, biatın bir buğdu hicrettir deniyor.

Ben kısmen üstü kapalı ona temas etmeye çalıştım.

Mekke'den Medine'ye göç eden herkese efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem hicret faslında hicret döneminde hicrete de buyuruyordu.

Hicret deyince olur diyordu.

Hicret üzerinde çok ciddi duruluyordu ki,

Kuran-ı Kerim'de bir ayet hicret edebilecekken etmeyen insanları çok ciddi sarsar, ırgalar, tehdit eder.

Der ki onlar öbür alemde dirildiklerinde kendilerine denecek.

Niçin Allah'ın yeri geniş olduğu halde hicret etme imkanı olduğu halde hicret etmediniz denecek, hırpalanacak.

Ve belki onların azap görmelerine vesile olacaktır.

Çünkü hicretin getirdiği biraz evvel bahsettiğim husus sadece sizinle alakalı bir yönüydü meselenin.

Bir diğer yönü şudur,

Hicret etmediğiniz takdirde,

Bulunduğunuz yerde kaldığınız takdirde,

Müslümanlığı beş başı mamur yaşayamama durumunda hicret etmeniz farz olur.

Orayı terk edip gidip hicret etmek.

Orada kaldığınız takdirde şayet Müslümanlığı neşretme imkanı varsa şayet mazur görülebilirsiniz.

Hem Müslümanlığı neşredememe, yayamama, yaşayamama, temsil edememe,

Hem de hicret etmeme bu affedilmeyen türden günahlardan birisidir.

Bir diğer vesilesi de hicretin,

Gideceğiniz yerde kendi sisteminizi kurarsınız.

Mesela Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem kendi sistemini kurmuştur.

Site İslam Devleti Medine'de ilk defa kurulmuş.

Mekke'de Müslümanlık fert planında yaşanır.

Böyle bir durum söz konusu olduğunda gidip orada kendi sisteminizi kuracak, yaşayacak, yaşatacak, anlatacak, anlaşılmasını sağlayacaksınız ki,

Mekke'den Medine'ye hicretle bu da gözetilmiştir.

Bir diğer taraftan da esas, bir misal, bir örnek ortaya koymak için mutlaka bir şeyin beş başı mamur yaşanması lazımdır.

Bugün dünyanın Müslümanlığa karşı yürekten alaka duymamasının arkasındaki önemli faktörlerden bir tanesi de,

Beş başı mamur, tam tekmil yaşanan bir Müslümanlığın yeryüzünde olmayışıdır.

Yeryüzünde Osmanlı anlayışında, Osmanlı'nın anladığı manada,

İslam'ın evrenselliğine uygun, fevkalade esnek, eksantriyi sonuna kadar kullanılarak yaşanmış, temsil edilmiş bir Müslümanlık olsaydı,

zannediyordum, zannediyorum günümüzde Müslümanlığa yaklaşım ve bakış çok daha farklı olacaktı.

Osmanlı gibi yeryüzünde bir Müslümanlık yoktur bugün.

Bu açıdan da, Müslümanlık dünyada çok alaka uyarmıyor.

Hususiyle Osmanlı'nın torunları, babalarının, atalarının, dedelerinin dünyanın değişik yerlerine ilahi kelimetullah için gitmelerine karşılık,

bugün mark için, dolar için, pound için gidiyorlar.

El alemde kapı kulları, para verip kapılarında çalıştırdıkları insanların dinlerine teveccüh etme yerhalde düşünmez yani.

Siz kapınızda çalışan hizmetçinin dinine teveccüh eder misiniz?

Hele bir bakalım bu dinde bir şey var mı, bir aslı faslı var mı diye düşünür müsünüz?

Böyle bir gidiş, aynı zamanda o kapıyı daha bir tıkamış, daha bir kapamıştır.

Bu açıdan, Müslümanlığın beş başı mamur böyle, bütün müesseleriyle entegre, tam tekmil, temsil edilmesi,

müessiriyeti birden ona çıkar ve yeryüzünde böyle bir şey olmadığından dolayı el alem bakıyor.

İşte hicret bir de bu manadan dolayı yapılır.

Yani siz Müslümanlığınızı beş başı mamur yaşayabileceğiniz bir yere gider, sisteminizi orada kurarsınız, örnek bir Müslümanlığı sergilersiniz.

El alemde der ki, şimdi hani örnek köyler falan yapıyorlar da, tabii köy çok misal teşkil etmez.

O çok müessir olmaz yani. Bütün fakülteleriyle bir sistem işlemeli ki inandırıcı olsun.

Yoksa o sistemin çok yanları felç.

Çok bir şey anlatmaz o, istihbaratına çok bir şey vaat etmez.

İşte bir de bundan dolayı hicret edilir.

Mekke'den Medine'ye hicrette bu da vardır.

Ve var olan hususlardan bir tanesi de Efendimiz dahil yani.

Efendimiz'e kimse bir şey diyemez.

Onun hep güvenilir bir insan olması Mekke'de de söz konusudur.

Emin insandır mesela, doğru bir insandır.

Çünkü onlar da Emin, Muhammed'ül Emin demişler.

Sadıkul Vadil Emin demişler.

Yani doğru insan demektir.

Emanet, kadınını kızını emanet etmek istediğinde ilk aklına gelen insan o olmuştur.

Götürüp ona teslim edeyim be.

Çünkü kılına zarar gelmez.

Emniyeti vardır.

Ama yine de bakın hani şu söz vardır.

Bu dünyanın, insanlığın iftihar tablosu zat hakkında.

Ebu Talib'in yetimi.

Çünkü o da bir çocukluk yaşamıştır.

Çölde.

O kumlara düşüp kalkmıştır.

Sırtında eski hırkası varmıştır onun.

Bazen üstünün kirli olduğu da olmuştur.

Çünkü dört veya altı yaşında annesini kaybedince bir yetim ne kadar görülür ne kadar bakılırsa bakılsın.

Acı acı o yetimliği yaşamıştır.

Dolayısıyla bunlar onu inceden ince tetkik, tecessüs ve tefevüze alanlar için göze ilişen şeylerdir.

Mekke'de inanan insanlar o yönüyle de çok büyüktür.

Yani işte o bakış zaviyesine rağmen Ebu Bekir, Ömer, Osman, Ali gibi kimseler koşmuşlardır ona.

Kaldı ki Hz. Ebu Bekir ile onun arasında iki buçuk sene veya üç sene fark vardır.

Arkadaş gibidirler onlar beraber.

Sokaklarda koşturmuşlardır.

O bakımdan Ebu Bekir'in ayrı bir büyüklüğü vardır yani.

Düne kadar sokakta beraber koşturur insan.

Bir gün gelecek o ben peygamberim diyecek.

Sen de hiç tereddüt etmeden bana telkin et onu.

İlk insan olayım.

İlk dirilen ben olayım diyecektir.

Çok önemlidir.

Ömer'inki de bundan geri değildir.

Onunla da arasında 10-12 yaş vardır ama aynı dönemin insanlarıdır.

12 yaş bir şey değildir.

Hz. Osman Efendimiz de aynı yaştaydı zannediyorum.

Yani Hz. Ebu Bekir'den de yaşlıydı.

Damadı olmasına rağmen.

Çünkü vefat ettiği zaman 90 küsur yaşındaydı.

Efendimiz'den 20 küsur sene sonra vefat ederken 90 küsur yaşındaydı.

Hiç tereddüt etmeden kabul etmişlerdir.

Yani onlar çok iyi bakış zaviyesi yakalamışlardır.

Ebu Talip'in yetimi değil.

Abdülmuttalip'in yetimi değil.

Amine'den geri kalma değil.

Abdullah'tan geri kalma değil.

İnsanlığın iftihar tablosu.

Allah tarafından müeyyed bir insan diyebilmişlerdir.

Bu yönüyle de büyüklükleri onların.

Büyüklük üstü büyüklüktür.

İnsan üstü insanlığa ulaşmışlardır.

Ama yetkuluğuna fî dinillâhi ehvâce sırrı Medine'deki site İslam devletiyle gerçekleşmiştir.

Tam temsil olmuştur orada.

Mesela İslam itikad mevzunda neler düşünür, neler teklif eder?

Hiçbir engele takılmadan itikadla alakalı meseleler tam yaşanmış, tam duyulmuş vicdanlarda.

Mesela bu türlü şeylere itikad edince insanlar ne olur?

Bu itikad insana ne vaat eder?

Velayetin değişik derecelerinde, takvanın değişik derecelerinde,

zühtün değişik derecelerinde en yüksek insanlar o daireyi kutsi içinden çıkmışlar.

İbadeti taat insana ne kazandırır?

Tam tekmil, îfâ edilmiş bu.

Ne kazandırdığı görülmüş, duyulmuş ve hissedilmiştir.

Aile hayatına Müslümanlığın vaat ettiği şey nedir?

Engel olmamalı ki bu tam yaşansın, tam tekmilidir.

Harp ve sulh adına Müslümanlığın bu mevzudaki mütealâları, vaat ettiği şeyler nelerdir?

Sizin orada bir sisteminiz olması lazım ki bu mevza bir şey söyleyesiniz, temsil edesiniz.

Ve işte kendi kendine olmak, kendi ayakları üzerinde durmak,

kendi sistemini kendisinin kurması meselesi ancak hicretle gerçekleşmiştir.

Bu da hicret sayıklarından bir tanesidir.

Bir tanesi de biraz evvel bahsettiğim husustur.

Bu açıdan Allah Resulü hicret üzerinde ısrarla durmuş ve onu biatın bir buğdu saymıştır.

Biat ederken hicrete de buyurmuşlardır.