Fkm Sohbetleri Mücahede Aşkı

Dünyanın bugünkü hali, evvela sorunun tahsili yapalım, bizi ümitsizliğe, inkisare,

bezginliğe, onun tabiriyle yılgınlığa atacak durumda değil, atmamalıdır.

Atmamalıdır, evvela biz müminiz. Bizim şu anda yaşadığımız krizli dönem o kadar çok yaşanmış ki bunun binlerce tekrarı vardır.

Binlerce defa bu kriz gelmiş, ruhları sarmış ve binlerce defa bu krizi göğüsleyecek, bertaraf edecek o koç yiğitlerle, baba yiğitlerle, ışık ordularıyla bertaraf edilmiştir.

Ne ilktir, kıyamet kopmazsa ne de sondur. Yine bir gün gelecek, yine her şey bozulacak, yine ışık sönecek, yine her yanı zulmet saracak,

yine deccallar ortalığı alacak, yine gönüller inkisarla dolacak ama bakacaksın arkadan yine bir nur edecek eğer kıyamet kopmazsa.

Hazreti Adem'den bugüne kadar küfür iman mücadelesi devam etti, el harbu sical peygamber sözüyle kah onlar galebe çaldı, kah İslam cephesi, iman cephesi galebe çaldı, geldi bu günlere ulaşıldı.

Kim yürekten daha samimi kendi davasına bağlanmışsa Allah ona zafer ve muvaffakiyet ihsan etti.

Sahabi öyleydi, Hazreti Mesih'in etrafındaki on bir buçuk insan öyleydi.

Sahabi ile ben şahsen onları çok farklı görmüyorum, aralarındaki fark onlar Hazreti Mesih'in ümmeti, Hazreti Mesih'in farkı Hazreti Resulullah'a göre ne ise,

Hazreti Mesih'in ümmetinin, sahabilerinin, havarilerinin farkı da Allah Resulü'nün havarilerinin nispeten odur.

İşte aradaki fark odur.

Hazreti Mesih'in havarileri Hazreti Mesih'ten aldığı mesajı Roma tarihinde Neron Hazreti Mesih'in otuzuncu senesindedir.

Hazreti Mesih'in otuzuncu senesinde Neron arenalarda Hristiyanları arslanların ağzına atıyor.

Beni çok hayrete sevk eder bu.

Eğer Hazreti Mesih eyle de yani Filistin'e yakın bir yerde neşet buyurduysa, Efes'tedir dedikleri gibi İzmir civarında doğduysa,

o günkü şartlarla bu insanlar nasıl çoğaldı, nasıl Roma'ya ulaştılar, nasıl Roma İmparatorluğunu sarstılar ve nasıl o kadar arslanlar ağzına atılmalarına rağmen yılmadılar.

Burada varlık gösterdiler, hep hayret ederim.

Olur mu derim eğer Ashabi Resulullah'ta bunu bir kere daha yaşanan bir misal halinde görmeseydim, belki de buna zor inanacaktım ben.

Bir avuç insanın insanlık tarihinin seyrini değiştirecek şekilde o günün en mütegallif, en mütehakkim, en müstebit hükümdarlarının yetiştiği,

ordularının çok disiplinli olduğu bir ülkeyi temelinden sarsması akıllara durgunluk verecek kadar büyük bir hadisedir.

Bu Allah'ın gücüdür, bu Hz. Mesih'in kudsiyesidir, bu tahrif görmemiş İncil'in nuraniyetidir.

Ama sahabede de görüyoruz onu.

Daha Hulefa-i Raşid'in döneminde bugün İslam ülkeleri, Türkiye dünyalar dediğimiz sınırlar Hz. Osman döneminde çizilmiştir.

Hz. Ali döneminde nifak ve şıkak baş gösterince bir ölçüde, kütahatta da bir duraklama olur.

Tam durma değildir ama belli bir ölçüde duraklama olur.

İç çekişmeler mi dışı açılmayı durdurur, yoksa dışı açılmadığımızdan dolayı mı iç çekişmelere girmişizdir?

Felsefi tarihi yazanlar bu meseleyi ileride bir kere daha tahlil edecek.

Bizim durumumuzu da içine alan, bizim durumumuzla da çok alakalı olan bu hususu tahlil edeceklerdir.

Öyleyse Hz. Osman döneminde ne demek?

Hicretin yirmi beşinci senesinde uçakla bir yerden bir yere kalkıp siz Bakü'den Almataya gideceksiniz veya Almatadan işte Taşkent'e gideceksiniz.

Beş saat uçakla uçacaksınız, bir yerden bir yere varacaksınız.

İşte o günkü şartlarla atın ve devenin sırtında hicretin yirmi beşinci senesinde Aral Gölü, Öküz Nehri, bu türki dünyalar,

İslam'ın yedi beyzasına ilk bir kere o zaman teslim oldu.

Biz yedi beyza İslam'a teslim olur derken ikincisini bekliyoruz inşallah Allah onu da lütfedecek ikinci sahabilere.

Fiilen Hz. Muhammed'i olmayan ikinci sahabilere ama onun takdirine mazhar.

Ya görselerdi, ya görselerdi cemaat ikinci sahabiye.