This is no time to wield the sword!

Mekke döneminde mutlak ve müfem belli bir zaman değerlendirmesi vardır.

Orada Medine'de olduğu gibi uzun boylu kanundan, nizamdan bahsedilmez.

İnen ayetler yıldırım edaldır, şimşek üklüplüdür ve orada İslam adına icra edilen musiki beyinlerde şimşekler çakıyor gibidir.

Her inen ayet sinelerde ürperte hasil eder ve ister istemez herkes Allah'a yönelir.

La ilahe illallah der.

Çok farklıdır üslub.

Orada Müslümanlar dövene elsiz, sövene dilsiz ve hepsi Yunus'un ifadesiyle gönülsüz yaşarlar.

Orada mukabele yoktur.

Ve bütün bu 13 senelik Müslüman adına mazlumiyet, mağduriyet, mahkumiyet ve kafir adına da alabildiğine azgınlık, taşkınlık, zalimiyet, gaddariyet, hattariyet ve cebbariyet dönemi yaşanır.

Ve bu hiçbir zaman burada neyin ne olduğunu bilen ve bildiklerine göre de o işe göre programlanan o müstesna dimalar, o müstesna kametler, müstesna ruhlar da farklı karar verme düşüncesi hasıl etmez.

Resulullah ne demişse onu yaparlar.

Bir vesileyle başka zaman arz ettiğim gibi, mesela müstesna şahıs bir ruh, belli bir dönemin belki zembereğini kurmak için yaratılmış bir fıtrat.

Ebu Zerr o dönemde Mekke'ye gelir ama 3 gün Allah Resulü'nün misafiri olur, 3 günde hadise çıkarır, 3 günde de dövülür, tartaklanır, Kabe'nin yanında yere yıkılır.

Allah Resulü zaten baştan bilmiştir ama fakat kendinde kendisine kendini okutmak için bu misafiri muazzeze 3 gün müsaade etmiştir.

Zaten 3 gün misafirlik hakkı vardır onun.

Sonra huzuru risalet penahilerine çağırarak buyurmuşlardır ki, sen şimdi dön, gifara git, bir gün başka bir yerde zuhurumuzu duyarsan gel.

Bunun manası şudur, sen bugün bizimle taşınması gerekli olan bu yükü taşıyacak kıvamda veya ruh haletinde değilsin demektir.

Demek ki orada işler değişik şekilde planlanıyordu ve birisi kendi fıtratının gereğini yerine getiriyordu ama umumi havayı bozuyordu.

Ve Allah Resulü umumi havanın bozulmamasına fevkalade ihtimam, fevkalade dikkat gösteriyordu.

Ebu Zer geriye gidiyor ve sonra Medine döneminde Allah Resulü'nün devlet planında, hakimiyet planında Siti İslam Devleti'nin duyulduğunu duyuyor, Medine'ye geliyordu.

Bu bir zamanlamaydı. Eğer Müslümanlar Medine'de yaptıklarını Mekke'de yapsalardı, bir vesileyle arz etmiştim uzun seriler, seri halinde mevzeler içinde.

Mesela Medine'ye teşvik buyuruğu buyurmaz, boğazlarında kendileri bulundu, tam 17 defa Bedir'e giden yollarda o patikaları şose haline getirdi veya otoban haline getirdi.

O kadar ki Bedir'e giderken ellerini, kollarını sallaya sallaya, karşı taraf felz olmuş, bütün ümidini kaybetmiş, Mekke'nin kapılarının bir gün zorlanacağı kanaatine, paniğine kapılmış hatta.

Ve Müslümanlar da o kadar zinde ve Bedir'in akıbetinden emin olarak Bedir'e gidiyorlardı. 17 defa.

Eğer bu hareketleri Allah Resulü, Allah'ın emirleriyle Mekke'de başlatsaydı ki Allah öyle emir vermez, Mekke'de başlatsaydı, bu arada kendi başına bir şey olmak yerine kendi başını yemeye badi olurdu.

Esvab açısında, sebepler dairesinde bir prensip arz ediyorum. Sebepler dairesinde tevekkül ve teslimiyet cebirdir.

Melekute açık iklimlerde, esvabın sukutu noktasında o zaman da sebeplere dayanmak itizali bir düşüncedir.

İnsan kelamcıların ifadesiyle kaderliye düşüncesine sapış olur.

Bu iki şey çok dengeli olarak kavranmalı ve yerinde riayet edilmeli.

Sebep teslimiyet ve tevekkül.

Bu ikisinin buluştuğu daha doğrusu kesişli bir nokta vardır ki, o kesişilen nokta Müslümanın müstakim akidesinin yakalandığı noktadır.

Ve bunu hatırdan çıkarmayın.

Medine'de de işler birbirini takip etmiştir.

Bir yönüyle işte şu 17 sefer çok önemlidir.

Hatta bazı pasif gibi görülen seferleri de buna ilave edersek bu seferlerin sayısı daha da çoğalabilir.

Bunların da kendisine göre sırası vardır.

Bunların sırasında dahi şaşırma olsa, farklı hareket edilse yine zamanlama açısından yanlış yapılmış olur.

Bunun gibi dışarıya çıkarken kadınların kadınlarla beraber birilerinin Medine'de bırakılması veya kadınlar çıkıyorsa onlara vazifenin tevdi edilmesi.

Bunlar nerede kime ne iş düşüyor neli yapılması lazım meselelerini bize anlatmaları bakımından çok önemlidir.

Hiçbir zaman Müslümanlar savaşırken kadınlar savaşmayı düşünmemiş ve kadınlar savaş için Müslümanların arkasına takılı paht meydanlarına çıkmamışlardır.

Ama işbaşa düşünce seve seve bunu yapmışlardır.

Beni de kim bunu çok bilirsiniz.

Artık şimdilerde yüzlerin ve binlerin adını çocuklarına ad koymayı şeref saydıkları Mesibeler, Sümeyralar herkesin bildikleri büyük kadınlardır.

Nesibe Uhud'da Allah Resulü'nün çevresinde pervane dönerken elinde sargılar, mataralar ve ilaçlı bezler vardı.

Belki varsa o gün şayet gazlı bezler vardı.

O oraya başka iş için değil pansuman için gelmişti.

Yaralıları tedavi edecek, son demeni yaşayanların dudaklarına su yetiştirecekti.

Ama bir an geldi ki Allah Resulü'ne karşı gözü dönmüş bir grup hücum ederken artık herkesin bitmiş olduğunu gördü.

Bir tarafta kanlar içinde debinem Hazreti Talha, bir tarafta debinem Abdurrahman bin Avf, bir tarafta boynuna kadar her şeyini vermiş Mus'ab bin Umeyr.

Orada kanlar içinde yatarken anında karar vermiş ve yerinde karar vermiş.

İş başa düştü demiş ki birinin kılıcını almış ve Allah Resulü'nün üzerine hücum edenleri karşılamıştı, karşılık vermişti.

Bu o kadar göze girmişti ki isabetli bir karar.

Zamanlama çok güzel yapılmıştı burada.

Bir kadındı ama yerinde haşa şu teşbihle onu tahkil ve tezhif edeceğim endişesi içinde,

tehlike anında bir Türk atasözü vardır.

Keçi fil kesilir.

Hayır o keçi değildi.

Küçük bir varlıktı belki fillere göre bir kadındı.

Ve kadınlar has, zaafları vardı.

Bir erkeğe mukavemet edemeyecek durumdaydı.

Fakat iş başa düşünce evet o bir gergedan, bir fil, bir şeşbeher kesilmişti adeta.

Allah Resulü'nün o kadar takdirine mazhar olmuş ki bir aralık kulağı Allah Resulü'nde,

onun lalü güher saçan dudaklarından şu sözlerin döküldüğünü dinliyordu.

Men tutik mâ zâ tutikîn.

Senin şu katlandığın şeye kim katlanabilir ki?

Ve bunu değerlendirmiş.

Utullâhe en yec'alani mâ akâfim cennet.

Dua et Ya Resulallah, başka derdim davam yok.

Cennette yakınında olayım seni.

Ve Allah Resulü işi kırılmış, yanağından kanlar akarken kanlarla beraber,

mübarek sözleri kanlara karışıyor ve yükseliyor.

Allahumme c'alha mâ'î fil cennet.

Allah'ım cennette onu benimle beraber kıl.

İyi bir zamanlama, tamram tablolma.

Bu çok önemlidir.

Yüzlerce misal zannediyorum, nesibe size çok şeyi tedavi ettirecek.

Ve bu tedavi menfezleriyle daha siz çokların omuzuna,

kimilerin de bacaklarının arasından geçerek,

uğrayacak, görecek, gezecek, dolaşacak,

fikir dağaracağınıza çok şeyler alacaksınız zannediyorum.

Ben değişik bir buğda veya değişik bir kezde intikal etmek istiyorum.

Halid yaptığını yapmalıydı,

Ala-ül Hadrem'i yaptığını yapmalıydı,

Ukbe-ibn Nafi yaptığını yapmalıydı,

Tarık bin Ziyad yaptığını yapmalıydı.

O dönemde Halid gibi insana ihtiyaç vardı.

Ama bir şey söyleyeceğim,

gününüzde çok önemli, başınızı döndürecek şekilde performans olan,

performans gösteren sevgiliyen arkadaşlarınız vardı ki,

eğer bunlar o dönemde olsalardı, zannediyorum Halid'in yerinde olurlardı.

Eğer Hazreti Halid,

lütfen tenezzül buyurup,

başım ayağının altında kaldırım taşı olsun,

asrımızı şereflendirseydi,

zannediyorum o da bu çağdaki insanlardan birisi gibi olurdu.

Kılıcına derdi ki,

hele sen şimdi bir süre kınında dur, benim yapacağım şeyler var.

Devir, kılıç kullanma devri değil.

Devir, Kur'an'ın elmas düsturlarıyla Allah'a yürüme devridir.

Devir, mektep açma devri,

devir, üniversiteye aya hazırlık kuşlarına açılma devri,

devir, toplumu fek etme devri derdi zannediyorum.

Zannediyorum Ukbe-ibn Nafi de aynı şeyleri söylerdi.

Zannediyorum Halid'in dengi Ala-ül Hadrem'i o da aynı şeyi söylerdi.

Sa'd-i İbn-i Ebi Vakkas o da aynı şeyi söylerdi.

Bunlar yaşadıkları zamanı çok iyi kavrayarak,

hususiyle arkalarındaki yönlendiriciler tarafından çok iyi yönlendirilmiş

ve her yerleri sahi, cehdi, gayretiyle rantap hale getirilmiş,

üstesna insanlardı.

Bir tabiim dönemi vardır, geçiyorum sahabi dönemini.

Bu dönem bir yönüyle fitnenin gemi azıya aldığı

ve Yahudinin rolünü çok iyi oynadığı bir dönemdir.

Tahribata, ifsadata çok iyi demek

meseleyi belki

kendi buğutları içinde anlatırken zeki harfazdan dolayı maruz kalarak

söylediğim bir şeyle öyle söyleme mecburiyetinde kaldım

ama yine de rahatsız oldum.

Çok iyi demek değil, çok müthiş, çok ürpertici rolünü oynadığı bir dönemdir.

Bu dönemde kan gövdeyi götürüyordu.

O hakberet sahabi en küçük haksızlıklar karşısında isyan ediyordu.

Öyle bir haksızlık karşısında peygamberinin köyü Medine'yi dahi

taş taşın üstünde kalmamak üzere yerle bir edebilirlerdi.

Çünkü onlar için hak çok önemliydi.

Hakkın hatırı alidir, hiçbir hatıra feda edilmemelidir deyip

yollara dökülmüşlerdi ve bu uğurda her şeyi yapabilirlerdi.

Onun için Ali Muaviye ile Talha Ali ile Zübeyir,

dayısının oğlu Ali ile Hazreti Ayşe Ali ile karşı karşıya geliyoruz

ve insanlar birbirleriyle hesaplaşıyorlardı.

Ve işte bu dönemde, bu dönemi çok iyi kavrayan,

devrin karakteristik yanlarını çok iyi kavrayan insanlar,

insanların vicdanlarını daha ziyade Allah'a kulluğa,

muhasebeye ve mürakebeye tevcil ettiler.

Çünkü insanlar Allah nezdindeki yerleri itibariyle derinleşirlerse

bu gaileleri aşabileceklerdi.

Yoksa dünyayı yine dünyaya ait kriterlerle, dünyaya ait değerlerle

değerlendirirlerse pek çoğu, çok katalara gireceklerdi.

Ve nitekim gerekli olan kriterleri kullanmayanlar bu hatalara da girdiler.

Hariciler girdiler, nasibiler girdiler, rafiziler girdiler.

Her birisi farklı, bazen birbirinin yanında hatalar iltikap ederek

değişik dengesizliklere sebep oldular.

İşte bu dönemde sonra sizinle alakalı arz edeceğim bir husus var.

Onun için çok önemli, üzerinde duruyorum.

Bilhassa altıncı zeyrek ifade ediyorum.

Bu dönemde nazarların ibadeti tahta çevrilmesi çok önemliydi.

Onun için Said İbni Müseyyed gibi tabinin büyükleri ki,

İmam Şafii Hazretleri onun naklettiği şeyleri mürsel denir,

sahabeyi katmadan, sahabenin sözleri arasında mütale eder

ve onları iştahada esas olarak alırdı.

Tavus bin Keysan gibi, Üveysül Karni gibi, bizim insanlarımızın

Beysel Karani dedikleri tabinin, büyük imamı, Rabbani, hak dostu.

İbni Sirin gibi, Muhammed İbni Münkedir gibi insanlar kendilerini

ibadet tahta vermişlerdi. Hilye ve tabakat kitapları,

bunlara ait menkıbeleri naklederken, bize mübalağa gibi gelen

şu çerçeveler içinde naklediyorlar.

Tavus bin Keysan gibi kimseler her gün bin rekat namaz kılıyorlardı.

Esvet bin Yezid'in o dasitani halini size haber vermiştim.

Her gün damının üstünde sabahlara kadar bir sütun gibi duran bu insan,

ki Nehai Mektebi'nin yani El-Kame ile başlayan İbni Mesud'un ayağının tozu

tutuya gözlerde. Mektep talebelerinden Esvet bin Yezid, El-Kame'nin akrabası,

İbrahim Nehai'nin akrabası, Hamadi bin Ebi Süleyman ki Ebu Hanife'nin üstadı,

fıkıh üstadı yetiştiği medrese ki Ebu Hanife Mektebi'nin kurucuları

Esvet bin Yezid bunlardan birisi sabahlara kadar o fitne döneminde damının üstünde namaz kılar.