FKM Talks: The Revival of the Islamic World

Asıl, yeniden bir kere daha kendi orijinalikesini bulmuş.

Yeniden bir kere daha semaviliğinin kırağısını üzerinde taşıyan, şebnemlerini yanağında taşıyan Kur'an ve Kur'an'ın cemaat.

Hatta denebilir ki, şu 1-2 asır belli ölçüde, 3 asır daha değişik bir ölçüde, 5 asır daha değişik bir ölçüde,

hatta nizamiyenin funksiyonunu eda edemeyişiyle başlayan belli bir dönemde, daha değişik bir ölçüde,

Kur'an bir vadide, biz ayrı bir vadide, İslam bir vadide, biz ayrı bir vadide, Allah Resulü bir vadide, biz ayrı bir vadide gurbetler yaşamışızdır.

Ama bu gurbetler geriye doğru gittikçe, biraz daha bizim renklerimiz içinde bir gurbettir.

Yani yeşilde veya mavide tonumuz nedir bunu?

Nizamiye funksiyonunu eda edemez hale geldiği günden itibaren bu renklerde solmalar başlamıştır.

Denebilir ki, o medresenin ve bizde gerçek canlı olmanın son temsilcileri İmam-ı Gazalilerdir.

İdare planında Nizam-ı Mülklerdir.

Belli bir ölçüde de biz, o anilmerkez derdi eskiler, yani merkezden gelen gücün dalga dalga muhite yayılması demek.

Dalgada değildir bu güç ve dalganın önünde değildir.

Merkezin itişinden alır gücünü ve eskiler buna anilmerkez derlerdi.

Biz o anilmerkez güçle belki İstanbul'un fethine kadar gelmişizdir.

İstanbul'un fethinde yeni bir darbe yemiş, dünyaya karşı kapanmış, ilme karşı kapanmış.

Ne ülümü İslamiye adına ki çağın insanı der, kalbin ziyası ülümü diniyedir.

Ne de fununu medeniye adına ki yine çağın insanı der, aklın ziyası fununu medeniyedir.

İster rasyonalizmle alakalı şeyler, ister pozitivizmle alakalı şeyler, fununu müşbete bütün dallarıyla,

fiziğiyle, kimyasıyla, astrofiziğiyle, tıbbıyla, hendesesiyle belli bir dönemden sonra bütün bunlarda tıkanma olmuş.

Ve bu tıkanma alemi İslam'ın aslımı sayılabilir.

Belli bir dönemden sonra da ki yüz altmış diyebiliriz,

Tanzimat'ta artık bünye virüs taşıyıcı olmadan çıkmış, başkalarına da geçirici durumuna gelmiştir.

Bir AIDS virüsü musallat olmuş, siz onu bir iki asır anil merkez güçle sadece taşıyıcı olmuşsunuz.

Geçmemiş başkalarına.

Fakat Tanzimat'tan sonra kendi elimize, kendi ülkemizi yıkmaya başladığımız andan itibaren bu defa bu virüs sarmıştır bütün bünyeyi.

Allah Resulü'nün kayıp bin gözüyle gördüğü şeylerden ve o kayıp bin haberiyle ihbar buyurduğu şeylerden bir hadis vardır.

Buyurur ki, bir gün gelecek bomba gibi, duman gibi bir şey ortalığı alacak, kafirler bundan ölecekler bütünüyle, bunu manen ölüm kabul edebilirsiniz.

Müslümanlar da ondan zükkam olacaklar.

Demek ki alfasına birileri maruz kalacak, radyoaktifiyle de başkaları pelç olacak onların.

Fesadaka Resulullah, Allah Resulü asırlarca evvel söylüyor ve toplum bağışlayın bir dükkama tutulmuştur.

Yahya Kemal senelerce sonra bunu Mehlika Sultan'ın aşıkı gençler şeklinde ele alır.

Bizden, özümüzden, kendi değerlerimizden kaçışın destanını yazar.

Ve çöküş çok eskidir. Arkadaşlarımız Selefi Salih'in ve büyüklerimizin temkidini teşemmüm etmiş olabilirler.

Fakat çok dikkatli konuşmaya çalıştım, belli bir ölçüde, belli bir ölçüde, belli bir ölçüde dedim.

Çünkü çağ muhakeme duygusunu, muhakeme düşüncesini getiren zat muhakemet kitabında diyor ki,

bana göre bizim işimiz hicretin beşinci senesinde bitmiştir.

Bana göre bizim baş aşağıya gelişimiz sekiz asırdan beri temad etmektedir.

Bu itibarla eğer bir diriliş söz konusuysa şayet,

onun dediği gibi aklın ziyası fünunu medeniyye, kalbin ziyası ulumu diniye,

bu ikisinin imtiza açıyla talebenin himmeti fervat edecektir.

Bu ikisini bir araya getirecek.

Kalbin nesepsizliğini aklı ona arkadaş kılarak kurtaracak

veya kalbin gurbetini aklı ona arkadaş kılarak gurbetten kurtaracağız.

Aklın gurbetini kalbi ona arkadaş kılarak kurtaracak

ve böylece senelerden beri yaşadığımız değişik gurbetlerden sıyrılmış olacağız.

Bugün belli bir ölçüde bu gurbetlerden kurtuluyor.

Bir hadise dayandırmak istiyorum.

Allah Resulü buyuruyor ki,

Se ye'ti alen nasi zamanun el islamu fi vadin vahum fi vadin.

İsterseniz ben bundan ayrı bir çıkış yapayım.

Şöyle diyeyim.

Se ye'ti alen nasi zamanun el islamu fi vadin vahum fi vadin.

İsterseniz bir başka çıkış arz edeyim.

Se ye'ti alen nasi zamanun el islamu fi vadin vahum fi vadin.

İnsanlar öyle karanlık bir dönem yaşamaya maruz kalacaklar ki,

şairi şehrimizin ifadesiyle hayat akrebin kıskacında geçecek.

Şeytanın ağında ömür sürdürecekler.

Kur'an bir vadide onlar bir vadide gurbet soluklayacaklar.

İslam bir vadide onlar bir vadide gurbet soluklayacaklar.

Resulullah bir vadide onlar bir vadide gurbet soluklayacaklar.

Hüneyn'de askerleri kendinden ayrılıp,

bozgun ağına düştüğünde buyurmuştu,

ben buradayım nereye gidiyorsunuz?

Cişir vakasında genç serdar Ebu Beyt askerleri bozguna uğrayınca,

askerlerim nereye gidiyorsunuz ben buradayım diyordu.

Allah Resulü iki üç asır var ki,

hep bağırdı, minareden bağırdı, mihraptan bağırdı,

minberden bağırdı,

ben buradayım siz nereye gidiyorsunuz dedi.

O da bir gurbet içindeydi.

Ama zannediyorum şimdi sevinç içinde.

O dramatik şeylerde ifade edildiği gibi,

hani biri bir çukura doğru yuvarlanırken,

bir pencereden aşağıya kayarken,

bir helakete giderken,

biri elini tutmaya çalışır, yer yer kaçar,

yeniden yakalamaya çalışır,

parmaklar uç uça gelir, öpüşür, tutuşurlar.

Fakat bir türlü tutamaz, tam yakalayamaz.

Aynen onun gibi biz bu gurbetleri aşmak için

Kur'an'a öyle el uzatıyoruz.

Kah Kur'an avucumuzun içine giriyor,

kah kaçıyor gibi oluyor.

Kah İslam iki avucumuzun içinde hissediyoruz,

kah kaçar gibi oluyor.

Kah Resulullah yine onun hadis-i şerifinde ifade buyurduğu gibi,

مَثَلِي وَمَثَلُ اُمَّتِي كَمَثَلِ رَجْلٍ اِسْتَوْقَدَ نَارًا فَاجْعَلَ الْدَوَابُ وَالْفَرَاشُ يَقَعْنَ ف۪يهَا

وَاَنَا اَخِذُمْ بِحُجَزِكُمْ وَاَنْتُمْ تَقَحَّمُونَ ف۪يهَا

Ben ve sizin misaliniz neye benzer biliyor musunuz?

Bir insan bir ocak yakar.

Bir yerde bir ocak yakar. Hikmeti vardır.

Ve sonra kelebekler, pervaneler,

ışığı görünce içine uçuşmaya başlarlar.

İşte sizin, benim halimiz budur.

Allah'ın yaktığı ateşe doğru gidiyorsunuz.

Ben eteklerinizden tutmuş, çekiyorum,

nereye gidiyorsunuz diyorum.

Sizse ciddi bir tehalükle kendinizi onun içine atıyorsunuz.

İstirham edeceğim, istidradi olarak.

Siz ifade stüttaki huşun etimi bana bağışlayın.

Ben sizin gibi böyle güzide insanlara hitap etmeye alışamadım.

Ben otuz senemi cami kürsülerinde belli ölçüde cami cemaatine verdim.

Ve hele son dönemde elinden geldiğince haşin olmamaya,

huşun etten uzak kalmaya çalışıyorum.

Ama yine de ihtimal ki ses tonum, edam, üslubumu bulamadım da,

üslubum muhataplarımı rencide ediyor.

Allah'ın üzerinizde olan lütufları aşkına fakiri bağışlayın.

Evet, bu gurbet bugün aşılıyor Allah'ın inayet ve keremiyle.

İşte oradan buraya geldik.

Resulullah'ı ağlatan, Kur'an'ı ağlatan, İslam'ı ağlatan bu günlere geldik.

Artık mabet ayrı ses veriyor.

Artık mektep ayrı ses veriyor.

Artık tanışıklık derinleşiyor Allah'ın inayet ve keremiyle.

Artık tekke, zaviye, medrese, mektep,

hünunu müspete yuvası, ulumu diniye yuvaları

ve bizim manaya açık alemlerimiz diyebileceğimiz,

amudi yükselmenin rampaları sayabileceğimiz

tekke ve zaviyeleriyle, medreseleriyle bunlar yan yana geliyor.

Öyle bir bahar oldu ki zannediyorum

Ne yapayım acele ettim, kışta geldim.

Sizler cennet asabi baharda geleceksiniz.

Yetiştiğiniz dönemden bir demetli buket gülle mezarımızın başına uğradığınızda

selamun aleyküm deyince bizden heni enleküm sesini işleyeceksiniz diyen zat

eğer size sesinize, soluğunuza cevap verseydi, bir ses verseydi

zannediyorum heni enleküm mevsimidir diyecekti.

Mevsim, mevsimi bahar adeta.

Ve bir Mısır'da dendiği gibi artık bekletme gel.

Bir gün batı yamaçlarına ayrılıp gittiğin gibi duyguda, düşüncede

çepkenin kolunda, piştonun belinde, gözlerim yollarda bekliyorum artık fazla bekletme gel.

Milli ruh, İslami ruh, tarih şuuru ve bizim manaya bağlı, ruha bağlı kendi nesillerimiz.

Ses veriyor gibi geliyor bana.

Artık her ses, ses getiriyor Allah'ın inayet ve keremiyle.