Mektup 13

(Risale-in Nur talebelerinden Ahmed Ziya’nın bir fıkrasıdır)

بِسْمِ‮ ‬اللّهِ‮ ‬الرّحْمنِ‮ ‬الرّحِيمِ

Nur-un alâ nurdur Risale-in Nur

Neşr-i envâr eylemededir gün be gün

Ne mutlu ondan feyizyab olanlara

Cevherfeşandır Risale-in Nur

Nura şems ile kamer ve kevakibin

Belki nurundandır Risale-in Nur’un

Sözümü sehven anlamaz ehl-i hakikat

Zira menba-ı nurdur cevher-i Ahmed

Menba-ı nur olunca cevher-i Ahmed

Kelâmımız olur elbette hakikat

Nur-u Şems’le ref’ olursa maddî zulmet

Râfi-üs sakaleyndir Risale-in Nur

Sema ecramı gibi risalesiyle

Zulmete müstağrakları eyler pür-nur

Yâ Rab bu Risale-i Nur hakkı için

Te’lif-ül kitab, gavs-ı zaman hakkı için

Sebbit ve veffik duasını müstecab kıl

Tevfikini biz mücrimlere refik kıl

Nur’un nuru ile pâk et kalbimizi

Bulalım bu pâklık ile kabrimizi

Yâ Rahîm yâ Rahîm yâ Nur-ul Hâdî

Ene-l abd-üz zelil, ente-l Müteâlî

Lütfedip göster bize didarını

Mü’min kullarının ver muradını.

13 Cemaziye-l âhir 1359 Cum’a günü kalbime tulû’ ederek kaleme aldım. Şu cür’etimden dolayı afvınıza sığınırım. Haddim değildir, biliyorum. Afv… afv…

El-hakir-ül fakir

Ahmed Ziya