Mektup 50

(Isparta civarında Hâfız Mustafa’nın fıkrasıdır.)

بِاسْمِهِ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬تَعَالَى‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬كُلِّ‮ ‬كَلِمَاتِ‮ ‬حَقَائِقِ‮ ‬جَمِيعِ‮ ‬اْلاَنْبِيَاءِ‮ ‬وَ‮ ‬اْلاَوْلِيَاءِ

Aziz Üstadım Hazretleri!

Nur fabrika sahibleri ve Gül fabrika kâtiblerinin mektublarından bir-iki gün evvel, birkaç saat mesafede bulunan bir köye gitmiştim. Orada Risale-in Nur’a talib olan birkaç gencin Risale-in Nur’u yazmak üzere bir yer tayin etmiştik. O yeri tayin edeli üç veya dört ay kadar olmuştu. Şimdi bu müddet zarfında, bazıları mükemmel bir surette Risale-in Nur’u yazmağa başlamışlar. Hayret ettim, dedim: Risale-in Nur bir mekteb ve medrese ve hâkeza olduğuna kat’iyyen kanaat ettim. Son dönüşümde Nur fabrikasının (ع) yanına gittim. Mes’eleyi söyledim. O da dedi: Ben şimdi شَهِدَ‮ ‬اللّهُ‮ ‬الخ âyetine dair bir hakikat yazdım ve hem Risale-in Nur bir mekteb, bir medrese olduğuna kat’iyyen hükmettik ve sonra düşündük: Üç-dört köyde, hemen elliye yakın ümmi ve hiçbir harf bilmeden ve hiçbir elif-bâ cüz’üne başlamadan, doğrudan doğruya Risale-i Nur’u yazmağa birkaç ay zarfında mükemmel bir surette muvaffak olduklarını gördük. İşte bu elli kalemin imzasıyla bilmüşahede bir mekteb ve bir medrese olduğuna parlak bir delil oldu.

Orada bulunan bilcümle Risale-in Nur şakirdlerine selâm ve dualarını küçük lütuflarıyla beraber bekleriz.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Duanıza cidden pek muhtaç yâranlarından

Büyük Abdurrahman’ın küçük kardeşi olan

Hâfız Mustafa