Mektup 30

(Hüsrev’in bir fıkrasıdır)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬تَعَالَى‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Çok kıymetdar ve çok yüksek bir üstada, çok sevgili ve çok âlî bir ruha, çok faziletli ve çok nurlu bir kalbe! Muhterem Efendim!

Çok zaman oluyor bu fakir Hüsrev talebeniz samit ve sâkit bir halde çok sevdiği Üstadına bile kısa bir mektub yazmayarak, kış günlerinde yuvalarında çalışan karıncalardan bir karınca gibi, Risale-in Nur’a hizmet için kesrette kardeşler arasında bir inzivayı ihtiyar etmiştim. Bugün İşaret-ül İ’caz vaki’ olan küçük bir sehivden dolayı tecelli eden kıymetdar tevafuk sırrını îzah eden ve hem tefsirin hem Onuncu Söz’ün tevafukatına dair olan lütufnamelerinizi aldım. Lezzetle okudum. İnayet ve iltifatının lütuf ve ihsanlarının her vakit mazharı kılındığı Risale-in Nur’a bizi bağlayan Allah-u Zülcemal Hazretlerine nihayetsiz şükürler ve manevî secdeler ettim.

Üstadım! O yüksek ciddi irşadlarınızla adım atmayı en büyük bir maksad bilmiş talebeleriniz, son zamanlarda şâyan-ı şükran bir vaziyete girdiler. Hulusi-i Sanî beş-on arkadaşıyla, Hâfız civarındaki yirmi-yirmibeş kardeşiyle, Mübarekler otuz-otuzbeş refikleriyle bilhassa Hacı Hâfız’ın köyünde Ahmedler, Mehmedlerin çok hâlis gayretleriyle umumiyet itibariyle hem de hiç mübalağasız bin kalemle belki daha fazla… En geride kalarak Isparta’da ise kahraman Rüşdü’nün ve risaleleri kendilerine tamamen yazan Mehmed Zühdü ile küçük Hâfız Ali ve Osman ve Nuri gibi diğer faal talebelerin gayret ve himmetleriyle, otuz-kırk arasında hattâ bir cihette mümtaziyet kazanan Mehmed Zühdü’nün küçük Hâfız Ali gibi hem Risale-i Nur yazarak hem kendi evinde 150 kadar çocuğu serbest olarak üç aydan beri okutmasıyla ve civardaki diğer köylerde bulunan onbeşer-yirmişer arkadaşlarıyla talebeleriniz Kur’anî hizmetlerinde gayretli bir surette çalışmaktadırlar.

Aziz Üstadım Efendim! Evvelki mektublarınızda Mu’cizat-ı Ahmediye Risalesi’ne birkaç zeyl daha ilâve edilerek yeniden yazılıp irsal edilmesini ben âciz talebenizden taleb buyurdunuz. O mektubun mütalaası sevinçle ruhumu doldurdu. Hüsrev kendisini sizin manevî ecdadınızdan mevrus size ve Risale-in Nur’a bir şakird biliyor. Ve bu nimete mukabil Hazret-i Allah’a karşı minnetdarlığının nihayetsizliğini gösteren ve her vakit hayalen ve tasavvuren yaptığı gibi, bütün kâinat kadar hem de ezelî ve ebedî solduran (dolduran) bir zamanla sacid olmak temenni ile niyet ediyorum. O kıymetdar mektub elime vâsıl olur olmaz hemen Bismillah deyip Mu’cizat-ı Ahmediye’ye başladım. Fakat bugüne kadar yirmi gün aradan geçtiği halde yarıya gelemedim. Bu mektubu yazarken 72’nci sahifeyi yazıyorum. Bu teamülüm sebeb-i manevî ızdırabımın akşama kadar devam ettiği günlerde elime kalem alamıyorum. Bu hal nedendir bilmiyorum. Lütf-u Hak’la bildiğim bir şey varsa, o da herşeyde olduğu gibi, acz ve kusurda da ve bilhassa hatiat ve seyyiatta yed-i tûlâ sahibiyim. Belki Hâlık-ı Zülcemal lütfedecek, günahlarıma keffaret olarak karşılayacak.

Kıymetdar Üstadım! Yazmakta olduğum Mu’cizat-ı Ahmediye’yi zaruretle iki tane yazıyorum. Her ikisinde de Resul-i Ekrem kelimeleri evvelce size takdim nüshadan daha mükemmel bir tarzda gidiyor. Fakat diğer tevafukat, ikinci yazdığım nüshada birincisinden daha faiktir. Hem güzel, hem şirin, hem biraz daha çok, hem daha letafetli bir şekilde Cenab-ı Hak lütfediyor. Âciz talebenizin hadsizliğini afv buyurursunuz. Bu hususta küçük bir re’yimi sevgili Üstadıma arzedeceğim. Şöyle ki:

Her temaşa edenin elinde dolaşması itibariyle bozulmak ihtimaline ve her vakitte bu şekilde yazılması her halde selâmet bir zamana bağlı olması cihetiyle çok güç olmasına binaen, mu’cizeli Kur’anın arkasından giden letafetli Yirmibeşinci Söz’ü sağ elinde tutan, kerametli Yirmidokuzuncu Söz’ü sol elinde bulunduran, hattâ gayet güzel tevafuklu baştaki Birinci Söz’ü göğsüne koyarak güya Rabb-i Müteâl Hazretleri Habib-i Zîşan’ının mazhar ettiği hal ü şanını, izzet ü şerefini arzında son yaşattığı âhir insanlara göstermek ve bildirmek için kendine münasib hulleyi Cennet-i Adn’dan inzal edip giydirerek gayet şaşaalı ve parlak bir surette mübarek ellerde gezdireceği en son yazmakta olduğum nüshayı izin ve müsaadeniz olursa, arkadaşları olan diğer risaleler arasında hıfzetmek istiyorum.

Sevgili Üstadım! Cenab-ı Hakk’ın lütf u keremiyle Mektubat hitam buldu. Şualar’ı daha evvel yazmıştım. Mektublardan Yirmiyedinci Mektub’u tamamlanmadığı için yazamadım. Yalnız sizin nüshaları aradım. Re’fet’te buldum, nezdime aldım. Bir de Lem’alar’dan Onbeşinci Lem’a kaldı. O da tamamlanmamıştı. Sizin nüshanızı (benim size yazdığım nüsha) Mübareklerden getirttim. Nezdimde hıfzediyorum. Bir de Yirmidokuzuncu, tefekküre dair Lem’a-i Arabiyedir. Kendi nüshamı koydum. Mektubat bu suretle tamamlaştı. Mu’cizat-ı Ahmediye’nin tekrar yazılması hakkında emirleriniz gelmeden evvel, birden dokuza kadar Sözler’i ve âhirine ilhak edilen namaz hakkındaki Yirmibirinci Söz’ün Birinci Makamı’nı yazdım. Sonra Mektubat’a mukabil olmak üzere, Onbir’den Yirmi’ye kadar dokuz Söz’ü bir arada yazmak için başlamıştım. Onbirinci Söz’ü yarıda bıraktım. Cenab-ı Hak lütfederse, Mu’cizat-ı Ahmediye hitama erdikten sonra, Onbirinci Söz’den başlayarak devam edeceğim. Birinci Söz’ün tevafukat-ı acibesindendir ki; dört buçuk sahifeden ibaret olduğu halde birinci sahifede üç “Bismillah” var, tevafukta. İkinci sahifede hiç yok. Üçüncü sahifede beş “Bismillah” var. Beşi de satır nihayetinde, hem gayet latif bir vaziyette tevafuktadır. Dördüncü sahifedekiler de tevafukta. Beşinci sahifede hiç “Bismillah” yoktur.

Lütufkâr Üstadım! Her vakit kalemlerine muhtaç olduğumuz taraf-ı âlînizdeki Mehmed Feyzi, Ahmed Nazif ve Emin gibi kardeşlerimize ………lerle mukabele etmek istiyoruz. Maalesef can u gönülden uzanan bir teşekkürden, a’mak-ı ruhumuzdan yükselen bir duadan başka bir şey yapamıyoruz. O kardeşlerimizi her vakit maddî ve manevî hüccetiniz bulunduklarını uzaktan uzağa hayalen seyredip telezzüzle, hem tebrik ediyoruz ve hem de minnetdarlıklarımızı ilâve ederek her birisine binler selâm ve hürmetler ediyoruz. Bu fakir, hakir talebeleriniz her vakit nurlar serpen faziletlerinize hiç bir vakit mukabele edemiyeceğimizi, yüksek seciyelerle mücehhez siz Üstadımıza arzeder, minnetdarlığınız içinde mütemadiyen dua etmekte ve her ân duanıza el açmakta ve vaki’ olan kusurlarımızdan dolayı afv olmaklığımızı istirham eden biz talebeleriniz her vakit damenlerinizden öperiz, üstadımız efendimiz.

Sizin güzel vaktinizi uzun yazılarıyla zayi’ ettirmeğe vesile olan, pek âciz talebeniz

Ahmed Hüsrev