Mektup 72

(Re’fet Bey’in mektubundan bir parçadır.)

Aziz Üstadım!

Bu mektubumda acib bir vakıayı arzedeceğim. Şöyle ki: Mu’tadımız vechile kardeşlerimizle Risale-i Nur okuyarak ve müdavele-i efkâr ederek ezvak-ı imaniyemizi tazelendirdiğimiz bir sıra idi. “Ene ve Zerre” namındaki çok yüksek ve her mü’mine âdeta ezber edilmesi zarurî olan meşhur eserinizi okuyup bitirdikten sonra, a’zamî istifade temin edildiğine hepimiz tarafından kanaat gelerek, namaz vaktinin hulûlüne mebni namazımızı kılmak üzere Kuleönü köyünden İbrahim’e ezan-ı Arabî okumasını söyledik. İbrahim ezan-ı Arabî okumağa başladı. Bu esnada İbrahim’in ayağı dibinde bulunmakta olan Barla’da Yâ Rahîm! Yâ Rahîm! deyip Abdurrahîm namını kazanan kedi gibi tekir bir kedinin başını yukarıya kaldırarak İbrahim’in yüzüne dikkatle bakarak pek büyük bir alâka ve hattâ diyebilirim ki çok insanlardan daha fazla bir dikkatle nihayete kadar ezan-ı Muhammedîyi (A.S.M.) kemal-i sükûnetle dinlediğini ve hiç bir tarafa bakmadığını hayretle müşahede ettik. Ve bir hayvanın bu kadar müştakane Arabî ezanı dinlediğini gördüğümüzden dolayı Rabb-i Rahîmimize şükrederek namazımızı eda ettik.

Refet