Mektup 97

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ

وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Çok kıymetdar ve sevgili Üstadım Efendim!

İstifsar-ı hatır eder, arz-ı hürmetle damenlerinizi öperim. En son irsal buyurulan iki âlî fıkralarınızı bir hafta evvel aldığım halde, cevablarını takdim edemedim. Bu fıkralardan birisi zevkli, cazibeli tarîkat yolunu bırakarak külfetli, sıkıntılı Kur’anî hizmeti tercih ile Risale-in Nur’a talebe olan kardeşlerimize hitaben yazılmıştı.

(Bu aradaki kısım için Bkz.)

Biz Risale-in Nur’a talebe olmadan evvel, evlerimizi ikişer köpekle muhafaza ediyorduk. Yine hırsızlığın önünü alamıyorduk. Tarîkata karşı meylimiz çok iken, bir kısmımız namaz dahi kılmıyorduk. Şimdi ise hanelerimizde köpek bile bulundurmadığımız halde, hiçbir şeyimiz çalınmıyor. Seyyiattan şiddetle kaçtığımız için, köyümüzde takkeden başka başımıza bir şey koymuyoruz. Bizi Risale-in Nur’a eriştiren Hâlık-ı Zülcelal Hazretlerine nihayetsiz şükür ediyoruz diyorlar. Evet aziz Üstadım! Ben de şahidim ki, bu kahramanlardan bazıları çarşı ve pazarda takke ile geziyorlar. Mümanaat dahi edilmiyor.

İkinci fıkra ki, Sırr-ı İnna A’tayna’ya bakıyor. Evet sevgili Üstadım! O Sırr-ı Kevser birinci basamakta umulmadık bir tarzda i’cazını gösterdi. Onüç senenin hitamında dehşetli dinsizlik cereyanının en dehşetli bir düğümünü öldürdü. O vakit kâbusun yarısının üzerimden sıyrılıp kalktığını, çekilip gittiğini görür gibi kendimde hissetmiştim ve öylece hıffet bulmuştum. İnşâallah onaltı nihayetinde de o en dehşetli düğümün ikincisini de öldürür. Bu dehşetli, boğucu, öldürücü, zulmetli kâbustan bizi bütün bütün kurtarır. Lütf-u Hak’la bizi selâmete îsal eder.

Çok aziz Üstadım! Gördüğüm hakikatları isterdim arzedeyim. Nehiy var, yazamadım. Afvınızı istirham eder, tekrar damenlerinizden öper, kardeşlerimle birlikte dualarınıza el açıyorum efendim.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى‮ ‬اَلْحُبُّ‮ ‬فِى‮ ‬اللّهِ

Kusurlu talebeniz

Hüsrev

Keza

Hulusi-i Sanî