Mektup 62

(Dört ay zarfında yirmibir köyü Risale-i Nur’un daire-i terbiyesine alan ve onların yirmi kadar efelerini ve meşhur eşkiyalarını Risale-i Nur’a merhametli ve çalışkan talebeler hükmüne getirmeğe sebeb olan Âtıf’ın onlara hitaben yazdığı bir fıkradır.)

Karye-i İrfan’ın kıymetli mücahidleri!

Bu gece büyük Üstadımız bu garib kardeşinizi aldı götürdü ve gösterdi: Bir büyük meydan gördüm. O meydanda manevî şüheda saflarında, vefat eden kardeşlerimizi gördüm. Düşmana karşı manevî savletlerini gördüm. Bükülmez bilekleri var gördüm. Dönmez yüzleri var gördüm. Düşmanı hurduhaş ediyorlar. Üstadımız dedi ki: Âtıf kardeşim, gördün şaka değil ve şaka zamanı değil. Anlaşıldı ki, bu emirle hakikat kardeşleri yekdiğerine ne dilde ne halde şaka yapmayacak. Ve anlaşıldı ki, az bir mesaî birazıcık zahmet bizleri bu meydanın nihayetsiz bir kıymette olan manevî şehidler safına geçirecek. Ehl-i imanı göğsü kabarmış gördüm. Tahsinkâr imanlı sürurundan ağlıyor gördüm. Bir acaib gördüm. Şimdi kalbleriniz kardeşleriniz namına atıyor. Kardeşinizin malı demek olan kalbinize, eşkiya İblis’e yataklık yapan nefs-i emmare el uzatır gibi olursa, onun ellerini uhuvvet noktası çok mühim olan Yirmibirinci Lem’a İhlas Risalesi’ni okuyarak yazarak çektirebilirsiniz. Üç günde veya onbeş günde bir okuyun. Üstadımız her onbeş günde demiş. Yirmibirinci Lem’ada bilhassa kardeş kardeşe mürşid vaziyetini takınamaz noktasına da ehemmiyetle dikkat edelim. Hakikî mürşid Kur’an-ı Kerim’dir. Bugünün ve yarının mürşidi doğrudan doğruya Kur’anın kuvvetinden çıkagelen Risale-i Nur’dur.

İşte kardeşlerim! Risale-i Nur mektebine girmeden evvel ne kadar inkişaf etse hak mıdır, maslahat mıdır karar veremeyen bu âciz kardeşiniz bu mektebde kararsızlıktan kurtuldum. Bu mektebde bir acaib daha gördüm. Bediüzzaman’ın çatıları esmadan, duvarları tevhidden, penceresi manadan olan ve bir ucu Arab’da olan bu dâr-ül fünununda hususî bir dershanesi de var ki, orada muallimler talebelerden alırlar bir derslerini. Hattâ talebelerden manevî dayak yemek ihtimali de var. Terakki istersen “Yâ Sabûr” ve “ Yâ Şekûr” diyeceksin. Ben Risale-i Nur’un rüşdiye sınıfında şu vaziyeti görüyorum. Kitab-ı kâinatın sahifelerinde küçük-büyük, sabit-seyyar, canlı-cansız hesabsız ukdeler, hesabsız birer mürşid. İlk ve son sınıflarda mürşid-i hakikî Kur’an-ı Azîmüşşan. Henüz mektebde şehadetname almış değilim ve alması da işime gelmiyor. Sermayesi riya ise, şirkten mamul surî saltanata kulak asma. Bize lâzım olan Allah’tan korkmak, Peygamber’den hayâ ise câha, şöhrete, nâma merak etme. Kardeşlerim inşâallah içinizde çoklarınız çok yükselirsiniz. Sizlerin omuzlarınızdan öte geçemem. Hulusunuz karşısında teeddüb ederim. Risale-i Nur’un emri de öyledir. Hattâ ben size değil, belki sizler benim mürşidimsiniz. Yalnız merkez Karye-i İrfan namı kazanmış olan Kızıl Ören, belki Homa, Tekye, Düzbel, Kartı, Avşar, Kazan Boğaz, Burunkaya, Belkavak, Alamezgit, Maçilli, Koçgazi, Damlar, Menteşe, Maçilli, Sandıklı, Sorhun, Soğucak, Karbasan, Sunurlu, Cerid hepiniz Risale-i Nur vasıtasıyla ve ihlasınız ile benim mürşidimsiniz. Bu havaliye Risale-i Nur’un şu geniş sahada intişarına sebeb, sizin ona hâlisane sarılmanız. Bu hulusla devam ettiğiniz takdirde Homa’da olduğu gibi, Ballık’taki cahillerin akılları başlarında paralanacağına şübhe etmeyin. Bu hususta burada âmîn diyelim. Risale-i Nur’un kerametlerinden olan vak’aları şimdiye kadar Üstad’a yazdığımın sebebi, muvaffakiyette bir aksama olmasından korktuğumdan idi. Eğer bu vak’alar sizlere bir güvenç vermemeyi muhafaza edebilirseniz yazınız. Karye-i İrfan ahalisi muhterem Üstadımızın duasına mazhar olmağa vesile olsun için, mücahidlerin ve efelerin birer nüsha yazılarını hemen postaya veriniz. Yazıların intizamına ve sairesine bakmayınız. Risale-i Nur’un resmini alan kardeşlerin yazılarını da gönderin. O resimciler belki bizden ziyade ihlas yapıyorlar. Zira onların bütün letaifi safi kalemlerinin ucunda hâlisane toplanır. Belki o kalemlerin karşısında ilhadın yıkılması daha beterdir. İblisin davetini yani günlük modern, kolay ve hiç zahmetsiz eşkiyalığını reddederek, kardeşliğimizi kabul eden ve Risale-i Nur talebeliğinde kazandıkları hüsn-ü halleriyle âlemde parmakla gösterilen başta Dede Efe, Tire’li Mehmed Efe, Kıroğlan Mustafa Efe, Veli Ahmed Efe, Arab Efe’lerin yazıları olmayanlarının hiç olmazsa çizileri öteki ümmilerin yazıları meyanında bulunsa hoş olacaktır. İsterseniz onların çizilerini de ikinci posta göndereceğiz. Bakaya yazılar arasında gönderirsiniz. O zamana kadar talebeliğe namzed Ali ve Osman Efe’lerin de bu kardeşler safında Üstadımızın dualarından mahrum kalmamaları hususunda dua edelim.

Risale-i Nur şakirdlerinden

Hasan Âtıf

Haşiye-1: Bu eşkiya efelerin dindarane halinden hisse kapıp Risale-i Nur’a hücumdan vazgeçmeleri lâzımken ve nedamet edip bizlere yardım etmeleri îcab ederken, yanılarak asrî eşkiyalar safında hizmet edenler onu bırakıp haysiyet-i insaniye ve namus ve şeref-i imaniyeye mazhar olmak için açılmış Risale-i Nur dairesine girmek fırsatını kaçırmamaları lâzım gelenlerin gözü önünde bu meşhur efeler birer canlı nümunedir. Baksınlar, ibret alsınlar.

Haşiye-2: Bu efeler gibi aynı vakit mühim bir dairede ehemmiyetli ve içlerinde miralaylar ve adliyenin yüksek âmirleri bulunan erkânlar, birden Risale-i Nur’un Onuncu Söz ve Yirminci Mektub’la tam dairesine girerek Risale-i Nur’u yazmağa başlayıp şakird olmuşlar.