Mektup 61

(Hâfız Ali’nin mektubundan bir parçadır.)

Aziz, sevgili Üstadım Efendim Hazretleri!

Risale-i Nur’un okumaktaki usandırmamak kerametine aid ben de derim ki: Evet Risale-i Nur’un mümtaz bir hassasıdır. Umum bahislerinde en âmi avamdan en ehass-ı havassa kadar efkâr-ı umumiyeye müraat edip en zahir bir çiçekte gösterdiği ilm ü hikmet ve marifet-i hakikî, hayalin yetişmediği ve efkârın ihata etmediği ve aklın müvazenesinden âciz kaldığı daire-i mümkinat haricinde de ders ve tatbik ettiği için makamı mahdud değildir ki usandırsın. Hem gıdası kışırlı, kabuklu meyve değil ki, yemekte mevsimlere vakitlere aidiyeti olsun. Belki vücudun daima hayatta istimrarına hizmet eden ekmek gibi bir hakaik-i imaniye olduğu için, nerede olursan ol ve nereye gidersen git ve ne vakit olur ise olsun daima muhtaç olduğumuz bir ekmektir. Hüdhüd-ü Süleyman Aleyhisselâm’ın kendi san’atçığıyla Rabbimizi tarif ettiği gibi, ben de Risale-i Nur’u yazmaktaki keramet-i âdilesinin hissedebildiğim bir-iki vechini alâ kadr-it tâka göstermeğe çalışacağım:

Birincisi: Risale-i Nur’un kendine teveccüh eden kısımdır ki, Risale-i Nur sair kitablar gibi gelişi güzel, nasıl olursa olsun hat üzerinde bir ibare değildir. Belki kat’î bir hatt-ı hakikîsi vardır görüyoruz. O hatt-ı hakikîye mukarin hangi bir risaleyi yazsak, birinci defada mukarenet etmiyor. Hattâ ikinci, üçüncü defalarda bile az mukareneti görülür. Bu sırrı yakın bir zamanda hissettiğim zaman dedim:

Yâ Rab! Siz ne kadar Hakîm-i Zülcelal Velkemalsiniz ki, böyle bir zaman ki kafile-i beşerin nazarları dağıldığı bir zamanda, hakka ve hakikata bakan nazarların istihsanını cezbeden kuvvetli bir cazibe ile bağlamışsınız. Eğer o cazibe-i hiss olmasa idi veyahut mahdud olsa idi, bir defa kâfi gelecekti belki usanacaktı. Demek bir risaleyi kaç kerre fazla yazsak hem şevk, hem zevk, hem hüsn-ü hat ziyadeleşiyor.

İkincisi: Risale-i Nur’u yazana bakan cihetidir ki; alâküllihal herkes her işde bir maksad, bir gayeyi arzu edip çalışıyor. Risale-i Nur’u yazanları görüyoruz ki, maksad ve gayesi ne ise verildiği gibi, daha onun kendi hakkında istemesini bilmediği en ehemmiyetlisi de onun cehline binaen ihsan olunur. Âlem-i beşeriyeti tenvir eden, zulmeti kaldıran, vahşeti öldüren, medreselerin ulûm-u fenniyelerinin hülâsasını ders veren, aklını izale eden uzun emelleri ve sonsuz arzuları ve lâyemut mevhum rububiyeti kıran tarîkatların zübdelerini, kırk seneler çalışmalar yerinde kırk günde ihsan eden Risale-i Nur’un en büyük bir kerametidir ki; kâinatın neticesinin meyvesini, el erişmez ve göz kesmez ve kuvvet-i beşerin fevkinde bir makam-ı âlîden koparıp ihsan ediyor.

اَلْحَمْدُ‮ ‬لِلّهِ‮ ‬هذَا‮ ‬مِنْ‮ ‬فَضْلِ‮ ‬رَبِّى

Risale-i Nur şakirdlerinden

Hâfız Ali