Mektup 53

بِاسْمِهِ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Aziz Üstadım!

Sen Isparta’da iken yanınıza gelmiştim. Fakat ümmi olduğum için Risale-in Nur’dan istifade edememiştim. Çok teessür ediyordum. Sonra Mübarekler Heyeti tarafından beni Risale-in Nur’a sevketti. Cenab-ı Hakk’a şükür, üç oğlumla beraber Risale-in Nur’u yazıyor. Birinci mahdumum İsmail Hakkı namında, Kur’anı hatmedip Risale-in Nur’u yazıyor. İkinci mahdumum Osman Nuri, onbeş yaşında Kur’anı hatmetti, hâfızlığa başladı. Risale-in Nur’u yazmağa başlamış. Üçüncüsü Ali Rıza altı yaşında, قَدْ‮ ‬سَمِعَ‮ ‬اللّه Cüz’üne gelmiş, Risale-in Nur’u yazıyor. Hem köyümüzde her hanede ne kadar nüfus varsa, Risale-i Nur’u okuyup yazmayan kalmadı. Köyümüzün yakınında elli haneden ibaret olan Viran Karyesi’nde kırktan fazla yazıyorlar. Vazifelerinin devamına Cenab-ı Hak da muvaffak eder inşâallah. Ve Risale-in Nur’un bir kerameti de şudur: Köyümüzde her birimiz birkaç san’atla meşgul olduğumuz halde idareden yine şikayet ediyorduk. Fakat şimdi ise, eski çalıştığımızın sülüsünü çalışmıyoruz, Cenab-ı Allah öyle bir berekât, öyle bir kanaat veriyor ki, şükründen âciziz.

Başta Hacı Hâfız olmak üzere umum kardeşlerimiz, orada bulunan kardeşlerimizin cümlesine ve cümlenize ayrı ayrı selâm eder ve bayram-ı şerifinizi tebrik ederiz.

Sava’lı âciz, fakir, bîçare talebeniz

Sâlih