Mektup 34

(Sabri’nin civarında kardeşlerine yazdığı mahremce bir mektubudur)

بِاسْمِهِ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَيُّهَا‮ ‬اْلاِخْوَان‮ ‬عاملكم‮ ‬اللّه‮ ‬باللطف‮ ‬و‮ ‬الكرم‮ ‬و‮ ‬الاحسان

İhbarat-ı gaybiye-i Nebeviye, tefsirat ve tevilat-ı müceddidiye olup, bugün şerefsâdır bulunan lütufname-i acibeyi devair-i Nuriyenin şuubatına kemal-i behçet ve meserretle arzediyorum. Manzur-u âlîleri olacağı vecihle, İsa Aleyhisselâm’ın nüzul ü cidaline aid şu mes’ele-i gaybiyenin, Mehdi’ye de cihet-i taalluku bulunduğu şeksizdir. Dün vehleten ahval-i âleme ve ehval-i zahiriye-i müdhişeye durgun nazarımla ve kasır aklımla baktım. Vukuat-ı âlem bir dest-i gaybî ve bir kasd-ı Rabbanî dairesinde tedvir ve tahrik sahalarında çalkalandığını görerek dedim: Vekayi’-i salife ve haliye tezahürat-ı sâbıka ve meşhude öyle bir şahid-i etemm ve delil-i ehemdir ki, zîşuuru hayretlere düşürüyor. Şu zamanda cihangirane faaliyet gösteren bir devlete manevî bir zât manen kumanda veriyor. Hatt-ı hareket proğramını o erkân-ı harb manen bitiriyor, hem takib ve icra emrini veriyor. O manevî zât onun kumandalarına muti’ ve münkad olan malûm muhariblerin saldırıp tepelediği gaddar zalimlerin hepsi evvelden beri İslâmlar aleyhine plânlar yapmışlar, ehl-i İslâm’ın ruhları mesabesinde olan mukaddesat-ı diniyelerini zîr ü zeber etmişler ve daha ileri gitmeğe mücaseret etmekteler idi. Kutb-u Âlem, inayet-i İlahiye ve izn-i Rabbanî ile manevî parmaklarıyla nerelere işaret etmişler ve nereyi göstermişlerse, o a’da-yı din ceza-yı sezalarına uğramışlardı. Binaenaleyh bu iş, kasd u iradeden hariç bir maslahat olmadığına ve belki maksud-u bizzât olduğuna zerre kadar iz’an ve imanı olan bilâtereddüd hüküm ve imza eder, diye birisine söylüyordum. Hemen o ânda şu âb-ı hayat nev’inden ve Nur menbaından cari olan menher-i hakikat üzerime cuş etti. Hem birbiri üstünde üç kıt’a zarf ile mazruftur. Hemen zarfları açtım, okudum. Ruh-u fakiraneme gelen sözleri, müeyyed bir halde buldum ve dedim: Risale-in Nur’un kuvvet-i hârika ve tesirat-ı barikası ruhuma in’ikas ettiğine hayalimde olmayan bir şey kalbime geldi. Ve benim gibi âciz bir bîçare bu kadar hissedar olursa, kalb-i safî ve ruh-u tahir ve istidad-ı bahir kardeşlerim, daima zübde ve icmal suretiyle ifade-i meram eden dellâl-ı Kur’anın i’cazkâr beyanatından aldıkları semerat-ı kâmile ve fevaid-i zahire ve netayic-i vafireyi tafsil ve îzah lütfunda bulunurlarsa âciz kardeşlerini ebediyen minnetdar ederler.

Cümlenize kalbler dolusu selâm ve ihtiramlarımı arz ve daavat-ı mübarekelerinizi taleb ederim.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى‮ ‬وَ‮ ‬الْحُبُّ‮ ‬فِى‮ ‬اللّهِ

Son derece acz içinde bulunan

Hulusi-i Sani

Bu âciz ve yorgun çiftçinin gece vakti böyle kusurlu olarak, uyuklaya sayıklaya yazdıkları sözlerdeki hatalarına nazar-ı afv u müsamaha ile muhterem kardeşlerimin bakacaklarına her zaman ümidvarım. H. S.