Mektup 89

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬اَبَدًا‮ ‬دَائِمًا

Hayatımdan ve herşeyimden çok aziz ve kıymetdar olan muhterem Üstadım Efendim!

Menfaat-i maddiye için bunların arasına girmek bana şiddetli azab verdi. Hizmet-i Kur’aniye için herşeyi feda ettiğim halde, bu sefer o kudsî hizmeti tamamen bozmağa emare vesilelerin orada mevcudiyetini aşikâr gördüm. Ben ise pek fazla acziyetim ve za’fiyetimle beraber küçücük irade-i cüz’iyem ile bunlara bu dünya menfaati ve o para için nasıl girebilirim diyerek düşündüm ve neticeden korkarak sırf hizmet-i Kur’aniye ve imaniye için o 390 lirayı istemedim. Esasen refikam ve üç masum yavrumla beraber onlar da bana tam uyarak lezaiz-i dünyeviyeyi pek arzu etmiyorlar ve küçücük yaşlarına rağmen Risale-i Nur’a hizmeti herşeye tercih ediyorlar. Ve bana da bunu her zaman söylemektedirler. Ben de bu kudsî hizmet için dünyayı tamamen atarak, bu kadar manevî mehalike karşı irade-i külliye-i İlahiyeye iltica ettim. Ve bugün Diyarbakır’a avdet ediyorum. Kudsî ve mübarek işaretlerinizden çok büyük dersler aldım.

Mübarek Ramazan-ı Şerifinizi bütün ruh u canımızla tebrik ederiz.

Sâniyen: Huzur-u şefkatperveranenizden tarifi gayr-ı kabil bir tahassür-ü ruhî ve kalbî ile ayrıldım.

Âh ne olurdu, evlâd iyal ve bütün ruh u canımla beraber mübarek eşiklerinizin gece-gündüz hizmetkârı olsa idim. Bir tek işaretinize bir değil bin can birden feda etse idim.

Ey benim hayatım, bütün herşeyim Üstadım Efendim!

Sizin tahassürünüzle benim gözlerim değil, bütün letaifim beraber ağlıyor. Bir dakika hizmetinizi, dünya saltanatına değişmem. Yâ Rab! Ne mübarek sevgidir bu… Ne büyük cilve-i şefkattir bu… Şükren dâimen elhamdülillah!

Diyarbakır’a geldim. Kudsî hizmet-i Nuriyeye sevgili Üstadımın himmet-i âlîleri, imdad-ı pür-enverleriyle bütün mevcudiyetimle devam ediyorum. Ve Rabbimin lütfuna, kerem-i inayetine iltica ediyorum. Benim sonsuz bir acziyetimle ve fakriyetimle beraber, Rabb-i Rahîmimin bana merhameten lütuf ve kerem inayeten Üstadımın mübarek dualarıyla ihsan ettiği bu kudsî hizmetkârlığa kıyam-ı haşre kadar şükretsem yine azdır.

Üstadım Efendim! Bizler size ebediyen minnetdarız. Rabbim sizden ebediyen razı olsun. Defter-i a’malinizi bütün ümmetin hasenatının bir misli ile tezyin buyursun, âmîn Allahümme âmîn.

Şu bîçare, feyzinize pek muhtaç talebenizin muvakkaten Diyarbakır’dan ayrılışım bu havalideki kardeşlerimiz üzerinde o kadar derin tesir bırakmış ki, binler sevgili kardeşlerimiz bütün dualarında derhal Diyarbakır’a dönmem için ellerini açarak Cenab-ı Erhamürrâhimîn’e yalvarmışlar.

Konya’da akrabalarım ve alâkadarlarım çok iken, müsta’celen avdetime ben de çok hayret etmiştim. Meğerse o mübarek kardeşlerimin gözyaşlarıyla Risale-i Nur hesabına şu fakir talebenize alâkaları ve derunî niyazları, şu kusurlu talebenizi derhal döndürmüş. Halbuki bir bakıma orada Konya’da oluşumla pek sevgili Üstadımı görmek bana sık sık nasib olur, demiştim. Lâkin hizmet-i Kur’aniye ve imaniye mevzubahis olduğu vakit, değil şurası veya burası, kutubların müntehalarını bile hizmet-i Nuriye için şevk ile karşılarız.