Mektup 55

Huzur-u fazılanelerine

Faziletmeab aziz Üstadım Efendim!

Yetmiş senelik hicranla dolu yedi senelik hasret ve iştiyakımla muhterem ellerinizden ve ayaklarınızdan öper, kusur-u azîmemin afvını yalvarırım.

Sevgili Üstadım! Risale-i Nur’un makbuliyetine olan iman ve teslimim hak ve hakikat uğrunda i’dam sehpalarına tevekkülle boynunu teslim etmeğe hazırlanmış kükreyen bir imandı. Lehülhamd o iman ile bir zaman hamulesini terkeden kazazade bir serseri sefineye benzemedi, bir mum gibi eriyip sönmedi. Fakat yüce Üstad, ifsadat-ı zaman teklifat-ı hayatiye ne yalan söyleyeyim kardeşlerimin bir çoğunda olduğu gibi bana da gelen vehim, bir sene evvelki bir mektubunuzun haşiyesine ve ta’ziyenamenizde buyurduğunuz vecihle kudsî vazifemde bir tevakkuf vermişti. Allah’ın büyük mahkemesinde ve huzur-u Nebevîde günahlarını itiraf ile mağfiret dileyen âsi bir kul gibi, bendeniz de sizin manevî huzurunuzda kudsî hizmetimdeki tevakkuf ve tekâsülümü itiraf ediyor ve afvımı diliyorum. Her şeyden evvel hak olarak şunu da biliyor ve iman ediyorum ki, eğer bendenize aşıladığınız Risale-i Nur’un müessir eczaları olmasa ve ben onlardan mahrum kalsaydım, hayatım ve hayat-ı maneviyemle hayat-ı ebediyem dahi tehlikede idi. Bana o kudsî eserlerin bahşettiği kuvvetle hayatın fırtına ve kasırgalarından hamdolsun imanımı muhafazaya çalışabiliyorum. İnşâallah hakk-ı âcizanemdeki hayır duanız, imanın halâsına nigehban olur.

Aziz ve büyük Üstadım! Hayal ve harekâtım gözünüzün önünde iken, kusurlarıma bedel müstehak olduğum ve yediğim manevî tokatları nasıl inkâr ederim? Şükür olsun, bana gelen ızdırablar daimî değilmiş. Şükür olsun ki, bana vurulan tokatlar zehirli ve kahr tokatı değilmiş. Maneviyatımın halaskârı, sevgili manevî babacığım! Hayat-ı dünyeviyenin maddî varlıklarından ve sathî cazibelerinden mahrumiyetim beni müteessir etmez. Fakat sizin manevî servetinize hissedarlık hakkımı kaybedersem mahvolurum. Bir sene evvel Risale-i Nur’un intişarıyla alâkadar olmayanların bu hisseden mahrum olacağı, Isparta’ya gelen bir lütufname-i âlîlerinde gördüğüm ve okuduğum zaman titredim ve bütün a’sabımla sarsıldım. Tokatlanmak ihtiyacıyla yanan yüzüm kızardı. Kalbim bir ateş kesildi. Ben o zaman hızını, faaliyetini kaybetmiş metruk bir motordan farklı değildim. Hizmetimizin kudsiyetini bildiren ve hakk-ı âcizanemdeki lütfun sözleriniz ve ihtarınız üzerine hayatın sırtımdaki usandırıcı lüzumsuz ve zararlı yüklerinin bir kısmını atarak kalemi elime aldım. Evvelâ nefsiyle mücadele edebilmek gayretiyle merhum Abdurrahman’ın mecbur olduğu emirle, bendeniz derd-i hayatımı muayyen bir çerçeve içine soktum. Bir seneye yakın bir zamandır …… uğrayan risaleleri kendim için yazıyorum. Ömrümün sonuna kadar bu kudsî hizmette istihdam edilmemi Allah’tan temenni ediyorum.

Üstadımın …… zulm ü dalalete “Risale-i Nur nurdur, nurdan zarar gelmez” diye Risale-i Nur’un kudsiyetini isbat ve müdafaa ettiği zahirî işkenceli, manen kazançlı günlerdeki duyduğum ezvak ve lezaiz-i ruhiyeyi ömrümde tatmadım. Bana o zevki tattıran Risale-i Nur hayatımın her zulmetli sahasında nur olmuş, hayatımın ve hayat-ı maneviyemle hayat-ı uhreviyemin sisli semasını aydınlatmış ve inşâallah iman ediyorum ki aydınlatacaktır. Her zaman iman ve teslimiyetimle tekrar ediyorum ki; bu fırtınalı, dağdağalı ve tehlikeli zamanda ve kesif perdelerle kapalı olan istikbalde sahil-i selâmet ancak Risale-i Nur dairesidir. Her zaman Risale-i Nur müellifinin duasıyla manevî himayesine muhtaç olduğum gibi, ebed-ül âbâdda dahi Risale-in Nur’un şefaatine muhtacım. Hayat-ı dünyeviyenin önümüze serdiği kasırgalı, girdablı, uçurumlu vâdilerinde hayatımı ve imanımı Erhamürrâhimîn’e emanet ediyorum.

Aziz Üstadım! Afv-ı âlîlerine mağruren hayat-ı dünyeviyeme aid beni dilhun eden ahvalimi arza cür’et ediyorum. Müşkilat karşısında şübheli rızıklarla temin-i maişet etmek, şübheli rızıkların zarurette helâl derecesine indiğini kıymetli bir eserinizde okumuşsam da bu suretle idame-i hayata kalbim razı olmadığından, kanaat ve bereketle meşru’ ve selâmet rızıkların lâyık olmadığım halde Cenab-ı Vâcib-ül Vücud ve Tekaddes Hazretlerinden …… dua ve himmetinizi istirham ile teveccühat-ı âlîlerinin bekasını yalvarır, muhterem ellerinizden öperim efendim.

Risale-i Nur’un âciz ve fakir hizmetçisi

Zekâi

Risale-i Nur talebelerine mühim bir örnek:

Risale-i Nur’un çok çalışkan bir talebesi ve merhum Abdurrahman’a birkaç cihette benzemesi cihetiyle ehemmiyetli mevkii vardı. Malûm hâdise-i hapsiyeden sonra bazı ehemmiyetli sebeblerden Risale-i Nur’un hizmetinden çekilmiş, sair kardeşlerinden de alâka kesilmiş gibi bir vaziyette, bizden çok uzak bir yerde iken ona acıdık. Risale-i Nur hesabına onu yine afv u davet ettiğimiz aynı anda, o bu mektubu yazıyor. Demek samimi nedametin bir kerametidir ki, manevî telsiz telefon gibi haber alıyor ve öyle yazmış.

Said