Mektup 73

(Hüsrev’in bir fıkrasıdır.)

Evet sevgili Üstadım! Vâlidemin vefatıyla hüznüm pek şiddetli idi. Dayanmak güçtü. Lütf-u İlahî Nur ile yaramı sarmasa idi, bu âleme veda etmeğe halim beni sevkediyordu. Yarısı âhirete gitmeğe yüz tutmuş aklımı başıma topladı. Hikmetinin güzel gözünü görmeğe çalıştırdı. Daha ciddi bir surette beni Risale-i Nur’a saldırttı. Bu halet içinde iken bile kalemim elimden düşmedi. Geldiğim günden beri durmadan çalışıyorum. Lisanım daha hararetli bir tarzda Risale-i Nur hesabına konuşuyor. Hizmette fütur getiren arkadaşlarıma ve Risale-i Nur’dan istifade etmek isteyen mübtedilere sekiz seneden beri söylediğim şu cümleleri bugün yine söylüyorum: “Bizi her cihetçe hakikata îsal eden bu Nur elimizdedir. Eğer bundan daha güzel bir hâdî bulanınız varsa çıksın bizi o cihete irşad etsin.” Bu sözlerim el’ân “Hak söylüyorsun” demekle veyahut sükût ile karşılanıyor. Hususan şu bir buçuk senelik askerliğimde bizi mazhar-ı inayeti kılan Nur’un o kadar bereketlerini gördüm ki, az bir mikdarını yazmağa sevgili Üstadım müsaade ederler diye ictisar ettim. Rabb-i Müteâl Hazretleri nasiyemin pek çok kirli olmasına ve pek çok buruşmuş bulunmasına bakmayarak, müntesibîn-i Nur’un nur ile parlayan nasiyelerinin parlaklıklarını tezahür edecek kadar hârikalarla beni karşılaştırdı. Zalimlerin fuzulî hücumlarıyla ortaya çıkarılan ve mütegallibeleri taşkınlıklarıyla tecziye edilerek iskât ettirilen Nur’un talebelerinin fenalık edecek kanaatıyla verdikleri cezalarını hem Refet’in, hem Rüşdü’nün, hem benim orduda tenzil-i rütbe edilmekliğimiz lâzım gelirken, gösterdiğimiz sadakatkârane hizmetimizden dolayı birer derece terfiimizle nasiyemize konulmaya çalışan bu haksız lekeyi o zalimlerin yüzlerine çarptı. Risale-i Nur’un okunmaya lâyık bir levh-i ezelî, bakılmaya şayeste bir şems-i sermedî ve tefeyyüz edilmeye elyak bir umman-ı hakikî olduğunu maddeten ve manen alâkadarlara gösterdi. Evet lisan-ı hal ile o Nur onlara dedi: İşte Nur’un terbiyegerdelerinden bir kısmı. Bakabilirsiniz. Bunların başlıca davaları, kendilerine iyiyiz demedikleri halde fenalık etmediklerini ve fenalığa da âlet olmadıklarını bilfiil göstermeleridir.