Mektup 44

(Lâhika’ya girsin)

(Risale-in Nur’un bir ehemmiyetli şakirdi olan Muallim İhsan Abdurrahman’ın fıkrasıdır.)

Münevver ve muazzez kardeşlerime!

بِسْمِ‮ ‬اللّهِ‮ ‬الرّحْمنِ‮ ‬الرّحِيمِ

اَلْحَمْدُ‮ ‬لِلّهِ‮ ‬رَبِّ‮ ‬الْعَالَمِينَ‮ ‬وَ‮ ‬الصَّلاَةُ‮ ‬وَ‮ ‬السَّلاَمُ‮ ‬عَلَى‮ ‬سَيِّدِ‮ ‬الْمُرْسَلِينَ‮ ‬وَ‮ ‬عَلَى‮ ‬آلِهِ‮ ‬وَ‮ ‬اَصْحَابِهِ‮ ‬وَ‮ ‬اَوْلِيَائِهِ

وَ‮ ‬اَصْفِيَائِهِ‮ ‬وَ‮ ‬الشُّهَدَاءِ‮ ‬وَ‮ ‬الصَّالِحِينَ‮ ‬مِنْ‮ ‬اَوَّلِ‮ ‬الزَّمَانِ‮ ‬اِلَى‮ ‬آخِرِهِ

Rahman-ı Rahîm olan Hâlıkımızın inayetiyle şu asrımızda Risale-in Nur’un tam ve hususî risalelerin sonlarında gösterdikleri her talebe ve kariîn-i kiram tarafından görülmektedir. Bu da Risale-in Nur müntesiblerinin akibetlerinin nurlu olacağını da gösterebilir. Zira bir ism-i İlahî o Nur, Risalelerinin ismi Nur, talebelerin akibeti Nur, Yâ Rab olsun nur-un alâ nur! Âmîn…

Din aleyhine zuhur eden her türlü itiraz ve tezvirat ve tecavüzü reddederek Risale-in Nur ile zev-il ukûlü daire-i iman ve marifet-i İlahiyeye bariz ve açık temsilatlarıyla davet ediliyor. Ve Asr-ı Saadet’ten zamanımıza kadar birçok muhakkikîn ve müçtehidînin tahkikatlarına mutabık olarak zülcenaheyn emsal ve irşadatıyla her türlü şekk ü şübehattan tecrid ve tahlis ile neşr-i esrar-ı Kur’an ve-l iman hizmetiyle de indallah taltifimiz, İhlas Risalesi’nde tebşir ve şirket-i maneviye-i imaniyede gece gündüz her saat ve dakikada Risale-in Nur’un üstad ve talebelerinin Cenab-ı Rabb-ür Rahîm’den ecr-i uhrevî ve rıza-yı ebediyeti tefekkür ve teemmül ânında Beytullah olan kalb-i mü’minînde âşık, sadıkîn, hâlifînin İlahî istirhamat ve âmînini de burada tekrar hatırlatalım ve umumi bir istirhamat ederim:

Yâ Rabb! Bizleri muhatab kıldığın rıza ve cemal-i bâ-kemalini ebediyen bahşettiğin zümre-i naciyeden ayırma! ‮ ‬وَلاَ‮ ‬رَطْبٍ‮ ‬وَلاَ‮ ‬يَابِسٍٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬فِى‮ ‬كِتَابٍ‮ ‬مُبِينٍٍ gibi âyât-ı beyyinat ve kelâm-ı ezel ve ebedîsiyle bildirdiği emsali nâmesbuk Risale-in Nur’u ikmal-i nüsah eden bahtiyarlar vird edinmeli ve yazanlar sür’atle ikmal etmeli ve hizmet-i Kur’aniye ve imaniyeyi bihakkın îfa için tevfikat-ı İlahiye celbine vesile olan hizmete devam etmeli.

Lillahilhamd talebe kardeşlerle sohbet ve teşrik meyanında, vesvese ve ataleti ref u izale hususunu, Risale-in Nur’u işaret ve beyanatını şu şekilde temsil ettim: Şimdiye kadar gördüğüm tefsir-i Kur’an ve ehl-i keşf kitabları, zamanlarına göre inayet-i Hak’la tenvir ve irşad ile bazı ihbarat-ı gaybiyede bulunmuşlarsa da beşerin kanatlanarak uçtuğu ……… ve fünun-u hazıra-i hayretnüma ve şaşırtıcı cereyanlar içinde kalan ve nefs-i emmarenin tam azgın bulunduğu şu zamanda beşer dimağına hakikat ve marifet-i İlahiyeyi ilmelyakîn ve aynelyakîn muhakemat ve temsilat ile nakş u tarif eden ve Risale-in Nur tavsif-i İlahîsiyle zuhur eden Risale-in Nur’un hâlis talebelerine ve insanlara gösterdiği marifet-i İlahiye ve imaniyeyi sondur diyebilirim. Zira şimdiye kadar görülmeyen fen ve keşfiyat ve vukuat karşısında Risale-in Nur emsali nâmesbuktur. Beyanatı aynelyakîn ve meşhuddur. Zira bir şehirden diğer bir şehire giden bir yolcu “Bismillah” okur, her ileri adımını arzusuna yani varacağı şehre yanaştırır. Gördüğü yollar acaib ve garaiblikler ve bilmediği ve işitmediği şekil sözler ve âhenkler içinde kalbi heyecan ve iştiyakla dolu ve gittikçe artan bu hallerden anlıyor ki; varacağı şehrin kıymetli fakat şehre yanaştığı zaman bir duman şehrin semasında siper gerisinde iken hâkim noktaya çıkılarak o dumanın sıyrıldığı vakit şehir tam görünür. Şübhe kalmaz şehir bu şehirdir der, rahat olur. İşte Sözler bu şehr-i hakikat u esrara bir sırat-ı müstakim açmış gösteriyor. Zamanın ince …… dolaşmasına yani kıyametin yakın olmasına delalet ettiğini yol üzerindeki acaib ve garaibin şimdiye kadar anlatılamıyan, görülemiyen fenn-i hazıra ve insanların düştüğü girdablar dolayısıyla Risale-in Nur son şehr-i hakikat ve son görüş ve anlatış olduğu anlaşılıyor. Bu korkunç ve aldatıcı yolda Risale-in Nur’un ruhlarımıza bahşettiği feyz, nur, iman, ihlas ile hergün artan metanet ve aşk-ı İlahîmiz binbir esmasıyla muttasıf Hâlık-ı Celil ve Cemilimize bağlıyor. Yâ Rab! Yâ Mücîb-es Sâilîn! Üstadımızı ve talebelerini hizmet-i Kur’anda lütfunla daim eyle, âmîn!

Birinci Söz’den Otuzuncu Söz’e kadar Kamer’in devre-i ziyaiyesine benzetiyorum. Birinci Söz Kamer’in semada tam görünüşü. Diğer Sözler maanî ve rumuzatı anlayışı geceyi uykusuz geçirenlere görünen ay gibidir. Her biri birer parlak yıldız, birbirine bakar gözleri var. Otuzuncu Söz “Utarid”, Otuzbirinci “Zühre” seyyaresi, Otuzikinci bir güneş ve hâkeza her bir risale hakikat semavatında birer seyyare, birer Kamer, birer şems-i tâbândır. Yâ Rab! Bizi ebedî hikmet-i Kur’aniye ile ihya et ve hizmetinde muvaffak eyle, âmîn!

Risale-i Nur şakirdlerinden

Muallim İhsan