Mektup 40
بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ
اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّهِ تَعَالَى وَ بَرَكَاتُهُ
Çok kıymetdar, çok sevgili, çok aziz bir huzura:
Sevgili Üstadım Efendim!
Kur’an-ı Kerim’in vusulünü bildiren ve muhabbetli en salim ve en güzel vechini ders veren âlî fıkralarınız, bu fakir talebenizi hem çok sevindirmiş, hem de çok muhtaç olduğum bir ders-i hakikî vermiştir. Cenab-ı Hak, sevgili Üstadımızı dünyada ve ukbada arzularına rızası dâhilinde tamamen muvaffak eylesin, âmîn.
Aziz Üstadım! Bu mektubumdan üç gün evvel kardeşim Rüşdü gibi beni de silâh altına davet ettiler. Sahil Muhafaza Alayı’na iltihak etmek üzere Fethiye’ye hareketi bildirdiler. Hastalığımdan bahis ile müracaat ettim. Muayene edildim. Hastalığımı gördükleri halde, kıt’aya müracaat etmedikçe tedavi edemiyeceklerini bildirdiler. Bugün yahut yarın hareket edeceğim.
Kıymetdar Üstadım! Hemen hemen her tarafı istila eden bu dehşetli kâbusun ince, uzun, yırtıcı, zehirli çengeli Onyedinci Söz’ün İkinci Makamı’nı yazarken kalemimi durduttu. Nur saçan kalemimin durması, ihtiyar, beli bükük vâlidemin gözyaşları içinde yalnız gibi kalması sinemi yaktı ve el’ân da o ızdırab ile kalb ve ruhum ağlıyor. Hakkımızdaki takdir-i İlahîye her ân kemal-i rıza ile teslim olmuşuz. Belki bilmediğim bir diğer hayır kendini gösterecek inşâallah. Cenab-ı Hakk’a pek çok şükür olsun ki, burada Risale-in Nur kardeşlerim çoğalmışlar. Hem de içlerinde öyle var ki, şimdiden birer Said olmuşlar. Bu cihette endişe edilecek bir şey yoktur.
Müşfik Üstadım Efendim! Vâlidemin perişan olmasından endişe ediyorum. Belki Cenab-ı Hakk’ın lütf u keremi erişir. İkinci mektubumu kıt’aya iltihaktan sonra veyahut vaziyetim bir neticeye bağlandıktan sonra takdim ederim. Oradaki kardeşlerimizin hepsine birer birer pek çok selâm ile sevgili Üstadımın damenlerini takbil eder, hayırlı dualarınıza vâlidemle birlikte intizar etmekteyim efendim hazretleri.
اَلْبَاقِى هُوَ الْبَاقِى اَلْحُبُّ فِى اللّهِ
Muhtaç, kusurlu talebeniz Hüsrev