Mektup 47

(Hâfız Ali’nin mektubu, münasib görürseniz Lâhika’ya girsin. Said)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Aziz ve çok şefkatli ve nihayetsiz re’fetli Üstadım Efendim Hazretleri!

Allahu Zülcelal Hazretleri sizden ebediyen razı olsun. Ve geçen hastalığınızın şiddeti nisbetinde lâyık olduğunuz ecrinizi ihsan buyursun. Ve o hastalığa badi ve hastalığa sebeb olan ümmet-i Muhammediye Aleyhissalâtü Vesselâm’ın ve bilhassa Risale-in Nur şakirdlerinin bu dehşetli zamanda uhrevî azabı intac eden zünublarına keffaret kabul buyursun, âmîn!

Sevgili Üstadım Efendim! Hastalığınızdan evvel size kuvvetli bir ihtar ile yazdırılan mektubda buyuruyordunuz ki: Risale-in Nur şakirdlerinin hayat-ı içtimaiyeden çekilmeyen ve binler günaha hedef olan bir lisanları kâfi mukabele edemeyip, Risale-in Nur’un şahs-ı manevîsinin taşıdığı ve mazhar olduğu ve hâmil olduğu nihayetsiz rahmetin altında yarlığanacaklarını ve mağfiret olacaklarını en büyük bir müjde ile haber neticesidir ki, bu hastalıkla o duanın kabulünü bedahet derecesinde gösterdiğinden; o hastalık hastalık değil, inşâallah âleme rahmet vesilesi telakki ettiğimizden, eğer muktedir olsa idik bu hesabsız nimete hakkıyla şükrederdik. Âciz ve kusurlu ve noksan ile mukabele edemeyeceğimizden, yalnız Hazret-i Kur’anı ve mübelliğ-i Kur’anı ve tefsir-i Kur’anı şefî’ edinip deriz:

Yâ Rab! Siz Üstadımızdan Habibin Muhammed ve Resulün Ahmed Aleyhissalâtü Vesselâm’dan ve Âl-i Beytinden razı olduğun gibi razı ol. Ve onların sizin nimetlerinize ettikleri şükrün ind-i uluhiyetinizde makbuliyetini derecesinde Risale-in Nur’un şakirdlerinin şükürlerini kabul buyur, âmîn bihürmeti hilkat-il mübarekîn.

Sevgili Üstadım Efendim! Onbeş gün evvel bir, sekiz gün evvel bir, iki âcizane arîzamın cevabını beklerken henüz yed-i fazılanelerine vusul bulmadığı, bu mektubunuzdan anlaşıldı. İnşâallah belki şimdi varmışlardır. حسن‮ ‬ع‮ ‬م namını taşıyan ve biz burada daimî Âtıf Efendi diye bahsettiğimizden çok mübarek kardeşimizden mufassal malûmat arzu buyuruyorsunuz. Sevgili Efendim, sizin bu son mektubunuzla o kardeşimizin İ’caz-ı Kur’anı tevafuklu yazmak için istediği ufak bir mektubunu, bana Tahirî ile beraber getiren Osman Efendi kardeşimizden sual ettim. Bu zât esas Sinop’lu ve muhabere memuru. Vücuduna ârız olan hastalık ve doktorların “Sen burada yaşayamazsın. Aydın gibi sıcak memleketlerde tebdil-i havaya muhtaçsın.” demeleriyle Aydın ve Nazilli’de bir-iki senedir imrar-ı hayat arasında, geçen sene Isparta’ya gelerek yaz günlerinde Risale-in Nur’a intisab edip epeyce bir sermaye ile gitmişti. Bu sene yine geldi. اَلْحَمْدُ‮ ‬لِلّهِ‮ ‬هذَا‮ ‬مِنْ‮ ‬فَضْلِ‮ ‬رَبِّى el’ân da çalışıyor. Sevgili Efendim! Masum bir sîmada, gayet mütevazi’ ve yüksek bir istidaddadır. Daha doğrusu, kendisinde bir rüşd eseri olarak, Cenab-ı Hak kemal-i rahmetiyle Risale-in Nur’u aramak ve bulmak için o hastalığı sermaye vermiş. O para ile, o nihayetsiz rahmete ermiş. Şimdi sizin için tevafuklu 13, 14, 20. Sözleri yazdı. İnşâallah bu Ramazan-ı Şerif’in 15’inden sonra tahkiki bir surette bize yazdırılan İ’caz-ı Kur’anı Tahirî’nin nüshasından istinsah edecek. Ve bizim nüshadan Kuleön’lü Ali Efendi istinsah edecek. Tahirî Kuleönü’ne, Osman Efendi Isparta’ya bugün götürecekler.

Sevgili Üstadım! Bu mektubu yazmaya başlamazdan evvel, sizin hastalığınızı düşünürken bir ihtar vardı. Buraya kadar o hatırayı unuttum. Sabah namazı araya girmesiyle, tesbihat arasında yine o hatırayı gözyaşlarım dolu olarak geldi. Çoktan beri rahmet-i İlahiye ile hissediyorum ki, böyle şiddetli musibetlerde bizi fazla sızlatmamak için o musibetin mahiyeti kapanıyor, düşündürülmüyor. Şayet ihtiyarlı ihtiyarsız düşünsen, böyle hakikî tesellilerle musibete ünsiyet veriliyor. اَلْحَمْدُ‮ ‬لِلّهِ‮ ‬هذَا‮ ‬مِنْ‮ ‬فَضْلِ‮ ‬رَبِّى O hatıra şu idi ki, bana denildi:

Üstadının hastalığına اَلَمْ‮ ‬نَشْرَحْ‮ ‬لَكَ‮ ‬صَدْرَكَ ilh… âyet-i kerimesinin mana-yı işarîsi bakar. Ben birkaç defa sure-i mübarekeyi hayalen okudum. فَاِنَّ‮ ‬مَعَ‮ ‬الْعُسْرِ‮ ‬يُسْرًا lardan ağlayan latifelerime nurlar serpip, yanan ateşi söndürüyor ve güldürüyor. Senin Üstadın makam-ı mahbubiyette ve mahmudiyette masumdur. Fakat sizlerin vizridir ki ona ağır geliyor. Ve inşâallah bâis-i gufran olacak.

Her ne ise sevgili Üstadım, rikkatimin fazla galebesinden bu kapıyı daha çalamayacağım. Bizim hal ü istirahatimizi soruyorsunuz. Yâ Üstad! Hangi bir vechini yazsak. Çok vecihler var ki, herbirisinde lâakall ufak bir kitabla eser-i rahmetin tereşşuhatını ve inayet ve hafîziyetin tecellisini, kudret ve himayetin izini, ilim ve hikmetin yüzünü ancak gösterebileceğimizden yalnız burada şu kadar deriz ki: اَلْحَمْدُ‮ ‬لِلّهِ‮ ‬هذَا‮ ‬مِنْ‮ ‬فَضْلِ‮ ‬رَبِّى Sizin duanızın eseri olarak hem Risale-in Nur, hem şakirdleri âdiyatın fevkinde hârikulâde olarak günden güne yükselmekte ve tenevvür etmektedirler. Bilhassa Isparta, Sava, Kuleönü, Atabey gibi yerler, Risale-in Nur’a tam bir medrese hükmüne geçmiştir. Muhbir-i Sadık’ın haber verdiği manevî fütuhatı yapacak, zulümatı dağıtmak zaman ve zemini hemen hemen beklemekteyiz inşâallah. Bütün Risale-in Nur talebeleri namına ellerinizden öperim efendim.

Umum Risale-in Nur talebeleri namına

Ali