Mektup 74

(Sabri’nin bir fıkrasıdır.)

Sevgili Üstadım!

Bu bahar mevsimi her ne kadar mevsim-i gaflet ve hizmet-i dünyeviye olsa da, bilütfihî teâlâ Risale-i Nur’un has şakirdleri o gaflete boğulmadıkları gibi, zahirî bir ecr ü mükâfat ve teşvik ü tahrik olarak tevabii de tekessür ve tezayüd etmektedir. Mesleğimizin hak ve nuraniyeti olduğuna ve makam-ı tefeyyüz ve tekemmül olmasına, derslerinin her vakit mazhar-ı terakki ve teâli ve ihlaslarının kemal-i samimiyet ile rasaneti ve metanet ve ciddiyetleriyle kat’î isbat-ı sübut ve derece-i şuhuda suudları davamızın bariz bir delilidir. Hem şu mevsimde münacat-ı tam derya-yı füyuzatın bu havalide bir maksad-ı âlî ile teksir ü tahririne dair emr-i üstadaneleri fakire nihayetsiz bir halde sair fezailden maada şu ders ve ihtarı da verdi ki, tahminen kırk günden beri muhitimizde ve çok muhtaç bulunduğumuz bir mevsimde semadan insanların ifrat-ı halde isyan ve tuğyanları sebebiyle yağmur düşmemesi mûcib-i endişe idi. Risale-i Nur askerleri ileri arş emr-i âlîşanlarını müteakib birden ve bir el ve bir ağızdan rikkat-i kalb ve dikkat-i akıl ile hem okuyup hem yazmaları, manevî salât-ı istiska makamına kaim olup hazine-i İlahiyeden öyle bol yağmurlar ihsan buyuruldu ki, şeksiz ve şübhesiz Risale-i Münacat’ın feyzinden neş’et etmiştir.

Sabri