Mektup 52

بِاسْمِهِ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬تَعَالَى‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Candan sevgili Üstadım!

Bir defaya olmak üzere bu malayani ve kafaya zulmet veren kelimeleri kabul etmeyi ve ıslahını rica ederim.

Bir gün evvel kalbime geldi ki, aziz Üstadımıza bir risale göndereyim. Hangi risale olacağını tahattur ettim. Onbeşinci Lem’a namını alan Fihriste Risalesi’ni göndereyim dedim. Halbuki ferdası günü Mübarekler Heyeti’nden bir kardeşimiz gelip, “Sen razı olur isen Fihriste’yi sırf Allah için götüreceğim.” dedi. Ben de dedim: “Bir risale değil, belki zerrat-ı vücudum Risale-in Nur’un tekessürü için feda olsun.” dedim. Yâ Rab! Bu bizim kalbimize gelen risaleyi, onların istemesi, elbette Kur’an-ı Mu’ciz-ül Beyan’dan süzülen ve tereşşuh eden Risale-in Nur’un bir kerametidir ki; bizi böyle bilmeyerek Risale-in Nur’un hâlis, riyasız hizmetlerinde istihdam ediyor. Biz bu hizmetlerde istihdam olunduğumuza her ne kadar şükretsek azdır.

اَلْحَمْدُ‮ ‬لِلّهِ‮ ‬هذَا‮ ‬مِنْ‮ ‬فَضْلِ‮ ‬رَبِّى

Sâniyen: Bu haftaki Üstadımızın kalbine tulû’ eden, lütufname olan yeni eserleri aldım, istinsah ettim. Evet bu gibi eserleri Yirmiikinci Mektub’un Birinci Bahsi gibi ve Yirminci Lem’aları takviye edip, onlardan daha tafsilli fakat gayet metin bir surette tesanüde, ihlasa ve uhuvvete gayet şiddetli teşvik ediyor.

Ey Üstadım! Bu eserler belki bir hikâye-i temsilî ile hakikata girişiyorlar. Evet hayalî bir surete muhabbet değil, belki Risale-in Nur’un şahs-ı manevîsi olan bilmediğimiz büyük bir makam sahibi olana ve Risale-in Nur’un güzel hakikatlarını massettikten sonra gayet şiddetli muhabbete sevkediyor. Ve tetimmesi olan diğer eserler de siyaset âlemlerinden tecennüb ve tecerrüd ettirip yalnız imana hizmet, her hizmetlerden daha ziyade ehemmiyetli ve kıymetli ve elzem olduğunu bildiriyor. Cenab-ı Hakk’a niyaz ediyorum ki, bu Risale-i Nur’un hizmetinde ilâ-yevm-il kıyam şakirdlerini istihdam ettirsin, âmîn.