Mektup 67

(Risale-i Nur şakirdlerinden Sadık’ın bir fıkrasıdır.)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮

‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

Mübarek ve kudsî ve manevî Üstadımız olan Risale-i Nur’a bütün imanın ve intisab-ı hakikî ile bilâ kayd u şart zuhur edecek bir emir değil, en ufak bir işaretin ben âciz talebesine malımı, canımı, evlâd ü iyalimi, hattâ ihtiyar ve hastamizac vâlidemi dahi terke kâfi olduğuna ve hiçbir zaman ve hiçbir ân ruh u hayalimden tesir-i manevîlerinin zâil olmadığına ve o tesir-i manevînin gıda-yı ruhanîsinin ruhuma ilka ettiği cesaret-i maddiye ve maneviyenin menbaı olan o manevî üstadımın teveccühleri en büyük mukaddesatım olduğuna, nefsim kabza-i tasarrufunda olan Zât-ı Zülcelal şahid-i âdildir. Yazı işlerinde ve ziyaretlerinde bizlere vâcib olan faaliyet yerine gösterdiğim betaetten Üstadımın tekdirine lâyık isem de, menba-ı hidayet-i Rahman ve şahid-i vahdaniyet ve envâr-ı hakikat-ı imaniye ifade ve ifazasıyla en sönük ruhları irşad ve ihya eden ve felsefe-i tabiiyyunu füyuzat-ı Kur’aniyeden aldığı ilm-i hakikat ve hakikat-ı ilmiyesiyle çürütüp zîr ü zeber eden ve şemail-i şerifesini yazmakta kalemimin iktidarı olmayan Risale-i Nur’un şahs-ı müceddide ve ferîd-üz zaman o üstadımız benim gibi günahkâr, hata ve nisyan içinde çabalayan bu bîçareye afv u merhamet buyuracakları şe’ninden olduğuna büyük bir kanaat-ı imaniye ve itminan-ı kalbe teselliyab olmaktayım. Âyât-ı Kur’aniyeden tereşşuh ederek envâr-ı Kur’aniyenin şuaları ve lem’alarını ve tılsım-ı Kur’aniyeyi kâinata Üstadımıza has bir üslûb u ifade ile ilân eden tefsir-i kebir olan o büyük ve ulvî ve kudsî sözler ve risalelere lâyık bir tarzda hizmet etmek bu hayatta en büyük bir maksadım ve vazifemdir.

Risale-i Nur şakirdlerinden

Sadık