Mektup 22

(Sabri’nin fıkrasıdır)

بِاسْمِهِ‮ ‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ‮ ‬بِعَدَدِ‮ ‬ذَرَّاتِ‮ ‬الْكَائِنَاتِ‮ ‬وَ‮ ‬مُرَكَّبَاتِهَا

Üstad-ı Ekremim Efendim Hazretleri!

30 Şevval-i Şerif’te davet-i ehemme ile bir yere çağırıldım ve neye çağırıldığım hamden lillah bir dereceye kadar kalb-i fakiraneme bir ihtar-ı yakînî ile bildirildi. İlham desem hata mı ederim bilmiyorum. Onu mülahaza etmekte iken bir gün sonra bu abd-i âciz büyük kalemle zemine yazı yazıyor ve hafif hafif yağmur yağmakta iken karşıdan birisi nida ve iki mektub gösterdi. Üç hatveyi bir hatve yaparak vardım, aldım. Evvelâ mahreç damgasına baktım. Hemen gözlerimden bana sürur alâmeti olarak delen dümû’-u cariye semavî rahmet-i şerifeye karışıp duruyordu. O esnada –riya olmasın, tahdis-i nimet olarak arzediyorum– büyük zırhı giyiniyordum. Ve يَا‮ ‬مَنْ‮ ‬عَطَائُهُ‮ ‬شَرِيف ukdesinde idim. Lihikmetin onun mâba’di olan وَ‮ ‬اَسْئَلُكَ‮ ‬يَا‮ ‬مُنَوِّلُ ilh… ukdelerine atlayamıyordum. Ata-i şerif, fi’l-i latif, ihsan-ı Kadîm, kavl-i Hak ilh… esma-i celilelerini tekrar ediyordum. Mezkûr ukdeden ileri geçirilmediğimin sırrı, bu abd-i pürkusura ifham edildi.

Hülâsa, zarfı açtım, okudum. O nuranî tabirat ve kelimata hayli zamandan beri müştak ruhum ve aynım gayr-ı ihtiyarî, hâlâttan hâlâta geçiyordu. Sâlif-ül arz davet ve hissiyat-ı sadıkım, şu lütufname-i beşaret ile müeyyed idi. O gün bir celbname Ali Efendi’ye irsal ve bu abd-i âciz de med’û bulunduğum mahkemeye giderek sekiz kıt’a takvim bekayı aldım, muktezasına tevessül ettim. Ali Efendi ile birleştik. Îdeyn-i nebize misilsiz ve nazirsiz bir bayram daha yaptık ve Cenab-ı Vahib-ül Ataya Hazretlerine çok hamd ü sena ve şükürde bulunduk.

Mütehassir talebeniz

Sabri