Mektup 29

(Sabri’nin bir fıkrasıdır)

بِسْمِ‮ ‬اللّه‮ ‬سُبْحَانَ‮ ‬اللّه‮ ‬اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Üstad-ı Ekremim Efendim Hazretleri!

Nazirsiz Risale-in Nur’un değerli talebelerinin hakikatlı fıkralarını mütalaa ettikçe mesleğimizin derece-i ulviyet ve kudsiyeti ruhumda canlanarak, Cenab-ı Aliyy-ül A’le-l Vehhab Hazretlerine secde-i şükrana vardım. Böyle mühim bir kanun-u Rabbanîye ittiba’ ve onun âlîkadr bir kumandanına intisabla ona asker olmak ne büyük bahtiyarlıktır diyerek, kalbimde kükreyen neş’e ve neşat bu fakirin de şu perişan bir cümleyi bu hakikatdar fıkralara ilhakına sebeb olur. Lâyık olmadığım halde o ulvî kafileye karışmak istedim. Hâssaten dest ü damen-i akdeslerini öperim. Oradaki muhterem kardeşlerim Emin, Hilmi, Mehmed Feyzi, Nazif ve Salahaddin, müntesiblere ruhlar ve kalbler dolusu selâm ve hürmetlerimi arzeylerim efendim.

Çok kusurlu bir talebeniz

Hulusi-i Sanî Sabri