Mektup 83

(Risale-i Nur şakirdlerinden Babacan’ın kardeşlerine gönderdiği mektubunun bir parçasıdır.)

Candan sevgili kardeşlerim!

Zahirde neyi görürseniz, daima iyi tarafını görmeğe çalışalım. Çünki bizden daha iyi gören ve daha iyi bilen vardır. وَلَقَدْ‮ ‬كَرَّمْنَا‮ ‬بَنِى‮ ‬آدَمَ Bu âyetin ne demek olduğunu kudretimiz yettiği kadar hepimiz biliyoruz değil mi? İşte baştan geçen mühim esrarlarımdan bir adedini sizlere aynen yazıyorum.

Kardeşlerim! Sözlerimi iyi okuyup dinleyin ki, Risale-i Nur ve şakirdleri kendiliğinden meydana çıkmıyor. O kudsî daireye kendiliğimizden girmedik. Binler hamd edelim ki, bu dairede bulunduğunuz bendeleri de seyyar nöbetçi olarak kaldım. Çünki nefsim âhirete ait meyveleri dünyada yemeğe çalışıyor. Mesleğimizde hizmet vardır. Baba himmet, oğlum hizmet dediği gibi her ne ise. Fakat sizler kalemlerinizle, kâinata nurlar neşrediyorsunuz. Çünki bir damla mürekkep ki Risale-i Nur’a hizmet, iman kuvvetine göre birden bin damla şehid kanı mertebesi kazandırdığını gördüm. Üstadım şahiddir. Çünki bir kelime, îcabında dünyayı fetheder. Meselâ harblerde toplar, tüfenkler, kılıçlar fethedemediğini nihayet el kadar bir kâğıt içindeki yazılarla bir tek imzası kâfi gelip fethediyor, değil mi? İşte evvelki mektublarımda arzettiğim gibi, elimizden geldiği kadar Sözler’i yazmakla beraber tatbikine çalışalım ve iman tohumunu neşv ü nemada bulunduralım. Böyle elîm bir zamanda hattâ önümüzdeki mübarek Ramazan’da kendi Nurlarımızla nurlanmağa bakalım. Başkalarının yolsuz harekâtlarına bakıp da, zihnimizi kirlendirmeyelim. Daima huzurda bulunalım. Bir saniye dahi kalbimizi ayırmayalım. Malûmunuz vechile, vazifemiz Risale-i Nur’a hizmettir. Ve hizmetimize mukabil fiilen ve kalben bir tek mükâfat dahi istemiyeceğiz. Daima rıza-yı İlahîyi tahsil için gece ve gündüz çalışacağız. Cenab-ı Hak Erham-ür Râhimîn’dir. İsterse dünyada da verir. Verdi diye sevinmeyeceğiz, şükürle hamdedeceğiz.

Âlem-i manada, Sidret-il Münteha’da büyük bir daire gibi genişliğini aklım kesmiyor birer metre açıklıkta koltuklar var. Öyle rahat bir koltuk ki hayatımda görmedim. O koltuklardan birinde bulunuyorum. Çok şükür yâ Rabbî bunu da gösterdin. Baktım ki Cennet-i A’lâ’nın en yüksek yerindeyim. Bir kıble tarafına baktım ki gözlerim kamaştı. Güneşten daha parlak, baldan daha tatlı, nurlar cevelanını gördüm. Peygamberimizin mevkii imiş. Cenab-ı Hakk’a niyaz ettim. Beni irşad edecek bir mürşid-i kâmil gönder aman yâ Rabbî deyince, hemen o nurun bulunduğu mevkiden Üstadım Efendim Hazretleri aynı şekilde gözümün önünde üç defa mübarek gözlerini gözlerime bakarak geçti. Yine o nurun içine karıştı. Ben o zaman elhamdülillah dedim. Kendi kendime “Bura rahat, başka yere gitmem” derken “Dünyada daha hizmetin çoktur” diye bir nida geldi. “Pekâlâ” der demez kendimi yatak üzerinde buldum.

İkinci gece başka yerde fakat aynı Üstadımı gördüm. Yirmiyedinci Mektub’un ikinci mektubunda beyan edilen hakikat gibi, Cenab-ı Hak cümlemizi o daireden ayırmasın, âmîn. Bilvesile mübarek Ramazan-ı Şerifinizi tebrik eder, âhir nefeste iman ile göçmemizi Cenab-ı Erham-ür Râhimîn’den niyaz ederim ve cümlenize selâm ederim.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Kardeşiniz

Babacan Mehmed Ali