Mektup 85

(Halil İbrahim’in manevî mahdumu İlhan’ın bir fıkrasıdır.)

Çok muhterem, büyük hocam ve Üstadımız Efendimiz Hazretleri!

Dört senelik bazı yazılarımla Birinci, İkinci ve bu senenin mahsulü olan Üçüncü ve Dördüncü Sözler’i nazar-ı âlîpertevlerine arz-ı iftikar eylemekle kesb-i şeref eylerim. Bendeniz onüç veya ondört yaşlarındayım. Kendi babam ve anam ve onların hal ü vakti müsaid oldukları halde daha dört yaşlarında iken Risale-i Nur talebelerinden halamın zevci eniştem Halil İbrahim’in evinden hattâ kovalansam da kendi evimize gitmek istemezdim. Kendilerine ana ve baba demek suretiyle kabul olundum. Akrabalarımın nazar-ı istiğrabına mûcib şu halimi şimdi anlıyorum ki, Cenab-ı Feyyaz ve Tekaddes Hazretleri ihtiyarsız Risale-i Nur talebesi eylemek için bendenize onları muhib vermiş.

اَلْحَمْدُ‮ ‬لِلّهِ‮ ‬هذَا‮ ‬مِنْ‮ ‬فَضْلِ‮ ‬رَبِّى

Muhterem Üstadımızın nazar-ı himmet-i âlîlerine Cenab-ı Feyyaz-ı Mutlak Hazretleri mukarin buyursun, âmîn.

Sevgili Üstadımız Efendim! Risale-i Nur’un tam ve hâlis ve sadık bir talebesi olmaklığım ve küçük talebeler sırasına maddeten kabul ve manen kayd u iltihak buyurmaklığımı istirhamımla her ân duanıza muhtacım.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Şefkatinize iltica eden küçük talebeniz

İlhan