Mektup 43

Faziletli müşfik pederanemiz, efendim hazretleri!

Tâ sıgar-ı sinnimden beri merak edip aradım. Bir zaman böyle dolaştım. Yaban ellerde çok diyar gezdim ve kitablar taradım. Susuzluktan bunaldım, kaldım çöllerde. Ülema kisvesine bürünmüş sahtekârlardan dahi çıkmadı bir ehl-i dil, demedi “Halin nedir?” Yalvara yakara derdime derman aradım. Yine Mecnun gibi gezdim, Leyla’mı aradım. Ne çare Huda etmedi bu bendeyi şâd. Yırtıcı kuşlar ve vahşi canavarlarla boğuştum. Meğer eylemezmiş her kulunu dilşâd. Bir zaman halsiz, mecalsiz kaldım, uyuştum. Dedim yine olmadım me’yus, çevirmedim yüz. Yine aklımı devşirerek kendimi derledim. Aşarak sarp dağlar, tırmanarak yalçın kayalar, hakikî rehber aradım. Yola koyuldum, bir eyyam daha maşukumu aradım.

Erişti nâgâh vâdi-i zulümata yolum. Dedim: Bu nur olur ancak bana rehber. Dedim: “Yâ Rabbî! Ben ne tali’siz kulum.” Nida etti, dedi: “Gel, ey derbeder?” Doğdu o anda canib-i şarktan bir nur. Söyle nedir ve kimdir aradığın? Bu defa da sahib-i nuru aradım. Dedim: Sendeki sahib-i asaleti aradım.

Dedi: Müjdeler olsun sana ey Ahmed Ziya

Verdi maşukun bugün ol Sahib-i Ata’

Ben naşirim, Risale-in Nur’un cevheridir Muhammed Mustafa

Dedim: Ver dest-i pâkini ey nur-u İlahî, bunca zamandır hep ben seni aradım.

Ahmed Ziyaeddin