Mektup 87

(Salahaddin’in bir fıkrasıdır.)

Her zaman yeni doğan bir güneş gibi Risale-i Nur altun ziyalı hakikatlarını etrafa saçıyor. Mâşâallah, bârekâllah, sübhanallah, elhamdülillah. Ey Risale-i Nur! Seni anlayarak dinleyen kimseler ve muannid dinsizler de sözlerini kabul ediyorlar. Ey Risale-i Nur! Seni anlayarak okuyan şahıslar ve asrî gençler de terbiye-i Muhammedîye (A.S.M.) giriyorlar. Ey Risale-i Nur! Seni anlayarak yazan ferdler ve münevverler yirmi senelik medrese tahsili elde ediyorlar. Ey Risale-i Nur! müellifi bu eseri anlayarak neşredenler Hâfız-ı Hakikî’nin hafîziyetine sığınarak cemalullahı arz-ı ubudiyetle bekliyorlar. Büyük bir ordu ile yaptığım savaşta az kaldı mağlub oluyordum. Tekrar kurtarıldım. Üç aya yakın Ankara’dayım. Her taraf gül ve gülistan olmuş. Binlerce rengârenk cazibedar gonca ve çiçekler güzel rayihalar saçıyor. Arılar arzu ettiği çiçeklere konmuşlar, bal alıyorlar ve beni de teşvik ediyorlar. Nefsime baktım, iştiyakla koşuyor. İhtar ettim: Dur! Bunlara bâki değil, dikkat et! Nasılki terakki eden, yaşayan ve eğlenen Avrupa’da medeniyet mahvoluyor. Güzeller çirkinleşiyor, gençler ihtiyarlaşıyor, sağlamlar sahat oluyor, bankerler milyonerler iflas ediyor. Aklını başına topla, günler geçiyor, ömrün gidiyor. Saçların aklaştı. Mezara yaklaştın. Haram-helâl bil, terbiye-i Muhammediyeye gir. İhlasla Risale-i Nur’a sarıl, çalış. Rabıta-i mevti kazan!” dedim. Ders tam aldı. Gül-gülistanlık birer mayın tarlası, cazibedar çiçekler birer mıknatıslı, güzel rayihalar muhtelif zehirli gazlar olduğunu hissettim. Efendimin işaretiyle

فَاِنْ‮ ‬تَوَلَّوْا‮ ‬فَقُلْ‮ ‬حَسْبِىَ‮ ‬اللّهُ‮ ‬لاَ‮ ‬اِلهَ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬هُوَ‮ ‬عَلَيْهِ‮ ‬تَوَكّلْتُ‮ ‬وَهُوَ‮ ‬رَبُّ‮ ‬الْعَرْشِ‮ ‬الْعَظِيمِ

dedim. Bu defa Ankara meydan muharebesini kazandım. Demek anlaşılıyor ki, her şahıs Risale-i Nur’a çalışması derecesine göre Cenab-ı Hak tarafından muhafaza edilecektir. Her esma-i hüsnaya mazhar olanlar, mazhariyetleri dairesinde istediklerini meratib-i beşeriyenin en yüksek mevkiine geçiyorlar, dilediğini maddî ve manevî in’am ve ihsana müstağrak ederler. Fakat Risale-i Nur âhiret meyvelerini dünyada yedirmiyor, mecbur kalmayınca.

Salahaddin Çelebi