Mektup 36

Lâhika’ya girecek.. Said

Aziz Üstadım!

Ben âciz talebeniz, memleketimize geldim. Vazifeye devam ederken bir gün bana Risale-in Nur’dan gelen bir halet, mevkiimizde bulunan Hacılar-ı Kebir’in harman yerine sevketti. Oradaki kardeşlerimizle beraber Risale-in Nur okurken çadırın dışarısında dinleyen birkaç âhiret kardeşimiz olan kadınlar, Risale-in Nur’dan aldıkları feyizden birisi boynundaki zînetten bir sarı lira ve bir seksenlik çıkarıp bize verdi. Bunu Risale-in Nur’un yazılmasına harç ediverin dedi. Birisi 15 lira verdi. Bir takım Lem’a aldı. Köyümüzde yazılsın, okunsun dedi. Diğer biri 10 lira verdi, diğer biri 15 lira verdi. Bunlar hepsi Risale-in Nur’a yardımları fesübhanallah oradaki bulunan kardeşlerimizle beraber bizi kopmaz zincirlerle Risale-in Nur’a bağladılar. Hem çobanlardan birkaç tanesi gelip, “Biz davar güttüğümüz yerlerde yazıyoruz, fakat Risale-in Nur torbamızda karışıyor. Bize ufacık birer kutu yapıver.” demeleri oradaki bulunan kardeşlerimize birer ders olup, daha faal çalışmalarına ders oldu.

Hem kardeşimizden birisi askere gitti. Giderken Yirminci Söz’e kadar beraber götürdü. Bu hafta müjdeli mektubunu aldık. O Sözler’den hiç bana kalmadı, hep kapıştılar diye söylüyor. Hadsiz şükür olsun Cenab-ı Hakk’a ki وَاغْفِرْلَنَا âyetinin manasını kuvvetli bir surette göstermeğe başladı. Buralarda çobanlar dağ başlarındaki ve rençberler harman başlarında çalışıyorlar. Cenab-ı Hak daim çalıştırsın, âmîn.

Gözyaşlarımla çok şükür elhamdülillah.

İmzası mahfuz

Marangoz Ahmed