Mektup 16

(Yine Hüsrev’in)

بِاسْمِهِ‮ ‬سُبْحَانَهُ‮

‬وَاِنْ‮ ‬مِنْ‮ ‬شَيْءٍ‮ ‬اِلاَّ‮ ‬يُسَبِّحُ‮ ‬بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ‮ ‬عَلَيْكُمْ‮ ‬وَ‮ ‬رَحْمَةُ‮ ‬اللّهِ‮ ‬تَعَالَى‮ ‬وَ‮ ‬بَرَكَاتُهُ

Aziz Üstadım Efendim!

Ellerinizden öperim ve duanıza muhtacım. Bu defa çok kıymetdar mektubunuzla iştiyakla beklediğimiz çok ehemmiyetli olan hem avamı, hem havassı kendine baktırmaya mecbur eden, hem karanlıklı sahaları yararak zulümlü, zulmetli kalblere nurlarını saçan, hem 1300 seneden beri milyonlar insanların lisanlarında dolaşan mütevatir hakikatları hakikatlarıyla hakikatsızlığa yüz tutanlara gösteren, hem bu hakikatların hakikatlarını göstermekle müştaklarının kalblerine sürur ve sevinçler ilka eden, hem zaîfleri takviye edip şübheleri izale eden çok kıymetdar bu Beşinci Şua’ı aldım. İştiyakla ve sürur ile kerratla okudum. Birisini kardeşlerime, bir diğerini de Sözler’i ve Mektubat’ı ilhah ve ısrar ile bedeli mukabilinde alan Milas’lı Halil İbrahim’in ricası üzerine ona göndermek üzere iki tane yazdım. Şimdi de size aid olanı yazmakla meşgulüm. Bu risalede şâyan-ı kayıd olan bir şey varsa, o da tevafukları diğerleri gibi olmakla beraber “Deccal” kelimelerinin tevafuktan uzaklaştıklarıdır.

اَلْبَاقِى‮ ‬هُوَ‮ ‬الْبَاقِى

Duanıza muhtaç kusurlu talebeniz

Hüsrev